De Zwarte Boer

Het Leuvenumse Bos is een bosrijk natuurgebied op de noordelijke Veluwe zuidelijk van Harderwijk en oostelijk van Ermelo. Het Leuvenumse Bos is 837 hectare groot en is eigendom van Natuurmonumenten.

Leuvenum is een buurtschap en landgoed in de gemeente Ermelo, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het landgoed is 600 hectare groot en heeft, inclusief het omringende gebied, 65 inwoners (2011). Ten noordwesten van de buurtschap ligt Leuvenumse Bos, ten noorden de Leuvenhorst en ten zuiden het Leuvenumse Veld. De in een bosrijke omgeving gelegen buurtschap ligt iets ten noorden van de buurtschap Staverden, ongeveer op de lijn Elspeet - Ermelo. Leuvenum ligt in een agrarische enclave. Dit houdt onder andere in dat het landgoed is afgesloten voor wilde zwijnen, maar niet voor reeën en herten. Deze komen er dan ook veel voor. Door het huidige landgoed Leuvenum stroomt de zich vertakkende Leuvenumsche Beek. Kenmerkend voor het landgoed zijn de boerderijen met de kleuren van Leuvenum op de luiken: donkergroen met gele biezen, de oude enkwal die de vroegere buurtschap omgaf, het omgrachte bosterrein van het verdwenen Huis te Leuvenum (achter uitspanning "De Zwarte Boer"), het huidige Huis te Leuvenum en de afwisseling op de enk van bouwland en oude houtwallen.

Huis te Leuvenum is gelegen aan de Jhr. dr. C.J. Sandbergweg 60 te Leuvenum, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het gebouw deed dienst als woning voor de freules jkvr. A.C. Sandberg (1916-2006) en jkvr. M.A.J. Sandberg (1919-2014). Het is tegenwoordig ondergebracht, samen met het huis De Bannink in Colmschate en met de 900 ha. grote landgoederen, in de Stichting Sandberg van Leuvenum. Het huis en de directe omgeving zijn privéterrein en zijn niet vrij toegankelijk. Het huis is in de jaren 1921 tot 1923 gebouwd onder leiding van de Harderwijkse architect P.H. van Lonkhuyzen. Het gebouw is gebouwd naar eenzelfde ontwerp als Kasteel De Essenburgh in Hierden. De Essenburg is echter veel ouder, zij dateert uit 1652. De Essenburg was, evenals de landgoederen Groote Scheere in Holthen en het Laer in Ommen, vroeger ook eigendom van de familie Sandberg.

't Roode Koper is een landgoed met landhuis in het bos op de Veluwe van het Nederlandse Leuvenum, in 1912 gesticht als buitenverblijf door de diplomaat en latere gouverneur-generaal van Nederlands-Indië Johan Paul van Limburg Stirum (1873-1948). In 1911 werd een bos van circa 700 ha gekocht door de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten; Van Limburg Stirum, als mede-erfgenaam van dit landgoed, het Leuvenumse Bos, behield echter 67 ha voor dit te bouwen landhuis in Engelse stijl. In 1926 werd dit landgoed met het huis uiteindelijk ook door Van Limburg Stirum verkocht aan Natuurmonumenten en ging het echtpaar IJsselvliedt bewonen. In 1947 kocht de familie Van der Werf de opstallen en gaf zij aan 't Roode Koper een hotelbestemming; Van Limburg Stirum heeft met zijn vrouw nog in het hotel gelogeerd.

De Frederik Bernard Hoeve is een monumentale boerderijcomplex op het landgoed Staverden in de Gelderse gemeente Ermelo. De boerderij ligt aan een zandweg, de Allee, die naar kasteel Staverden loopt.

Stakenberg is een heuvel in de Nederlandse provincie Gelderland, op de heide tussen Nunspeet en Elspeet. Aan de naam van deze heuvel zijn de namen van een landgoed en een heide ontleend. De speelweide met uitkijktoren nabij de Stakenberg is een bekende attractie voor dagtoeristen.

Ullerberg is een 250 hectare groot particulier landgoed met jachthuis in Leuvenum, gemeente Ermelo, provincie Gelderland.

Leuvenhorst is een groot stuifzand- en heidegebied tussen Harderwijk en Nunspeet en in het zuiden de buurtschap Leuvenum. Leuvenhorst is 1430 hectare groot en wordt sinds 1979 beheerd door Natuurmonumenten. Het stuifzandgebied is afgezet aan het einde van de laatste ijstijd, zo'n tienduizend jaar geleden. Toen de eerste mensen er gingen wonen, was het een dicht begroeid woud. Door overmatig kappen en het hoeden van schapen kwam al spoedig het dekzand los. In de 16e eeuw was het gebied één groot onbeheersbaar stuifzand geworden. Vanaf de 19e eeuw is men dit stuifzand gaan beteugelen, door grootscheepse bosaanplanten. Hierdoor is bijna al het actieve stuifzand verdwenen. Om dit unieke ecosysteem toch overlevingskansen te bieden, heeft Natuurmonumenten in de jaren 1991-1996 en 2012-2016 sommige bomen weer verwijderd om zo de wind weer vat te laten krijgen op het zand. Natuurmonumenten houdt in het noordoosten van Leuvenhorst delen van het Hulshorsterzand open, zodat wind en zand er vrij spel hebben. Het is een van de laatste actieve stuifzandgebieden in Nederland en belangrijk voor onder andere graafwespen en graafbijen. Rond het stuifzand liggen zeldzame en kwetsbare korstmossteppen, mossen en paddenstoelen. Leuvenhorst bestaat naast grote delen stuifzand en heide ook nog uit grove dennen. Vroeger zijn deze aangeplant om overlast van het stuifzand te voorkomen. Het is een extreem leefgebied. Het temperatuurverschil tussen dag en nacht kan oplopen tot wel veertig graden. De dieren die hier leven zijn onder andere de mierenleeuw, nachtzwaluwen en de duinpieper.

