Brug 2256

Brug 2254 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze vrij korte brug is voor voetgangers en fietsers in een doorgaande route op de zuidelijke oever van de Machinetocht. Deze watergang heeft allerlei vertakkingen in de Middelveldsche Akerpolder, maar vormt ter plaatse de scheidslijn tussen de buurten De Aker Oost en De Aker West. De wandel- en fietsroute loopt van een kom in Osdorp tot aan de Ringvaart Haarlemmermeer. De paden liggen op maaiveldniveau en hebben ongeveer halverwege een obstakel; het talud van de Lirabrug (brug 1883) in De Alpen (de Aker West) en Ecuplein (De Aker Oost) over de Machinetocht. In de Lirabrug is daarom een onderdoorgang gemaakt, maar daar stuitte men op een nieuw obstakel; het water van de Ecukade. Om die te kunnen oversteken werd brug 2254 gebouwd. De overgang van Ecuplein naar De Alpen wordt verzorgd door een stelsel aan bruggen: de Lirabrug; twee overspanningen over de Machinetocht met fietspaden en rijweg brug 2254, over het water van de Ecukade op maaiveldniveau brug 2255, over het water van de Ecukade op dijklichaamniveau brug 2256, een voetgangersbrug over de Machinetocht. Voor het totaalpakket aan dit soort bruggen voor voetgangers en fietsers maakte architectenbureau Cepezed een soort bouwpakket voor bruggen, waarbij lengte en breedte al naargelang de wensen aangepast kon worden. De overspanning werd daarbij verzorgd door houten balken die om-en-om in de lengte aan elkaar gekoppeld werden door één pen. Daarop werden verzinkt stalen roosters en balusters geplaatst. De bruggen zagen er mooi uit, maar de praktijk was weerbarstiger dan de theorie. De roosters werden glad met regen en/of sneeuw en wind door de roosters liet ze fluiten. De roosters en balusters werden daarop vervangen door een houten brugdek en open leuningen.

Brug 2255 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze brug voor voetgangers en fietsers is gelegen in een doorgaande route op de zuidelijke oever van de Machinetocht. Deze watergang heeft allerlei vertakkingen in de Middelveldsche Akerpolder, maar vormt hier de scheidslijn tussen de buurten De Aker Oost en De Aker West. De wandel- en fietsroute loopt van een kom in Osdorp tot de Ringvaart Haarlemmermeer. Die paden liggen grotendeels op maaiveldniveau en hebben ongeveer halverwege een obstakel: het talud van de Lirabrug (brug 1883) in De Alpen en Ecuplein over de Machinetocht. Voor de doorgaande route is een onderdoorgang gemaakt onder de Lirabrug; het stadsdeel vond het noodzakelijk dat wandelaars en fietsers ook een aansluiting moesten krijgen op De Alpen/Ecuplein. Voor het dijklichaam waar die straat en plein op liggen, ligt echter ook het water van de Ecukade. Om de aansluiting en overspanning te verkrijgen werd brug 2256 gebouwd. Vanwege het hoogteverschil tussen maaiveld en dijklichaam en een gangbaar stijgingspercentage kreeg de brug een lange aanloop (circa 80 meter) voor die korte overspanning (circa 14 meter) van het grachtje. In het verlengde van brug 2256 ligt een oversteekplaats en kan men de route vervolgen om even later aansluiting te vinden op het voet- en fietspad dat onder de Liraburg doorgaat. De overgang van Ecuplein naar De Alpen wordt verzorgd door een stelsel aan bruggen: de Lirabrug; twee overspanningen over de Machinetocht met fietspaden en rijweg brug 2254, over het water van de Ecukade op maaiveldniveau brug 2255, over het water van de Ecukade op dijklichaamniveau. brug 2256, een voetgangersbrug over de Machinetocht Voor het totaalpakket aan dit soort bruggen voor voetgangers en fietsers maakte architectenbureau Cepezed een soort bouwpakket voor bruggen, waarbij lengte en breedte al naargelang de wensen aangepast kon worden. De overspanning werd daarbij verzorgd door houten balken die om-en-om in de lengte aan elkaar gekoppeld werden door één pen. Daarop werden verzinkt stalen roosters en balusters geplaatst. De bruggen zagen er mooi uit, maar de praktijk was weerbarstiger dan de theorie. De roosters werden glad met regen en/of sneeuw en wind door de roosters liet ze fluiten. De roosters en balusters werden daarop vervangen door een houten brugdek en open leuningen.

