Marmerpaleis (Sint-Petersburg)

De Kerk van de Verlosser op het Bloed (Russisch: Храм Спаса на Крови, Chram Spasa na Krovi) is een Russisch-Orthodoxe Kerk in Sint-Petersburg, gelegen aan het Gribojedovkanaal. De officiële naam is Kerk van de Wederopstanding van Jezus Christus. De kerk staat ook bekend als de Heiland op het (verspilde) bloed en er zijn nog andere (combinaties van) namen en vertalingen daarvan in omloop. De kerk is gebouwd op de plaats waar op 13 maart 1881 (1 maart volgens de juliaanse kalender) tsaar Alexander II werd vermoord. Tussen 1883 en 1907 is deze kerk verrezen. In de kerk bevindt zich een schrijn ter ere van de vermoorde tsaar precies op de plek van de moord. Na de Russische Revolutie werd de kerk geplunderd. Gedurende de Tweede Wereldoorlog diende de kerk als opslagplaats van levensmiddelen en bij het beleg van Leningrad raakte de kerk zwaar beschadigd. Na de Tweede Wereldoorlog was de kerk een opslagplaats voor de Opera. In 1970 is men begonnen de kerk te repareren en in 1997 is de kerk weer geopend, ditmaal echter als museum en niet als kerk. De architect van deze kerk is de Rus Alfred Alexandrovich Parland. Met de zeer drukke decoratie en de ui-vormige koepels vormt deze kerk een zeer groot contrast met de barokke en neoclassicistische gebouwen in haar omgeving. Het plafond en de wanden zijn volledig bedekt met in totaal ongeveer 7500 vierkante meter fijn mozaïekwerk, dat ontworpen is door bekende kunstenaars als Viktor Vasnetsov en Michail Nesterov. De kerk lijkt op de bekende zestiende-eeuwse Basiliuskathedraal op het Rode Plein in Moskou.

Het Russisch Museum (Russisch: Русский музей) of Russisch Staatsmuseum is een museum in de Russische stad Sint-Petersburg. De collectie omvat onder meer het schilderij De Wolgaslepers van Ilja Repin.

Het Hermitagetheater (Russisch: Эрмитажный театр), voluit het Keizerlijk Hermitagetheater, is een 18e-eeuws theatergebouw in de Russische stad Sint-Petersburg. Het theater ligt aan de Paleiskaai langs de rivier de Neva en is het oostelijkst gelegen van de vijf gebouwen die samen het Hermitagecomplex vormen. Naast het theater loopt een overdekte brug, de Hermitagebrug, over het Winterkanaal naar de Oude Hermitage. Het halfronde auditorium van het kleine theater is versierd met gekleurd marmer en omgeven met 10 nissen waarin standbeelden van Apollo en de negen muzen staan. De oorspronkelijke trekkenwand is bewaard gebleven, maar de rijk versierde decors van de Italiaan Pietro Gonzaga zijn verloren gegaan tijdens het Sovjettijdperk.

De Moskee van Sint-Petersburg (Russisch: Санкт-Петербургская соборная мечеть, Sankt-Petersboergskaja sobornaja metsjet) was, ten tijde van de opening in 1913, de grootste moskee in Rusland. Ze heeft minaretten van 49 meter en een koepel van 39 meter hoog. De moskee is gelegen in het centrum van Sint-Petersburg, waardoor de azuurblauwe koepel goed zichtbaar is vanaf de Troitski Most (Brug van de Drie-eenheid) over de Neva. Het gebouw is geschikt voor maximaal vijfduizend gelovigen. De eerste steen werd gelegd in 1910, ter herdenking van het 25-jarig regeringsjubileum van emir Alim Khan van het emiraat Buchara. In die tijd bestond de moslimgemeenschap al uit meer dan 8000 personen. De nieuwe moskee kon dan ook het leeuwendeel van de gemeenschap herbergen. De architect Vasiljev ontwierp de moskee naar het voorbeeld van de Gur-e Emir, het mausoleum van Timoer Lenk. Hoewel de moskee al in 1913 in gebruik genomen werd, was de bouw pas voltooid in 1921. De gelovigen worden, conform de traditie, gescheiden naar geslacht. Vrouwelijke gelovigen bidden op de eerste verdieping, terwijl de mannelijke gelovigen bidden op de begane grond. De moskee was gesloten van 1940 tot 1956.

De Hollandse Kerk (Russisch: Голландская церковь; Gollandskaja tserkov) is een monument in de Russische stad Sint-Petersburg. De kerk werd als Nederlandse Hervormde Kerk in de stijl van het Russische classicisme in de jaren 1834-1839 gebouwd door de Franse architect Paul Jacot en is gevestigd aan de Nevski Prospekt 20. De kerk bevindt zich op de eerste verdieping.

De Petrus-en-Paulusvesting (Russisch: Петропавловская крепость, Petropavlovskaja Krepost) is een vesting uit het begin van de achttiende eeuw in de Russische stad Sint-Petersburg. In de op het Hazeneiland in de rivier de Neva gelegen vesting, tegenover het Winterpaleis, bevinden zich enkele musea en de Petrus-en-Pauluskathedraal.

