Station Achel

De Heilige Kruisvindingskerk is de parochiekerk van Rodenrijt (ofwel: Achel-Statie), in de Belgische provincie Limburg. Ze bevindt zich aan de Sint-Odilialaan.

Achel VV is een Belgische voetbalclub uit Achel. De club is aangesloten bij de KBVB met stamnummer 2753 en heeft groen-wit als kleuren.

Het Grevenbroekmuseum is een streekmuseum in de Belgische plaats Achel, provincie Limburg. Het bevindt zich in het Simonshuis.

Kasteel of slot Grevenbroek is een voormalige burcht in Achel, in de Belgische provincie Limburg. Grevenbroek was een burcht uit de 14e eeuw. Ze lag ten westen van de Tomp. Van de oude burcht zijn nog enkele ruïnes te zien. Heerlijkheid Grevenbroek is ook de naam van de bestuursvorm tussen Hamont-Achel en Sint-Huibrechts-Lille . Soms wordt de burcht Grevenbroek verward met Kasteel Genenbroek

De Sint-Monulphus en Gongulphuskerk is de parochiekerk van Achel in de Belgische provincie Limburg. De kerk is gelegen aan het Michielsplein.

Station Borkel en Schaft (Bsch) is een voormalige stopplaats aan de spoorlijn Winterslag - Eindhoven. Het station werd geopend in 1921 en gesloten op 15 oktober 1939.

Schaft is een dorp in de gemeente Valkenswaard in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Met het dorp Borkel vormde het lange tijd de gemeente Borkel en Schaft. In 2007 had het dorp Schaft 166 inwoners. Schaft heeft geen eigen postcode en plaatsnaam in het postcodeboek, voor de postadressen ligt Schaft daarom 'in' Valkenswaard.

Het natuurgebied Achelse Kluis is een Vlaams natuurreservaat in de gemeente Hamont-Achel. Het is gelegen langs de Warmbeek ten zuiden van de Abdij van Achel. In 2008 besloeg het een oppervlakte van 31 ha. Het reservaat bestaat uit vochtige en minder vochtige weilanden die verder van de beek overgaan in loofbos en naaldbos. Dit reservaat vormt de verbinding tussen het Leenderbos in Nederland en natuurgebieden zoals de Beverbeekse Heide en de Warmbeekvallei in België. Een van de maatregelen in dit gebied bestaat uit het verlagen van de dijkjes, waardoor doorstroommoerassen kunnen ontstaan.

De Tomp is het restant van een torenmolen nabij het Belgische Achel. Ze ligt in het natuurgebied Lange Els, niet ver van de Warmbeek. De Tomp stamt uit de eerste helft van de 15e eeuw en er bestond lange tijd twijfel aan het doel dat de ruïne oorspronkelijk heeft gehad: de resten van een torenmolen dan wel de slottoren van een kasteel. In 1968 werd deze ruïne dan ook foutief gerestaureerd als ware het een slottoren. Pas in de jaren 90 van de 20e eeuw kwam men, mede door vergelijkend onderzoek met andere torenmolens, tot de conclusie dat het om een molenrestant ging. De molen werd vermoedelijk begin 15e eeuw gebouwd door de heren van Grevenbroek, maar in 1596 werd ze door storm beschadigd. Na hersteld te zijn werd ze reeds vóór 1630 buiten gebruik genomen en vervangen door een houten standerdmolen, die in 1800 afbrandde. De Tomp is gelegen in een moerasvlakte op een licht opgeworpen heuvel, opgetrokken in baksteen. De binnendiameter meet ongeveer 4,60 m, de muurdikte bedraagt ca 1,75 m. De totale hoogte van de Tomp bedraagt na restauratie ca. 20 m (de hoogte van de ruïne bedroeg nauwelijks 9 m). Sinds 1947 is deze molenromp een beschermd monument. Inventaris Onroerend Erfgoed: Molensite De Tomp Molenecho's: De Tomp torenmolen Achel

