Prinsengracht 493

Runstraat 33 te Amsterdam is een gebouw op de hoek van de Runstraat en de Prinsengracht in Amsterdam-Centrum.

Prinsengracht 533 te Amsterdam is een gebouw aan de Prinsengracht in Amsterdam-Centrum.

Brug 66 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in verlengde (staduit) van de Runstraat en voert over de Prinsengracht. In tegenstelling tot de bruggen ten noorden van haar sluit deze brug wel aan op een doorgaande verkeersroute, namelijk die van de noordelijke kade van de Looiersgracht. De brug, zelf geen monument, is omringd door rijksmonumenten, vooral aan het eind van de Runstraat. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende hier een brug op zijn kaart van 1625, dan gelegen over de Prince Graft van Run Straet naar Loyers Graft. Pieter Oosterhuis legde op een foto van hem nog een boogbrug vast. De brug is ook weergegeven op een tekening van G. Warnars, Noach van der Meer en P. den Hengst, waarop de brand te zien is in de Amsterdamsche Schouwburg, gevestigd aan de Keizersgracht, maar dan gezien vanaf de Looierssluis in de Prinsengracht. Die brand vond plaats op 11 mei 1772. Vermoedelijk is de brug eind 19e eeuw verlaagd om tegemoet te komen aan het landverkeer; het scheepvaartverkeer hier nam af. De brug heeft namelijk uiterlijke kenmerken van bruggen die eind die eeuw werden verlaagd en verbreed, zie met name in de dragers van de verbredingen. Het is dan ook een plaat- dan wel liggebrug geworden. Begin 21e eeuw werd het brugdek vervangen door donker baksteen, gelegd tussen natuurstenen stoepranden.

Prinsengracht 535 te Amsterdam is een gebouw aan de Prinsengracht in Amsterdam-Centrum.

Brug 104 was een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug overspande de Elandsgracht en lag in de westelijke kade van de Prinsengracht. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende daar in zijn stadsplattegrond van 1625 een brug in (Prince Graft en Elants Graft). Het was een van de drie bruggen over de Elandgracht: een in de westelijke kade Prinsengracht, een ter hoogte van de Hazenstraat/Eerste Looiersdwarsstraat (brug 105) en een in oostelijke kade van de Lijnbaansgracht. De brug werd rond 1746 net als de Looierssluis (brug 103 en 75 meter zuidelijker) vervangen door een welfbrug met drie doorvaarten. De kleine doorvaarten aan de zijkanten van de brug werden steeds meer gebruikt als opslagplaatsen. Op foto’s en tekeningen einde 19e eeuw is eigenlijk alleen de middendoorvaart nog in gebruik. De meest zuidelijke doorvaart is dan gestremd door de plaatsing van een markthuisje. De brug gaf net als de naastgelegen Berensluis veel klachten, ze was te steil voor met name paard en wagen. In 1891 werd de Elandsgracht gedempt en verdwenen de drie bruggen over de Elandsgracht uit het straatbeeld.