De boerderij aan de Garderensweg 180 is een monumentale pand in de Gelderse plaats Speuld in de gemeente Ermelo.

Station Hulshorst is een voormalig spoorwegstation in Hulshorst in Gelderland. Het werd geopend op 20 augustus 1863 en maakte deel uit van de Centraalspoorweg van de NCS. Het station is er gekomen na aandringen van de eigenaren van kasteel De Essenburgh en van Huize Hulshorst, beiden eigenaar van grond die werd afgestaan voor de aanleg van het station. Het station gold als het station van de High Society vanwege de aanwezigheid van voorname, al dan niet adellijke families in directe omgeving. De grond was toentertijd eigendom van de familie Sandberg van het kasteel De Essenburgh in Hierden. Zij lieten door het bos een grindweg naar het station aanleggen (de Essenburgweg) en hadden een alleen voor hen toegankelijk hekje naar het perron. Ook de oud-burgemeester van Harderwijk, H.F. van Meurs, bewoner van Huize Hulshorst, die eveneens grond had verkocht ten behoeve van de aanleg van het station, had middels eigen weg en hekje toegang. Het stationsgebouw is een uniek Centraalspoorwegstation en is uitgevoerd in de kleinste klasse. Het station ligt tussen Harderwijk en Nunspeet en had tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw ook nog een rangeerspoor ten behoeve van de bosbouw. De omgeving is zeer bosrijk en ook dat maakte het station uniek. Het station ligt samen met een paar huizen vrij ver van het dorp in het bos. Het scheen bekend te staan als bijzonder geschikt voor een heimelijk rendez-vous van 'minnende paren'. Nadat de NCS was opgegaan in de Staatsspoorwegen in 1919 bleef het station bestaan. Ook toen NS in 1938 werd opgericht bleef het station open. Na de Tweede Wereldoorlog moest het station het vooral hebben van vakantiegangers en de NS-Dagtochten, waarbij voor wandelaars in het uitgestrekte bosgebied routes werden uitgezet. Deze routes bestaan nog steeds: de groene en de gele. De routes hebben nu een ander startpunt en passeren het station op zo'n 200 meter. Het station werd net zoals station Soestduinen maar een keer per uur bediend door de stoptreinen Utrecht - Zwolle. Tot midden jaren tachtig was dat een keer per uur Amsterdam – Zwolle en het andere uur Utrecht – Zwolle. Dit waren allebei stoptreinen. Station Hulshorst en station Soestduinen lagen allebei midden in het bos en waren door geringe reizigersaantallen niet rendabel. De belangrijkste reden voor de sluiting van station Hulshorst was de opening van station Amersfoort Schothorst waardoor er te weinig tijd overbleef voor een stop in Hulshorst. Op 31 mei 1987 werd Hulshorst gesloten en Schothorst (bij Amersfoort) geopend.

De Ermelosche Heide is een heidegebied bij de Nederlandse plaats Ermelo. Het terrein is zo'n 343 ha en ligt ten zuidoosten van de plaats Ermelo. Aan de oostkant wordt de Ermelosche Heide begrensd door de provinciale weg N302. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd. Het terrein is door de eeuwen heen door verschillende groepen mensen in gebruik geweest. Men vindt er grafheuvels uit de tijd van de klokbekercultuur. In de Romeinse tijd, omstreeks het jaar 170, lag er een marskamp voor het Romeinse leger dat zo'n 9 ha groot was en plaats bood aan zo'n 4000-6000 legionairs. De contouren hiervan zijn nog duidelijk in het landschap te herkennen. De aarden verdedigingswallen van het Romeinse marskamp hebben de status van rijksmonument en zijn in 2006 deels gerestaureerd. In de 20e eeuw was het terrein in gebruik als militair oefenterrein. Tegenwoordig is het terrein grotendeels in gebruik als natuurterrein en is beschikbaar voor dagrecreatie. Het terrein wordt doorkruist door fiets-, wandel- en ruiterpaden. De heide wordt het hele jaar begraasd door een schaapskudde. De gemeente Ermelo is eigenaar van het gebied.

Verzorgingsplaats Leuvenhorst is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A28 Utrecht-Groningen tussen afritten 13 en 14 in de gemeente Harderwijk.