De Grevenbroekmolen (ook Het Mulke of 't Mulke genaamd) is een onderslagmolen op de Warmbeek, aan de Molendijk. De oudste molen van deze naam werd reeds genoemd in 1316 en behoorde later toe aan de heren van Grevenbroek. Het was een banmolen. Hij lag bij Genenbroek, nabij het dorp Achel. In 1474 was er sprake van de Numolen (Nieuwe Molen) in de buurt van het Kasteel Grevenbroek. In 1611 was er sprake van een watermolen die enkele honderden meter ten westen van de huidige locatie lag, in de buurt van het huidige pad De Bauwelkes, op de zogeheten Oude Beek, de oude bedding van de Warmbeek. In 1623 kreeg molenbouwer Lambrecht Janss van de prins-bisschop van Luik de toestemming om een nieuwe beek te graven en daarop een olieslagmolen in te richten. Deze molen werkte niet goed door te weinig debiet. In 1656 verzocht Lambrecht zelfs om de pacht op te zeggen. In 1770 werd de huidige watermolen gebouwd op dezelfde plaats als die van Lambrecht Janss. Hiervoor werden onderdelen van de molen op de Oude Beek gebruikt. Een nieuwe molenweijer werd aangelegd en in 1774 werd tegenover Het Mulke nog een olieslagmolen geplaatst die voordien nabij de Achelse Kluis had gestaan. Zo was er een dubbele molen. Op de nu nog bestaande molen werd graan en boekweit gemalen. In 1920 stopte het bedrijf en werd het rad verplaatst naar de Galdermansmolen, waar zich het nog steeds bevindt. Het gebouw is tegenwoordig nog aanwezig.

De Sint-Benedictusabdij van Achel, officieel de abdij Onze-Lieve-Vrouw-van-La-Trappe-van-de-Heilige-Benedictus geheten, in de volksmond ook wel de Achelse Kluis genoemd, is een voormalige cisterciënzerabdij grotendeels op Belgisch grondgebied op dat van de gemeente Hamont-Achel. De abdij stond onder meer bekend vanwege het gelijknamige bier Achel dat sinds 1998 in de eigen huisbrouwerij wordt gebrouwen. Er is in 2024 een inspiratiepunt en belevingscentrum ingericht over Hamont-Achel en De Groote Heide.

De Sint-Servatiuskerk is de parochiekerk van Borkel en Schaft, gelegen aan het Monseigneur Kuypersplein 20 te Borkel. Deze waterstaatskerk werd gebouwd in 1844. Voordien kerkte men zowel in Borkel als in Schaft in een schuurkerk. Het is een eenbeukige, bakstenen kerk met voorgebouwde toren, ontworpen door architect Klessens uit Eersel. De bovenste delen van de toren werden pas na 1890 gebouwd. Het -lagere- koor en transept ontstonden in 1923. Tegenover de toren, aan de koorzijde, is nog een kleine dakruiter te vinden. De kerk heeft smalle steunberen. De kerk wordt omgeven door een kerkhof. In 1877 werd het goed voorzien van een afsluitend geheel bestaande uit een hekwerk aan het Monseigneur Kuypersplein en een muur aan de zijde van Dorpsstraat. Het neogotische gebouw kende een aantal mooie gebrandschilderde ramen, die echter bij een bombardement in 1944 zijn verdwenen, op de hoofden van Sint-Servatius en Maria na. Sindsdien is de kerk verrijkt met nieuwe glas-in-loodramen uit 1947 van de hand van Pierre van Rossum. Zo vindt men een tiental heiligen in het koor, de Tien Geboden in het schip, het leven van Sint-Servatius, de aankondiging van Maria, en de Heilige Cecilia en David. In 2014 verkreeg het gebouw, tezamen met de bijbehorende pastorie aan de Dorpsstraat 72, de gemeentelijke monumentstatus. Het binnenwerk van het orgel is gebouwd in 1857 door Franciscus Cornelius Smits. De orgelkas werd verwoest tijdens de Tweede Wereldoorlog (1944). Een nieuw orgel, met gebruikmaking van het oude binnenwerk, werd in 1948 vervaardigd door de firma Verschueren.