Beethovenstraat

De Cornelis Dopperkade is een straat in de Prinses Irenebuurt in Buitenveldert, Amsterdam-Zuid.

Joep Langebrug (brug 417) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid.

De zaak-Dorothea van Wijlick was een rechtszaak en onderzoek naar aanleiding van de dood van een gefortuneerde Nederlandse weduwe in 1983. Haar dood werd gezien als misdrijf. De verpleger, Dick van Leeuwerden (1944-2020), die haar had verzorgd, werd veroordeeld voor moord. Van Leeuwerden heeft zijn straf uitgezeten maar bleef proberen zijn onschuld te bewijzen. Hij heeft meerdere herzieningsverzoeken ingediend bij de Hoge Raad.

De Willem Kesstraat is een straat in de Prinses Irenebuurt in Buitenveldert, Amsterdam-Zuid.

De Aron Wolff Berlijnbrug (brug 431) is vaste brug in de Prinses Irenebuurt te Amsterdam-Zuid. Alhoewel het brugnummer verwijst naar de jaren dertig, komt de brug uit 1964. Zij ligt in het verlengde van de Cornelis Dopperkade richting het Beatrixpark.

Gustav Leonhardtbrug (brug 449 is een vaste brug in het Beatrixpark te Amsterdam-Zuid. De brug is alleen geschikt voor voetgangers en fietsers, en leidt naar in-/uitgang Willem Landréstraat in de componistenbuurt. De brug dateert uit 1962 toen daarvoor de Willem Landréstraat (circa 1954) werd aangelegd en bebouwd, er vervolgens een dammetje op de plaats van de brug lag (circa 1957). De aanbesteding vond plaats in oktober 1961, in januari 1962 begonnen de werkzaamheden. In mei 1962 lag de brug er. Het is een brug voornamelijk van hout. Ze staat op houten heipalen met een dwarsbalk, waarop houten liggers en een houten dek. Ook de balustrades zijn van hout. Het ontwerp van de brug is afkomstig van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De brug werd in 2022 gerenoveerd. De brug ging lange tijd naamloos door het leven als brug 449. In 2016 gaf de gemeente Amsterdam de brug haar naam in een jaar dat een aantal Amsterdamse bruggen hun officieuze naam verloor en een aantal naamloze bruggen (alsnog) een officiële naam kreeg. De brug is vernoemd naar de in 2012 overleden Gustav Leonhardt, organist, klavecinist, dirigent en musicoloog. In genoemd park kregen in 2016 ook de Aron Wolff Berlijnbrug en Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug (eveneens genoemd naar musici) hun naam.

Beeld in drie delen is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het kunstwerk van kunstenaar Leo de Vries uit 1965. Hij maakte destijds allerlei beelden zonder titel, zoals Compositie en Beeld in tien delen. Het kunstwerk werd geplaatst voor een school aan de Prinses Irenestraat, hetgeen allerlei bijtitels opleverde zoals Leerlingen (site Buitenbeeld in beeld), Staande figuren (site Gemeente Amsterdam) en Groep (Amstelodanum). Het zijn drie geabstraheerde mensfiguren, die bestaan uit gestapelde stenen met afgeronde hoeken. In 2012 werd er op de plaats gebouwd aan een vernieuwd Sint-Nicolaaslyceum; het beeld werd ondertussen schoongemaakt. Na gereedkomen van de bouw kwam Beeld in drie delen aan de zijgevel van het schoolgebouw terug. Twee jaar na gereedkomen van Beeld in drie delen begon De Vries aan Beeld in tien delen voor het drinkwaterbedrijf Beerenplaat/Berenplaat.

Het Sint-Nicolaaslyceum (SNL) is een (oorspronkelijk katholieke) middelbare school aan de Prinses Irenestraat in Amsterdam-Zuid, voor leerlingen die havo-, atheneum- of gymnasium-niveau volgen. Het Nicolaaslyceum heeft zich gesteld onder de Stichting Voortgezet Onderwijs Amsterdam-Zuid, samen met het Ignatius en het Fons Vitae, deze drie scholen richten zich alle op voortgezet onderwijs (vwo en havo) in Amsterdam-Zuid. Op 29 oktober 2012 is het SNL verhuisd naar een plek westelijk van het oorspronkelijke gebouw, nog steeds aan de Prinses Irenestraat, maar nu dichter bij de Beethovenstraat, het nieuwe adres is "Beethovenplein 2" (maar het "Beethovenplein" bestaat niet echt als plein of straat). Belangrijke thema's van het SNL zijn cultuur, wetenschap en sport. Vanaf 14 mei 2007 is de school officieel gecertificeerd als sportactieve school door het NOC*NSF en de Koninklijke Vereniging voor Lichamelijke Opvoeding.

De Thomaskerk, kortweg De Thomas, aan de Prinses Irenestraat in Amsterdam-Zuid is gebouwd in 1966 en is eigendom van de protestantse kerk Amsterdam (PKN).

