Porte de Clignancourt (metrostation)

Jules Joffrin is een station van de metro in Parijs langs metrolijn 12 onder de Rue Ordener in het 18e arrondissement. Het station is genoemd naar Jules Joffrin (1846-1890), een lokaal bestuurder. Het station ligt pal voor het stadhuis van het 18e arrondissement. Er zit al bijna honderd jaar een groot restaurant op de hoek van het plein dat genoemd is naar het bedrijf dat de metrolijn bouwde, de "Nord-Sud".

Het 18e arrondissement (Montmartre) is een van de 20 arrondissementen van Parijs. Dit arrondissement ligt in het noorden van Parijs en ligt tegen een heuvel van kalksteen die la Butte wordt genoemd. Hier ligt de enige wijngaard van Parijs. De oppervlakte bedraagt 6,01 km². In dit arrondissement ligt het beroemde plein Place du Tertre en de witte basiliek Sacré Coeur.

Simplon is een station van de metro in Parijs langs metrolijn 4, in het 18de arrondissement. Het station ligt onder de Boulevard Ornano, op de hoek met de Rue de Simplon.

De Porte de Clignancourt is een toegangspunt (Porte) tot de stad Parijs, en is gelegen in het noordwestelijke 18e arrondissement aan de Boulevard Périphérique. Vanuit de Porte de Clignancourt vertrok de nationale weg N14 naar Rouen en Le Havre. Dit is tegenwoordig de D14. Bij de Porte de Clignancourt is het gelijknamige metrostation Porte de Clignancourt aanwezig, die onderdeel is van de Parijse metrolijn 4.

De Rue Belliard is een straat aan de noordzijde van het 18e arrondissement van Parijs. De straat volgt het spoor van de Petite Ceinture en ligt in de nabijheid van de ring van de Boulevards des Maréchaux. De straat is vernoemd naar Augustin Daniel Belliard, en wel omdat deze in 1814 op deze plek een belangrijke bijdrage leverde aan de verdediging van de stad.

Marcadet - Poissonniers is een station van de metro in Parijs langs de metrolijnen 4 en 12 in het 18de arrondissement. Aanvankelijk waren dit twee stations: Marcadet voor lijn 4, geopend 21 april 1908, en Poisonniers (geopend 23 augustus 1916) op lijn A van de concurrerende Nord-Sud metro-onderneming. Nadat de CMP de firma Nord-Sud overnam is de naam van lijn A veranderd in lijn 12, en is onder de boulevard Barbès een voetgangerstunnel aangelegd die beide stations met elkaar verbindt. Het station is vervolgens op 25 augustus 1931 onder de nieuwe naam Marcadet-Poissonniers geopend. Op de perrons van het station van lijn 12 is nog wel wat terug te zien van de oorsprong als Nord-Sud station; onder meer de tegeltableaus met de richtingaanduiding boven de tunnelingangen. Het perron van lijn 4 ligt onder de Boulevard Barbès waar deze de Rue Marcadet kruist; het perron van lijn 12 ligt onder de Rue Ordener, waar deze kruist met de Rue des Poissoniers.

De begraafplaats cimetière Saint-Vincent ligt in Montmartre. Deze begraafplaats werd geopend toen de begraafplaats cimetière du Calvaire te klein werd. Saint-Vincent werd geopend op 5 januari 1831. Het was de tweede begraafplaats in Montmartre. Hij ligt vlak bij Place du Tertre en de Sacré-Cœur.

Christus in majesteit (Frans: Christ en gloire) is een mozaïek in de Basilique du Sacré-Cœur in Parijs, een van de grootste ter wereld.

De basilique du Sacré-Cœur (Nederlands: Heilig-Hartbasiliek) is een basiliek in Parijs. Zij ligt op de heuvel Montmartre in het 18e arrondissement in Parijs en is gewijd aan de Heilig Hartverering. De kerk valt vooral op door haar fel witte uiterlijk, en prominente ligging op een heuvel. Om bij de kerk te komen, kan men 237 treden klimmen of de Funiculaire de Montmartre (kabelbaan) nemen. Boven aangekomen heeft men uitzicht over een groot deel van Parijs. De Sacré-Cœur is geheel opgetrokken uit travertijn, een vrij zachte (en enigszins poreuze) steensoort, afkomstig uit het Franse departement Seine-et-Marne. Travertijn is kalksteen en produceert bij regen een wit kalklaagje aan de buitenkant, waardoor de basiliek zeer wit van kleur blijft, o­ndanks het vuil en het roet van de stad. Tegen zure regen is travertijn minder goed bestand.

