Moskee van Sint-Petersburg

De Petrus-en-Paulusvesting (Russisch: Петропавловская крепость, Petropavlovskaja Krepost) is een vesting uit het begin van de achttiende eeuw in de Russische stad Sint-Petersburg. In de op het Hazeneiland in de rivier de Neva gelegen vesting, tegenover het Winterpaleis, bevinden zich enkele musea en de Petrus-en-Pauluskathedraal.

De Petrus-en-Pauluskathedraal (Russisch: Петропавловский собор, Petropavloskii Sobor) is een kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg, gelegen in de Petrus-en-Paulusvesting. Dit onder Peter de Grote gebouwde fort werd ontworpen door Domenico Trezzini en is het eerste en oudste baken, gebouwd tussen 1703 en 1740 op het Hazeneiland in de rivier de Neva. De belangrijkste reden voor Peters opdracht tot de bouw van dit fort was een mogelijke aanval door de Zweedse marine tijdens de Grote Noordse Oorlog. De vesting werd tussen 1718 en 1924 gebruikt als een politieke gevangenis. Sinds 1924 was het gebouw in gebruik als museum; sinds 2000 is het deels een kerk en deels een museum. Tussen 1712 en 1733 werd in de Petrus-en-Paulusvesting de barokke kathedraal gebouwd, eveneens naar ontwerp van Domenico Trezzini. De kathedraal werd vernoemd naar de apostelen Petrus en Paulus, die de status van heiligen hebben binnen de Russisch-orthodoxe Kerk, en was de eerste stenen kathedraal van de stad. De torenspits is 123 meter hoog en bevat een engel die een kruis boven haar hoofd houdt. Deze engel is tevens een van de belangrijkste symbolen van Sint-Petersburg. In de kathedraal liggen de overblijfselen van bijna alle Russische heersers die zich tot keizer of keizerin lieten kronen; van Peter de Grote tot Nicolaas II. De laatste werd er pas in juli 1998 met zijn familie herbegraven, nadat hun overblijfselen eerst waren opgegraven in Ganina Jama bij Jekaterinenburg en meerdere malen waren onderzocht op echtheid. In Jekaterinenburg werd, mogelijk mede ter compensatie voor het toerisme, de Kathedraal op het bloed gebouwd ter ere van de tsarenfamilie.

Het Marmerpaleis (Russisch: Мраморный дворец, Mramorny dvorets) is een van de eerste neoclassicistische paleizen in de Russische stad Sint-Petersburg. Het gebouw is gelegen tussen het Marsovo Polje (Marsveld) en de Paleiskade aan de Neva, enigszins ten oosten van het Nieuwe Michielpaleis.

De Admiraliteit (Russisch: Admiraltejstvo; Адмиралтейство) werd begin 19e eeuw gebouwd in opdracht van tsaar Alexander I en ontworpen door de architect Andrejan Zacharov. Het staat op de locatie van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Het gebouw is voornamelijk gebruikt als hoofdkwartier voor de marine. Het gebouw ligt prominent in het centrum van de stad aan het begin van de Nevski Prospekt. Het gebouw staat op de plaats van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Peter de Grote had grote maritieme ambities en een werf voor de bouw van oorlogsschepen was hiervoor noodzakelijk. De militaire dreiging vanuit Zweden maakte de bouw van verdedigingswerken noodzakelijk. De werf werd aan drie zijden afgesloten met een aarden wal en natte gracht en alleen aan de zijde van de Neva was het terrein open. In de wal waren vijf bastions verwerkt, deze waren van hout. De eerste schepen werden in 1706 te water gelaten. Bijna een eeuw later stelde tsaar Alexander I de architect Andrejan Zacharov aan om een nieuw gebouw te ontwerpen. Tussen 1806 en 1824 werd gewerkt aan het gebouw, dat aan de zuidkant van de werf kwam te staan. Zacharov stierf in 1811, maar de bouw werd afgemaakt op basis van zijn neoclassicistische ontwerp. De gevel is zo’n 400 meter lang en in het midden staat een toegangspoort met een gouden spits. De spits is 73 meter hoog en bovenaan staat een windvaan in de vorm van een klein schip, de Korablik, dat van Peter de Grote is geweest. In 1840 was de scheepswerf verhuisd naar een nieuwe locatie verder stroomafwaarts. Rond 1870 waren de dokken dichtgegooid en de scheepshellingen en gebouwen afgebroken. De open ruimte werd bebouwd met huizen. Er kwamen musea en in 1925 verhuisde het hoofdkwartier van de marine en kwam er een technische school in de gebouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw zwaar beschadigd door artilleriebeschietingen en luchtaanvallen. De Admiraliteit is het voormalige hoofdkwartier van de Russische Keizerlijke Marine en van de Sovjetmarine tot 1925. Sinds 2002 is het wederom het hoofdkwartier van de Russische marine.

De Aurora (Russisch: Аврора, Avrora) is een Russisch pantserdekschip van de Pallada-klasse, dat vooral bekend is geworden doordat met een schot vanaf dit schip het signaal werd gegeven voor de start van de Oktoberrevolutie van 1917. Het schip is nu afgemeerd in Sint-Petersburg aan de Petrogradskaja Naberezjnaja straat, tegenover het oude St. Petersburghotel, en is ingericht als museumschip.