De Lirabrug is een vaste brug annex viaduct in de wijk De Aker in Amsterdam Nieuw-West. De brug vormt de verbinding tussen De Alpen (gelegen in de Bergenwijk) en de weg rond het Ecuplein (Geldwijk). De brug overspant daarbij tegelijkertijd het water Machinetocht en voet/fietspad Guldenpromenade. De straatnamen hier, die verwijzen naar Europese munteenheden, dateren uit maart 1997, de brug dateert van het eind van de jaren negentig. Ze heeft daarbij gescheiden wegdelen, die op betonnen overspanningen liggen. De twee delen worden ieder ondersteund door een brugdrager, die op een sokkel in het midden van de sloot staat. Iedere drager bestaat uit twee verticaal staande betonnen heipalen en een die diagonaal loopt. Op de drie pijlers ligt een betonnen ligger. Op de diagonale pijlers staan enigszins diagonaal staande lantarenpalen, dus deels over de rijweg, zodat ook het midden van de brug/viaduct licht ontvangt. Het geheel wordt gecompleteerd met roestvrijstalen balustrades. De brug ging twintig jaar anoniem door het leven, alleen aangeduid met haar nummer. In 2016/2017 kon de burgerij voorstellen indienen tot naamgeving van die anonieme bruggen. De gemeente keurde in maart 2017 de inzending voor een vernoeming naar de Turkse lira goed.

Zorro is een gebouw in Amsterdam Nieuw-West. De torenflat ook wel Ecutoren genoemd, is in de periode 1995 tot 1999 gebouwd naar een ontwerp van Tangram Architecten (Bart Mispelblom Beyer en Charlotte ten Dijke). Het Ecuplein waar ze haar naam aan ontleend is een open ruimte in de wijk Middelveldsche Akerpolder. Die open ruimte wordt naar het noorden afgesloten met een 54 meter hoge torenflat met achttien verdiepingen aan woningen. Het geheel is gebouwd op een parkeergarage die zowel onder als half onder en boven het maaiveld is geplaatst, een soort sokkel. In het gebouw bevindt zich tevens een waterkrachtcentrale. Het architectenbureau noemde het gebouw Zorro. Zij zagen een overeenkomst in rechte rug en zwierige mantel. De rechte rug vormt de noordelijke wand, rechthoekig ingedeeld met een bakstenen ruggensteun. De zwierige mantel wordt gevormd door de raampartijen die in een opgaande spiraal van onder naar boven verspringen. Deze toepassing verhult de scheiding tussen verdiepingen, die bij talloze andere flats duidelijk zichtbaar is. Gezien het uiterlijk noemen de architecten het zelf een sculptuur. Tangram ontwierp in dezelfde tijd ook de waterwoningen aan de Schillingdijk eveneens in de Akerpolder.