De Boulevard Barbès is een boulevard in het 18e arrondissement van Parijs. De boulevard is in 1867 aangelegd in het kader van de stadsuitbreidingen van Baron Haussman, grotendeels op het gebied van de in 1860 geannexeerde gemeente Clignancourt. Aanvankelijk heette was de gehele boulevard tot de Porte de Clichy getooid met de naam Boulevard Ornano, maar in 1882 werd de zuidelijke helft vernoemd naar de bekende revolutionair Armand Barbès. Tegenwoordig is het de hoofdader van de Goutte d'Or, een van de meest multiculturele wijken van Parijs. Metrolijn 4 rijdt onder de boulevard door en heeft daar de stations Barbès - Rochechouart, Château Rouge en Marcadet-Poissonniers. Lijn 2 overschrijdt de boulevard met een viaduct na het station Barbès-Rochechouart. De straat wordt gekenmerkt door z'n volkse karakter; er is veel verkeer, en er zijn heel veel telefoonwinkels. Het publiek is zéér divers, men treft er in het noordelijk deel veel mensen uit subsaharaans Afrika aan, vaak in traditionele gewaden, en het zuidelijk deel vindt men er sigarettenstraatverkopers en ook wat grotere winkels, waaronder een Virgin Megastore. De boulevard is in 2007 door de gemeente Parijs uitgebreid opgeknapt.

Lamarck - Caulaincourt is een station van de metro in Parijs langs metrolijn 12 in het 18de arrondissement. Het station ligt op een diepte van 25 meter; om de perrons te bereiken zal men een wenteltrap moeten gebruiken, of de lift. Het station stond aanvankelijk alleen bekend onder de naam Lamarck, vanwege de nabijheid van de rue Lamarck die op haar beurt weer vernoemd is naar de bioloog Jean-Baptiste de Lamarck. De naamtegels op de perrons laten ook nu nog alleen deze naam zien. Vanwege de nabijheid van de rue Caulaincourt (vernoemd naar de Napoleontische generaal Armand Augustin de Caulaincourt) is de stationsnaam later gewijzigd in de huidige. Het station is vooral bekend van de film Amélie, met het in de hoofdrol Audrey Tautou. Het was de plek waar zij haar avonturen in Montmartre steeds startte.

Montmartre () is een wijk en heuvel in Parijs, gelegen in het 18e arrondissement. Het is een wijk die veel toeristen trekt en waar van oudsher veel kunstenaars wonen. De bekendste attracties zijn de Basilique du Sacré-Cœur en de Place du Tertre. Boven op Montmartre heeft men een mooi uitzicht over Parijs. Als men het over de heuvel heeft, wordt er vaak gesproken over la Butte Montmartre. De heuvel is 130 meter hoog en het hoogste punt in Parijs. De wijk kent (vaak steile) trappen en slingerende straten. De bekendste trappen vormen de rue Foyatier die van metrohalte Anvers met 222 treden naar het bordes van de Sacré-Cœur leidt. Hierlangs loopt de Funiculaire de Montmartre. De Sacré-Cœur is niet, zoals vaak gedacht, het hoogste punt van Montmartre. De kerk Saint-Pierre de Montmartre ligt nog hoger en het kerkhof daarvan ligt op de top van de heuvel. De wijk heeft een ander karakter dan de rest van de stad en voelt op sommige plekken niet als een grote stad. De Place du Tertre vormt het toeristische hart waar speciaal voor toeristen gemaakte schilderijen worden verkocht en men karikaturen van zichzelf kan laten tekenen. In de wijk staat de Moulin de la Galette uit 1717. Andere bekende locaties zijn Le mur des je t’aime waar in 250 talen Ik hou van jou staat en de Place Dalida die vernoemd is naar de zangeres Dalida. De Villa Léandre is een doodlopende straat met gevels in Engelse stijl. Deze straat lijkt op een knusse dorpsstraat. Andere bekende straten die de heuvel beklimmen zijn de rue Lepic en de rue des Martyrs, die waarschijnlijk al uit de Romeinse tijd stamt. De Boulevard de Rochechouart vormt de grens van de wijk. De wijk heeft ook een kleine wijngaard, de Vigne de Montmartre. Er wordt al sinds de 10e eeuw wijn verbouwd op de heuvel maar deze wijngaard stamt uit de jaren dertig en is de laatste in Montmartre. In de buurt van de wijngaard staat een van de bekendste cabarets van de buurt, de Lapin Agile. De meeste theaters vindt men aan de zuidkant van de heuvel, aan de rue des Martyrs en de aan Pigalle grenzende Boulevard de Clichy. Montmartre heeft twee kerkhoven; het bekendst is het Cimetière de Montmartre dat in 1795 in gebruik genomen werd. Er liggen verschillende bekende Franse kunstenaars begraven. Een kleiner kerkhof, het Cimetière Saint-Vincent, ligt aan de Rue Caulaincourt.