Aarschot

De Drossaerde is een voormalig kasteel in de Vlaams-Brabantse plaats Aarschot, gelegen in het huidige Stadspark. De Drossaerde was de zetel van de heren van Aarschot en later van de drossaard van het Land van Aarschot. In de jaren 1578-1582 werd het kasteel grotendeels verwoest. Een tekening uit 1598 toont nog slechts het woonhuis met trapgevels van 1470, terwijl onder meer de slotkapel, de laatgotische grote zaal, de neerhof en de stallingen waren verdwenen of geruïneerd. Het huis werd vanaf 1927 gebruikt als stadhuis maar in 1940 viel het ten offer aan een bombardement en werd daarna afgebroken. Slechts een laatgotische korfboogpoort van ijzerzandsteen bleef bewaard. Deze werd in 1982 gerestaureerd.

Het Stadspark is een park in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan de Capucienenstraat en het Stadspark. Het stadspark is ontstaan door samenvoeging van de tuinen van het Kapucijnenklooster en het Drossaerde, wat het kasteel was van de heren van Aarschot. Beide gebouwen verdwenen grotendeels. Het terrein, dat langs de Demer was gelegen, werd in de 19e eeuw een particuliere tuin. In 1890 werd een meander van de Demer afgesneden. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd deze meander gedempt. Omstreeks 1920 werd het stadspark gesticht. In 1940 werd een kiosk opgericht.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot is een kerkgebouw opgetrokken in bruine ijzerzandsteen. De kerk is een voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hooggotiek.

Het Kapucijnenklooster is een voormalig klooster in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan Stadspark 1.

De Onze-Lieve-Vrouwetoren, ook westertoren genoemd, is de kerktoren van de oud-collegiale kerk van Onze-Lieve-Vrouw in Aarschot. Het bouwwerk, dat werd opgetrokken in de eerste helft van de 15e eeuw, is een rechthoekige toren met renaissancespits van 85 m hoog. De toren is een uitstekend voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hooggotiek. Hij huisvest een vredesbeiaard van 51 klokken.

De Cantorij is een kasteeltje in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan Begijnhof 29-31. Oorspronkelijk woonde hier de cantor, die kanunnik was van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Deze cantorij werd gesloopt en in 1890 werd er door burgemeester Coomans de Brachène een kasteeltje gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het door de bezetter in beslag genomen en in 1944 werd de generale staf van de Waffen-SS hier gevestigd. Het werd daarop door de geallieerden gebombardeerd. In 1946 werd het herbouwd in eenzelfde neorenaissancestijl. In 1984 werd het kasteeltje gekocht door de Belgische staat en er kwam onder meer het Vredegerecht in het gebouw. In 1991 werden de grachten gedempt.

De Sint-Rochustoren is het enige overblijfsel van het middeleeuws stadhuis dat in 1578 werd verwoest in de Belgische plaats Aarschot en ligt aan de Grote Markt. De gotische toren werd omstreeks 1300 opgetrokken in ijzerzandsteen in groot en klein verband. Hij telt drie verdiepingen en een hoektorentje in overstek. In de nis aan de straatkant is een beeldje van Sint-Rochus geplaatst, samen met Onze-Lieve-Vrouw een belangrijke heilige in de stad. Het gebouw werd gebruikt als wachttoren door de gildes, later werd het gebruikt als politiebureau en dienst voor toerisme. Op 25 maart 1938 werd de toren als monument geklasseerd.

Het begijnhof van Aarschot werd gesticht in 1259 nadat Hendrik III van Brabant en Aleidis van Bourgondië hun schuur en de directe omgeving daarrond schonken voor de oprichting hiervan, in de nabijheid van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. In 1543 werd, op de "Zeven Weeën" na, het gehele begijnhof vernield door een brand. Ruim een eeuw later werd er pas begonnen aan de herinrichting van het gebied. Het oorspronkelijke karakter van het erfgoed is echter verloren gegaan door vernieuwingen in de nabijheid van het begijnhof, uitgevoerd door de stad Aarschot zelf. Het laatste begijntje van Aarschot, Maria-Anna Jans, overleed in 1856. Ze werd in 1771 te Messelbroek geboren en deed in 1794 haar professie in het begijnhof.

De Aurelianustoren (of Orleanstoren) is een van de weinige overblijfselen van de oude stadsomwalling rond de Belgische stad Aarschot, gebouwd in de periode 1360-1365. Deze zijn echter doorheen de eeuwen herhaaldelijk verwoest en terug opgebouwd. Gelegen op een heuvel rijst de toren 40 meter boven de stad aan de Demer uit. Een mooi panorama is een beloning voor de klim naar de 52 meter hoge top. In 1990 liet men de toren die sinds 31 juli 1936 beschermd is restaureren. In 2024 werd de toren opnieuw gerestaureerd waarbij de muren in hun oorspronkelijke staat hersteld werden. In de toren werd een wenteltrap geplaatst naar een uitkijkplatform 2,5 meter boven de toren.

‘s Hertogenmolens zijn een voormalig complex van watermolens uit het begin van de 16e eeuw, opgetrokken op de beide oevers van de Demer in de Belgische stad Aarschot.

De Onze-Lieve-Vrouwekapel is een kapel in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan de Leibergweg. De kapel werd opgericht in 1813 en is uitgevoerd in neoclassicistische stijl. Een chronogram, luiodende: MarIa VerbLeYD aLLe VoLCk werd in het stichtingsjaar op de voorgevel aangebracht. De kapel werd in het 3e kwart van de 20e eeuw afgebroken om enigszins verplaatst te worden vanwege wegverbreding. De kapel is opgetrokken in baksteen met natuurstenen omlijstingen en heeft een rechthoekige plattegrond. Op de top van de voorgevel bevindt zich een smeedijzeren kruis.

Het Stedelijk Museum Aarschot bevindt zich op de Gasthuissite (Elisabethlaan 103), samen met de andere culturele stadsdiensten. Het toont het verleden van Aarschot en heeft zelf een rijke geschiedenis.