De lente (in de volksmond Flora) is een artistiek kunstwerk in het Beatrixpark in Amsterdam-Zuid. Het is een standbeeld van godin van de lente Flora. Het beeld is gemaakt met subsidie van de gemeente Amsterdam, een steunproject tijdens het interbellum om kunstenaars enigszins te ondersteunen tijdens de crisis. Hiervan profiteerde onder andere beeldhouwer Fred Carasso, die voor een tentoonstelling in Stedelijk Museum Amsterdam een gipsen beeld maakte (1941). Carasso kreeg in die jaren voor het definitieve beeld van kalksteen 1500 gulden loon en 400 gulden voor de materiaalkosten Frans kalksteen. In januari 1942 was hij nog bezig in zijn atelier. Het werd daarna voor november 1942 geplaatst in het Zuiderpark aan de rand van de speelvijver. Het beeld naast de speelvijver had een dubbele sokkel; eerst een betonnen platform en vervolgens de sokkel en dan het beeld. Met de komst van RAI Amsterdam in 1961 verdween dat Zuiderpark onder het bouwterrein; het beeld overleefde, maar kwam terecht op de gemeentewerf aan het Nieuwe Meer. Men wist niet goed wat men met het beeld aanmoest, maar de familie rond wethouder Han Lammers bleef proberen het beeld ergens te plaatsen. Onder begeleiding van beeldhouwer Auke Hettema (Carasso overleed in 1969) kwam het beeld in januari 1972, met een nieuwe sokkel aan de noordrand van het Beatrixpark te staan; het is bereikbaar via de Cornelis Dopperkade van het Zuider Amstelkanaal en Aron Wolff Berlijnbrug; het staat aan een voet- en fietspad. De huidige plek sinds 1972 ligt op een steenworp afstand van de oude plek; het Zuiderpark en Beatrixpark werden gescheiden door de Boerenwetering.

Brug 864 is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. De brug heeft de vorm van een viaduct of tunnel afhankelijk vanuit welk standpunt men kijkt. Het ligt samen met brug 866 op de kruising Beethovenstraat en Strawinskylaan in buurt Zuidas Noord. Beide, verbonden door een keerwand, zijn aangelegd in het tijdperk waarin er zorgvuldige scheiding plaatsvond tussen snel- en langzaam verkeer. Het snelverkeer (gemotoriseerd vervoer en trams) ligt op de Strawinskylaan op een dijklichaam; het voet/fietspad op maaiveldniveau. Het geheel wordt gedragen door een betonnen paalfundering, de overspanning bestaat uit betonnen liggers, elk 1 meter breed. Op 1 augustus 1977 ging de eerste heipaal de grond in. Op 20 december 1978 kon tramlijn 5 erover rijden op weg naar of komend van Station Amsterdam Zuid. Bij de brug was op de Strawinskylaan een halte die net als de haltes op de Cornelis Lelylaan door middel van trappen naar het maaiveld was te bereiken. In november 1990 werd lijn 5 voor een betere aansluiting op sneltram 51 verlegd naar Station Zuid-Hoog, waarbij niet meer over de Strawinskylaan werd gereden, dus ook niet meer over de brug, maar rechtdoor in zijligging op wat toen nog de Van Leijenberghlaan heette. Bij het station werd met een helling omhoog gereden naar een halte op de plaats waar nu metrolijn 52 eindigt. De trappen onder het viaduct naar de halte op de Strawinskylaan werden daarna verwijderd. In mei 2008 moest lijn 5 de hooggelegen halte verlaten in verband met de aanleg van het metroperron en keerde lijn 5 weer terug op de Strawinksylaan met een halte ter hoogte van het station, waardoor de halte bij de brug niet meer terugkeerde. Naast lijn 5 rijden ook buslijn 62 over de brug. De architect Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken paste ook hier zijn opvallende kanteelachtige balustrades toe. De brug kwam in de standaardkleuren van destijds blauw (balustraden en leuningen) en wit (borstweringen en landhoofden). In de landhoofden zijn enkele plastieken toegepast in blauw en rood.

Tussen de brug 864 en brug 866 is in maart 2019 een tijdelijk kunstwerk geplaatst. De kruising Strawinskylaan en Beethovenstraat heeft gescheiden verkeersstromen. Gemotoriseerd verkeer wordt geleid via een talud annex dijklichaam, langzaam verkeer kruist dat via een tunnelstelsel middels de twee genoemde bruggen. Eind jaren tien en begin jaren twintig vinden op de kruising ingrijpende werkzaamheden plaats, waaronder uitbreiding van het WTC. Om voetgangers en fietsers te beschermen tegen mogelijk vallende bouwmaterialen werd tussen beide viaducten een corridor aangelegd. Deze corridor werd dan weer als donker ervaren. Lies Hansen Light & Design, voornamelijk bezig in lichtadviezen bij woningen en bedrijven, kwam met een kunstwerk, dat een combinatie legde tussen functie (verlichting) en gebruik (fietserstunnel). Op beide wanden werden in reliëf een aantal types fietsen geplaatst, die bij het voorbijgaan op een rijwiel door vijf sensoren in LED oplichten in diverse kleuren (blauw, roze, paars). Daarbij lichten de rijwielen stuk voor stuk op bij het voorbijgaan. De kleuren rood, blauw en paars verwijzen naar de abstracte plastieken, die architect Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken in 1977/1978 in de landhoofden en keerwand van de tunnel had voorgeschreven.