Het Ecuplein is een plein in de wijk De Aker in Amsterdam Nieuw-West. Het ligt aan het einde van de Pieter Calandlaan. Het plein is in 1997 vernoemd naar de 'European Currency Unit' (ECU), de financiële rekeneenheid van de Europese Gemeenschap, die op 1 januari 1999 vervangen is door de euro. Het plein en de straten ten zuiden en ten oosten zijn genoemd naar valuta, met de Valutaboulevard, Pond Sterlinglaan etc. Aan noordzijde van het Ecuplein en het noordwestelijke einde van de Calandlaan ligt een winkelcentrum dat deel uitmaakt van het 400 meter lange nieuwbouwblok De Dukaat uit 1997. Aan de westzijde staat de Zorroflat, 18 verdiepingen, 54 meter hoog, van 1999. Sinds 2001 rijdt tramlijn 1 via de Pieter Calandlaan en het Ecuplein en verder via de Akersingel naar het nieuwe eindpunt Matterhorn. Het Ecuplein ligt ook op de Amsterdamse stadsroute s107, tussen de Calandlaan en de weg De Alpen. Het plein kent een aantal kunstwerken: De Lirabrug naar De Alpen een brug in de Guldenpromenade Brug 1884 naar de Pesetastraat met daarop/bij Kubuspoort Brug 2201 en brug 2252 naar Ladogameerhof Tectona Grandis

De Middelveldsche Akerpolder is een polder in het westen van Amsterdam en voor 1921 in de gemeente Sloten in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Oorspronkelijk was dit een veenweidegebied tussen de Osdorperweg en het Haarlemmermeer. Na de inpoldering van dit meer werd het gebied tussen 1876 en 1896 uitgeveend. De bemaling geschiedde met de Akermolen die na ontmanteling in 1921 als molenstomp langs de Ringvaart bleef staan. In de 20e eeuw werd de polder voornamelijk gebruikt als tuinbouwgebied. In de jaren zestig werd het meest westelijke deel van de Tuinstad Osdorp (de wijk De Punt, rond het Dijkgraafplein) in deze polder gebouwd. Vanaf eind jaren tachtig werd de polder verder volgebouwd met de wijk De Aker. In 2004 was deze wijk voltooid en daarmee de polder vrijwel geheel bebouwd. De molenstomp van de Akermolen werd tussen 2008 en 2010 gerestaureerd en is nu in gebruik als theehuis.

Tectona Grandis is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West, De Aker. Het kunstwerk van de hand van Marinus Boezem bestaat uit 33 zogenaamde boomschijven van graniet. De vlakken zijn daarbij gepolijst en weerspiegelen de wolkenlucht (indien aanwezig), de randen zijn ruw. De titel verwijst naar de teakboom (Tectona grandis), die eenmaal gekapt tropisch hardhout oplevert. De 33 boomschijven van verschillende grootte liggen verspreid over het Ecuplein. In elke schijf is de naam van een boom gegrafeerd, zoals de namen Hevea brasiliensis, Fagus sylvatica en Castanea sativa. De serie boomschijven is een voortzetting van een tweetal kunstwerken met dezelfde titel te Wageningen.

Brug 1881 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De vaste brug dateert van ongeveer 1994 toen hij de buurt De Aker West in de wijk Middelveldsche Akerpolder (MAP) steeds meer bebouwing kreeg. De wijk kreeg allerlei straatjes die alle verbonden werden met De Alpen, de belangrijkste verkeersader hier. De Alpen ligt daarbij tussen twee woonwijken maar ook tussen twee verschillende watersystemen met ieder haar eigen afwateringstocht. Brug 1881 maakt deel uit van drie bruggen die de dwarsverbinding verzorgen: Truus Wijsmullerbrug (brug 793) van de Jacob Paffstraat naar de Inaristraat Brug 1881 van de Inaristraat naar De Alpen Brug 1882 van De Alpen naar de Kölpinstraat. De brug is bijna geheel van beton gezet op een betonnen paalfundering. De brugleuningen zijn van metaal, waarbij de leuning enigszins naar binnen hellen.

