Brug 268

Dijksgracht 2 te Amsterdam is een gebouw aan de Dijksgracht in Amsterdam-Centrum. Binnen de architectuur van de Amsterdamse binnenstad is het een opmerkelijke verschijning. Het gebouw lijkt aan één kant weggezakt te zijn in de Amsterdamse zachte ondergrond. Architecten Adriaan Mout, Jurrian van Stigt en Marianne Loof van LEVS Architecten hebben echter het uiterlijk doelbewust zo gemaakt. Door een gebouw met veel scheve wanden kon het gebouw optimaal gebruikt worden voor klimwanden in allerlei formaten en hoeken. Het architectenbureau omschreef het zelf als een Gekantelde doos aan het IJ. Het is een voorbeeld van "postzegelarchitectuur", want moest ingepast worden in een nauwe strook tussen De Ruijterkade met brug 485 en een massa spoorrails ten oosten van Station Amsterdam Centraal. Het was gevestigd op De Ruijterkade 160. Het stond in het verlengde van het Post CS-gebouw. Er waren grote werken gaande aan het spooremplacement, zodat er een demontabele hal gemaakt moest worden. Het is dan 1995. De enige puur verticale opstelling is alleen weggelegd voor het entree. De bouwstijl vertoont tekenen van brutalisme; isolatiemateriaal en constructie zijn zichtbaar. In 1998 waren die werkzaamheden grotendeels afgerond en kon gekeken worden naar een permanentere opstelling. Deze werd gevonden aan de andere kant van het spoor en andere kant van de Oosterdoksdoorgang, zijnde de Dijksgracht. Transport naar de nieuwe locatie tegenover het POST CS-gebouw vond plaats per ponton, vervolgens werd het door een hijskraan op haar nieuwe plek gehesen. In 2008 kwam een uitbreiding en in 2011 kreeg het een schuifdak, waarbij overdag licht naar binnen straalt en 's avonds het juist een lichtbron is. Ook dan ligt de hal tussen bruggen; de Oosterdoksspoorbrug (treinen) en Oosterdoksdraaibrug (voetgangers en fietsers). Het Post CS-gebouw werd rond 2009 afgebroken. In 2023 kreeg het een nieuwe buur aan de andere kant van het water; het nieuwe hoofdkantoor van Booking.com. Het gebouw is aan de buitenzijde voorzien van een gesigneerde muurschildering van Jim Vision uit Londen.

De Oosterdoksdraaibrug is de naam van twee draaibruggen in het centrum van Amsterdam. Beide bruggen verbonden de oostelijke helft van het Oosterdokseiland met de Dijksgracht, al droeg die laatste pas sinds 1957 haar naam.

Maan over Ameland is een artistiek kunstwerk, dat staat op een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Centrum. De kunstenaar Bert de Laaf (Gaspard Albert Jean de Laaf 1932-2014) kreeg in 1969 een opdracht van de gemeente Amsterdam voor een kunstwerk op een te bouwen nieuwe brug 485 over de Oosterdoksdoorgang. Hij liet zich voor het beeld inspireren door een studiereis bekostigd door de Rijksakademie van beeldende kunsten naar het Waddeneiland Ameland. Om te kijken hoe het zou staan, maakte de kunstenaar eerst een model; het uiteindelijke beeld met 22 hoge staander werd in 1971 geplaatst op de zuidkant van de brug. Het stond met beide poten (een voor de schijf en een van de staander) op een heuveltje, hetgeen niet de bedoeling van De Laaf geweest zou zijn. De Laaf had wel contact met de architect van de brug, Sier van Rhijn van de Dienst der Publieke Werken, maar deze zag zich geconfronteerd met een enorme bouwconstructie van 385 meter lang en bijna 24 meter breed die op 4,5 +NAP moest liggen. De verkeerssituatie rond de plek wijzigde in de loop der jaren steeds, zodat het beeld in 2002 verwijderd werd en in opslag werd genomen, totdat de De Ruijterkade opnieuw ingericht zou worden en ook een nieuwe brug zou krijgen. Eenmaal in opslag dreigde het beeld in vergetelheid te raken. De Laaf hield vol bij de gemeente en bij de oplevering van de nieuwe brug 485 in 2012 werd het beeld alsnog teruggeplaatst, maar dan aan de noordzijde van de brug en gemonteerd zoals de kunstenaar het wilde; met bouten op de overspanning. Het staat daar op een druk kruispunt, al is niet al het verkeer zichtbaar. De Ruijterkade gaat hier over in de Piet Heinkade; er is een voetgangerstrap naar de kade van het IJ en op het laagste niveau stroomt verkeer door de IJtunnel. De Laaf zou met het beeld communicatie willen uitbeelden. De schijf moet daarbij gezien worden als klankkast met een oog; de staander is antenne voor ontvangst en zenden. Het gekozen materiaal, roestvast staal, specifiek RVS304, blijft altijd blank en zou moeten meebuigen/trillen in de wind. Het beeld kostte (incl BTW) 89.375 gulden en werd gemaakt door de NV Machinefabriek St. Antonius in Maasbracht en weegt 5500 kilo.