De Looierssluis (brug 103) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. "Sluis" staat voor een oude aanduiding dat de brug van steen is. De brug is gelegen in de westelijke kade van de Prinsengracht en overspant de Looiersgracht. De brug is vernoemd naar de Looiersgracht en samen zijn ze vernoemd naar de leerlooierijen die hier in de 16e eeuw gevestigd waren. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende op zijn plattegrond uit 1625 hier al een brug in de Prince Graft en over de Loyers Graft. Ook de andere twee bruggen over de Looiersgracht brug 100 en brug 102 stonden al op die kaart. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1746. Het gemeentearchief Amsterdam is in het bezit van een bouwtekening van deze brug uit dat jaar. Op de tekening is een welfbrug te zien met drie doorvaarten. Er is echter geen verdere documentatie van die brug. Toen Gerrit Lamberts de brug in 1815 tekende had de brug slechts één doorvaart. Men vermoedt dat de driebogige brug in 1746 vervangen was, maar onzekerheid bleef of die driebogige brug wel bestaan had. In 1892 werd er groot onderhoud aan de brug verricht, waarbij de brug verlaagd werd, er vonden nog wel eens ongelukken plaats als handkarren er zonder hun begeleider van doorgingen. Er kwam een ijzeren liggerbrug, een normale procedure voor vervanging destijds. In 1936 moest er wat klein herstelwerk aan de brug plaatsvinden, ze was iets langer dan twee weken gesloten voor alle verkeer. In 1980/1981 was de brug weer aan vervanging toe. De brug uit de 17e eeuw in de versie van 1892 werd gesloopt en bij die sloop troffen bouwvakkers zowaar resten aan van de fundering van een driebogige brug. Restauratie van die brug vond (kennelijk) plaats in de tijd dat men in het centrum van de “lelijke” liggerbruggen af wilde (later werden ze weer mooi gevonden) en de brug kreeg haar oude boogconstructie en hoogte terug. De brug is dus als het ware teruggerestaureerd.

Berensluis (brug 65) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze vormt de verbinding tussen de Berenstraat en de Elandsgracht, ze overspant daarbij de Prinsengracht. In de onmiddellijke nabijheid lag brug 104 in de kade van de Prinsengracht over de Elandsgracht, de brug is na de demping van die laatste opgeruimd. Beide bruggen zijn terug te vinden op de kaart van Joan Blaeu van 1649. In 1890 was de brug in het nieuws tijdens de gesprekken over het dempen van de Elandsgracht, alsmede het bepalen van de toevoer van de nog te bouwen Centrale Markthallen. In 1892 vond de aanbesteding plaats voor het verbreden van de bestaande brug, er moest onder andere 36 ton balkijzer en 11 ton buckplaten geleverd worden voor deze brug en ook brug 112 (in de Prinsengracht over de Lauriergracht). In mei 1893 waren (pas) de benodigde sloopwerken begonnen, terwijl voor voetgangers er noodbruggen lagen. De nieuwe brug bleek in 1928 niet (meer) stevig genoeg voor zwaar verkeer (5500 kg). De huidige brug (gegevens 2017) dateert van 1950, ze werd aangelegd tussen 26 juni en 23 oktober. Het ontwerp voor de ide brug kwam van de Dienst der Publieke Werken, waar Piet Kramer verantwoordelijk was voor de esthetiek van bruggen. Zijn naam wordt echter nergens genoemd, zodat het ontwerp op naam staat van "het bureau van". De hand van Kramer is vooral terug te vinden in de uitkragingen op de brugpijlers, die opnieuw een verbreding dragen. De brug lijdt een anoniem leven, ze lijkt veel te breed voor de hoeveelheid verkeer, maar won aan importantie bij de herwaardering van het winkelgebied de Negen Straatjes. De brug is genoemd naar de Berenstraat waar looierijen gevestigd waren, daarbij werden ook huiden van beren bewerkt.

Het Johnny Jordaanplein is het eerste gedeelte van de straat met middenterrein Elandsgracht in Amsterdam, aan de kant van de Prinsengracht in de wijk de Jordaan. Het werd in de jaren '70 aangelegd als witkarstation. Toen het experiment werd afgeblazen verloederde de plek.