Het Hermitagetheater (Russisch: Эрмитажный театр), voluit het Keizerlijk Hermitagetheater, is een 18e-eeuws theatergebouw in de Russische stad Sint-Petersburg. Het theater ligt aan de Paleiskaai langs de rivier de Neva en is het oostelijkst gelegen van de vijf gebouwen die samen het Hermitagecomplex vormen. Naast het theater loopt een overdekte brug, de Hermitagebrug, over het Winterkanaal naar de Oude Hermitage. Het halfronde auditorium van het kleine theater is versierd met gekleurd marmer en omgeven met 10 nissen waarin standbeelden van Apollo en de negen muzen staan. De oorspronkelijke trekkenwand is bewaard gebleven, maar de rijk versierde decors van de Italiaan Pietro Gonzaga zijn verloren gegaan tijdens het Sovjettijdperk.

De Kerk van de Verlosser op het Bloed (Russisch: Храм Спаса на Крови, Chram Spasa na Krovi) is een Russisch-Orthodoxe Kerk in Sint-Petersburg, gelegen aan het Gribojedovkanaal. De officiële naam is Kerk van de Wederopstanding van Jezus Christus. De kerk staat ook bekend als de Heiland op het (verspilde) bloed en er zijn nog andere (combinaties van) namen en vertalingen daarvan in omloop. De kerk is gebouwd op de plaats waar op 13 maart 1881 (1 maart volgens de juliaanse kalender) tsaar Alexander II werd vermoord. Tussen 1883 en 1907 is deze kerk verrezen. In de kerk bevindt zich een schrijn ter ere van de vermoorde tsaar precies op de plek van de moord. Na de Russische Revolutie werd de kerk geplunderd. Gedurende de Tweede Wereldoorlog diende de kerk als opslagplaats van levensmiddelen en bij het beleg van Leningrad raakte de kerk zwaar beschadigd. Na de Tweede Wereldoorlog was de kerk een opslagplaats voor de Opera. In 1970 is men begonnen de kerk te repareren en in 1997 is de kerk weer geopend, ditmaal echter als museum en niet als kerk. De architect van deze kerk is de Rus Alfred Alexandrovich Parland. Met de zeer drukke decoratie en de ui-vormige koepels vormt deze kerk een zeer groot contrast met de barokke en neoclassicistische gebouwen in haar omgeving. Het plafond en de wanden zijn volledig bedekt met in totaal ongeveer 7500 vierkante meter fijn mozaïekwerk, dat ontworpen is door bekende kunstenaars als Viktor Vasnetsov en Michail Nesterov. De kerk lijkt op de bekende zestiende-eeuwse Basiliuskathedraal op het Rode Plein in Moskou.

Leningradski Zoopark (Russisch: Ленинградский зоопарк) in het Sint-Petersburg is gevestigd in het Alexander Park aan de Petrogradskaja Storona. De dierentuin werd opgericht door Sofia Gerhardt en Julius Gerhardt in 1865. Het is de op een na grootste dierentuin in Rusland na de Dierentuin van Moskou en heeft 2.000 dieren van 410 soorten. De dierentuin veranderde van naam in 1952. Voor die tijd heette de dierentuin "Zoölogische Tuin", daarna de "Dierentuin van Leningrad". In 1991 werd deze naam behouden, zelfs toen daarna de stad zijn vroegere naam Sint-Petersburg weer kreeg. Leningradski Zoopark omvat veel verouderde verblijven. Onder meer beren, katachtigen en hoefdieren worden in kleine, kale verblijven gehouden. Nieuwere verblijven, die ruimer en natuurlijker ingericht zijn, zijn er voor apen, tijgers en wolven. In het entreegebouw bevindt zich ook een aquarium- en reptielenafdeling.

De Kerk van de Heilige Apostel Matthias en de Moeder Gods (Russisch: Церковь апостола Матфия и Покрова Пресвятой Богородицы) was een Russisch-orthodoxe Kerk in het centrum van Sint-Petersburg. De kerk is een van de vele verloren gegane monumentale kerken van Sint-Petersburg en werd in 1932 opgeblazen.

Het Winterpaleis (Russisch: Зимний Дворец, Zimnij Dvorets) is een paleis in Sint-Petersburg, gelegen aan de oever van de rivier de Neva. Het rechthoekige paleis is 250 m lang en 30 m hoog en telt zo'n 1500 vertrekken. Het gebouw werd in de 18e eeuw gebouwd als winterresidentie voor de Russische tsaren en is nu onderdeel van de Hermitage, een bekend Russisch museum. Het aangrenzende Paleisplein was het toneel van vele wereldwijd bekende gebeurtenissen, zoals Bloedige Zondag in 1905 en de Oktoberrevolutie van 1917.

De Hermitage (Russisch: Государственный Эрмитаж, 'Gosoedarstvennyj Ermitazj') in Sint-Petersburg is een van de grootste en omvangrijkste kunst- en cultuurhistorische musea in de wereld. De totale collectie omvat een verzameling uit de Oudheid (onder andere Egypte), de Middeleeuwen en de latere kunst en cultuur, zowel van het westen als het oosten. Ook archeologische vondsten en kunst uit Azië en de Russische cultuur van de 8e eeuw tot de 19e eeuw zijn goed vertegenwoordigd. Zij omvat meer dan 3 miljoen objecten, verzameld in iets meer dan 2,5 eeuw. Men zegt dat daarvan slechts 5% aan het publiek getoond kan worden.

Het Paleisplein (Russisch: Дворцовая площадь; Dvortsovaja plosjtsjad) is een plein in Sint-Petersburg dat de Nevski Prospekt met de Paleisbrug, die leidt naar het Vasilevski-eiland, verbindt. Het plein grenst aan het Winterpaleis en de Hermitage en is tevens het centrale stadsplein van de stad en het vroegere Russische Rijk en was het toneel van vele wereldwijd bekende gebeurtenissen, zoals Bloedige Zondag in 1905 en de Oktoberrevolutie van 1917. Midden op het plein staat de Alexanderzuil, ter ere van tsaar Alexander I.