De Kubuspoort is een kunstwerk in de wijk De Aker in Amsterdam Nieuw-West. Het “beeld” staat aan de rand van het Ecuplein, daar waar brug 1884 naar de Pesetalaan voert. Marijke de Goey ontwierp een metershoge poort van slordig gestapelde en enigszins verfomfaaide kubussen waarvan alleen de ribben zijn gemaakt. Kubussen zijn daarbij een favoriet van de kunstenares, vanuit elk punt is niet de hele kubus te zien. Ze gebruikte alleen de ribben om het transparant te houden. De kubussen zijn daarbij drie bij drie meter; het geeft een tegenstelling tot de grote betonnen/stenen vlakken van de bebouwing en heeft volgens de kunstenares een desoriënterend effect ten opzichte van de strakke lijnen in de bebouwing. De kunstenares had een ontmoetingsplaats voor ogen voor buurtbewoners. Het kunstwerk werd behoorlijk prijzig want er was een fundering voor nodig om het te kunnen plaatsen in de modderige bodem alhier; het weegt 20 ton en is 18 meter hoog. De kleur blauw koos ze niet alleen vanwege het feit dat het haar lievelingskleur is; de kleur blauw valt bijna bij alle combinaties van natuurlijk licht en de Nederlandse (wolken-)hemels op. Bovendien bleek de toegepaste blauwe verf lang houdbaar. Het kunstwerk zou betaald zijn door de projectontwikkelaar Delta roA (bestaande uit een aantal samenwerkende woningbouwverenigingen) en aannemer De Nijs.

Brug 1884 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in de wijk De Aker en vormt de verbinding tussen het Ecuplein enerzijds en de Pesetalaan en Eurokade anderzijds in de Geldwijk. Ze overspant daarbij een ringsloot om het Ecuplein. Net als de nabijgelegen Lirabrug dateert de brug van het eind van de jaren negentig, toen de Akerpolder werd volgebouwd. De brug is een betonnen plaat tussen twee betonnen landhoofden/walkanten en is dus grijs. De balustrades, ook al grijs, hellen op de brug enigszins naar binnen. De brug kent alleen een scheiding tussen voetgangers en ander verkeer. Aan de zuidkant van de brug voeren twee trappen naar de betonnen oevers. Hoe onopvallend de brug is, zo opvallend is het kunstwerk Kubuspoort dat de brug siert; het geeft de brug het uiterlijk van een oude stadspoort.

De Truus Wijsmullerbrug (brug 793) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De verkeersbrug is gelegen in de wijk De Aker in de Middelveldsche Akerpolder. De brug uit circa 1990 vormt de verbinding tussen de Jacob Paffstraat en Inaristraat en voert daarbij over de Ernst Cahnsingel. Ze is geconstrueerd van beton en ingeklemd tussen betonnen pylonen. De vorm van de pylonen is doorgevoerd in de roestvast stalen brugleuningen. De brug maakt deel uit van een serie soortgelijke bruggen ontworpen door N. Wijnmaalen, werkend voor de Dienst der Publieke Werken/Openbare Werken. De brug, opgenomen in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen, ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 793, maar had in 2007 al haar naam; een vernoeming naar de verzetsstrijder Truus Wijsmuller-Meijer. In de buurt zijn straten etc. vernoemd naar mensen die zich tegen dictaturen verzetten. De Jacob Paffstraat is vernoemd naar Jacob Paff; de Ernst Cahnsingel is vernoemd naar Ernst Cahn. De Inaristraat is gelegen in de Meerwijk en verwijst naar het Finse Inarimeer.

Brug 1882 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De vaste brug dateert van ongeveer 1994 toen hij de buurt De Aker West in de wijk Middelveldsche Akerpolder (MAP) steeds meer bebouwing kreeg. De wijk kreeg allerlei straatjes die alle verbonden werden met De Alpen, de belangrijkste verkeersader hier. De Alpen ligt daarbij tussen twee woonwijken maar ook tussen twee verschillende watersystemen met ieder haar eigen afwateringstocht. Brug 1882 maakt deel uit van drie bruggen die de dwarsverbinding verzorgen: Truus Wijsmullerbrug (brug 793) van de Jacob Paffstraat naar de Inaristraat Brug 1881 van de Inaristraat naar De Alpen Brug 1882 van de De Alpen naar de Kölpinstraat. De brug is bijna geheel van beton gezet op een betonnen paalfundering. De brugleuningen zijn van metaal, waarbij de leuning enigszins naar binnen hellen.