The Dylan Amsterdam is een boetiekhotel in Amsterdam gevestigd in een eeuwenoud pand aan de Keizersgracht 384. The Dylan Amsterdam is ontstaan in 1999 als Blakes Hotel Amsterdam, waar de Britse ontwerpster en hoteleigenaar Anouska Hempel (Lady Weinberg) de scepter zwaaide. Toen The Blakes werd verkocht, en het hotel daarna als The Dylan Amsterdam door het leven ging, zijn de publieke ruimtes gerestyled door het Amsterdamse ontwerpers-duo FG Stijl. Tot 2005 was The Dylan onderdeel van de Amerikaanse hotelketen The Stein Group. Anno 2018 is het een zelfstandig hotel, en was het lid van de groep Small Luxury Hotels. En is sinds 2022 lid van de groep Leading Hotels of the World. Het 'design-hotel' heeft 40 individueel ingerichte kamers, suites en publieke ruimtes. In The Dylan Amsterdam is restaurant Vinkeles gevestigd. Aan de Keizersgracht ter hoogte van nummer 384 stond sinds 1637 de eerste Stadsschouwburg van Amsterdam. Het woord "schouwburg" werd door Joost van den Vondel bedacht voor deze locatie. Het bekende theaterstuk "Gijsbrecht van Aemstel" werd hier voor het eerst opgevoerd. Tevens trad hier voor het eerst een vrouw op in het theater, Ariana Nozeman. Bij de brand van deze Schouwburg van Van Campen in 1772 bleef slechts de Schouwburgpoort behouden. Het hotel is gevestigd in het voormalig Rooms-katholieke Armenkantoor dat in 1773 aan de binnenplaats achter de poort verrees.

De schouwburg van Van Campen was de eerste stadsschouwburg van Amsterdam. De schouwburg, aan de Keizersgracht ter hoogte van nummer 384, werd in 1637 voltooid en verving de eerder op deze plek gevestigde houten Eerste Nederduytsche Academie van Samuel Coster. In 1772 brandde de schouwburg af. De Schouwburgpoort bleef behouden. Het in 1773 achter de poort verrezen gebouw van het Rooms Katholieke Armenkantoor is in 1999 verbouwd tot hotel. Hier is hotel The Dylan gevestigd.

De Schouwburgpoort aan de Keizersgracht 384 is een poort in Amsterdam. De poort biedt tegenwoordig toegang tot hotel The Dylan. De poort van natuursteen bestaat uit drie bogen, voorzien van een hekwerk. De pilasters hebben Ionische kapitelen en dragen een driehoekig fronton. Vroeger stonden in deze poort de regels van Joost van den Vondel: De weereld is een speeltoneel Elck speelt zijn rol en krijght zijn deel

De Galerie Rob Koudijs is opgericht in 2007 door galeriehouder Rob Koudijs (1944-2024) en Ward Schrijver aan de Elandsgracht te Amsterdam. De 100 m2 grote tentoonstellingsruimte bevond zich in het galeriekwartier in het centrum van de stad. Sinds januari 2023 is de galerie gevestigd in Haarlem. Koudijs was tien jaar lang de compagnon van Louise Smit, eigenaar van Galerie Louise Smit te Amsterdam. Na zijn pensionering in de psychiatrische zorg startte hij de galerie. De eerste tentoonstelling van de galerie, New Horizons werd geopend op 1 april 2007 met werk van onder meer Jantje Fleischhut, Jiro Kamata, Felieke van der Leest, Ted Noten en Katja Prins. In Galerie Rob Koudijs wordt werk getoond van Nederlandse én buitenlandse edelsmeden en sieraadontwerpers. De galerie vertegenwoordigt anno 2014 kunstenaars waaronder David Bielander, Helen Britton, Jantje Fleischhut, Jiro Kamata, Beppe Kessler, Felieke van der Leest, Evert Nijland, Ted Noten, Ruudt Peters, Katja Prins, Terhi Tolvanen en Francis Willemstijn. Buiten sieraden biedt de galerie ook een assortiment boeken over sieraden en sieraadontwerpers en wordt een eigen tijdschrift uitgegeven Galerie Rob Koudijs Magazine. De galerie is regelmatig vertegenwoordigd met een stand op internationale kunstbeurzen als Object Rotterdam, de KunstRAI en de PAN (2014) te Amsterdam en Collect, Saatchi Gallery te Londen. Daarnaast heeft de galerie ook tentoonstellingen georganiseerd in de Openbare Bibliotheek Amsterdam, het CODA (Apeldoorn) (2009) en Museum Boerhaave te Leiden (2011). Ook vinden in de galerie met regelmaat boekpresentaties plaats.