De Kazankathedraal (Russisch: Казанский собор, Kazanskij Sobor, of Каза́нский кафедра́льный собор, Kazanskij Kafedralnij Sobor) is een kathedraal aan de Nevski Prospekt in Sint-Petersburg. Op het Kazanplein aan de Nevski Prospekt heeft men via het Gribojedovkanaal een uitzicht op de Kerk van de Verlosser op het Bloed. De kathedraal is vernoemd naar de icoon van de Madonna van Kazan, die in 1579 werd gevonden in de stad Kazan. Deze icoon is een van de meest vereerde iconen in het Russisch-orthodoxe geloof en zou Rusland geholpen hebben de Tijd der Troebelen en de inval van Napoleon te overleven.

De Kerk van de Heilige Catharina (Russisch: Церковь армянская Святой Екатерины, Armeens: Հայերեն Սուրբ Քեթրին) is een Armeense kerk in de Russische stad Sint-Petersburg. De kerk staat aan de Nevski Prospekt 40-42 en, zoals bij een schuilkerk, iets van de straat af gelegen en verscholen tussen bebouwing.

Het Stroganovpaleis (Russisch: Строгановский дворец) is een barok paleis aan de kruising van de Mojka-rivier en de Nevski Prospekt in Sint-Petersburg, Rusland. Het paleis werd gebouwd volgens de plannen van de Italiaanse architect Bartolomeo Rastrelli voor Sergej Grigorjevitsj Stroganov in 1753-1754. Het interieur werd veranderd door Andrej Voronichin in de loop van de 19e eeuw. Na de revolutie van 1917 werd het Stroganovpaleis genationaliseerd. In 1919 werd een museum geopend in de ceremoniële zalen. Het plan voor de restauratie van het gebouw werd opgesteld door N.K. Libin, een voormalige medewerker van graaf S.A. Stroganov. In 1925 werd het museum een filiaal van de Hermitage, maar in 1929 werd het gesloten. De conservator van het museum van het Stroganovpaleis in de periode 1919-1926 was K.V. Trever, in de periode 1926-1930 was het T.V. Saposjnikova. De familiecollectie werd verspreid over verschillende musea. Veel waardevolle items werden verkocht of gestolen. Op een veiling in 1931 in Berlijn werden illegaal uit het paleis geëxporteerde meesterwerken verkocht, waaronder 108 schilderijen. In 2000 werden verspreide objecten van de voormalige kunstcollectie verzameld voor een tentoonstelling in de Verenigde Staten, die vervolgens werd herhaald in Frankrijk (2002), Nederland en Rusland (2003).

De Petrus-en-Pauluskathedraal (Russisch: Петропавловский собор, Petropavloskii Sobor) is een kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg, gelegen in de Petrus-en-Paulusvesting. Dit onder Peter de Grote gebouwde fort werd ontworpen door Domenico Trezzini en is het eerste en oudste baken, gebouwd tussen 1703 en 1740 op het Hazeneiland in de rivier de Neva. De belangrijkste reden voor Peters opdracht tot de bouw van dit fort was een mogelijke aanval door de Zweedse marine tijdens de Grote Noordse Oorlog. De vesting werd tussen 1718 en 1924 gebruikt als een politieke gevangenis. Sinds 1924 was het gebouw in gebruik als museum; sinds 2000 is het deels een kerk en deels een museum. Tussen 1712 en 1733 werd in de Petrus-en-Paulusvesting de barokke kathedraal gebouwd, eveneens naar ontwerp van Domenico Trezzini. De kathedraal werd vernoemd naar de apostelen Petrus en Paulus, die de status van heiligen hebben binnen de Russisch-orthodoxe Kerk, en was de eerste stenen kathedraal van de stad. De torenspits is 123 meter hoog en bevat een engel die een kruis boven haar hoofd houdt. Deze engel is tevens een van de belangrijkste symbolen van Sint-Petersburg. In de kathedraal liggen de overblijfselen van bijna alle Russische heersers die zich tot keizer of keizerin lieten kronen; van Peter de Grote tot Nicolaas II. De laatste werd er pas in juli 1998 met zijn familie herbegraven, nadat hun overblijfselen eerst waren opgegraven in Ganina Jama bij Jekaterinenburg en meerdere malen waren onderzocht op echtheid. In Jekaterinenburg werd, mogelijk mede ter compensatie voor het toerisme, de Kathedraal op het bloed gebouwd ter ere van de tsarenfamilie.

Het Michailovski-kasteel (Russisch: Михайловский замок, Michailovski zamok) is een voormalige residentie in het centrum van Sint-Petersburg, Rusland. Het kasteel werd gebouwd op last van tsaar Paul. Paul was nogal wantrouwend aangelegd en had bij tijd en wijle zelfs paranoia-aanvallen. Hij wilde niet zoals zijn voorganger en moeder Catharina in het Winterpaleis wonen, omdat hij zich er niet veilig voelde. Daarom liet hij het Michailovski-kasteel bouwen. Het kasteel werd gebouwd tussen de rivieren Moika en de Fontanka. Bovendien werden er nog twee kanalen gegraven, zodat het hele kasteel door water omringd was en aldus alleen toegankelijk was via ophaalbruggen. De bouw begon in 1797. Architecten waren Vincenzo Brenna en Vasili Bazhenov. Voor elke zijde werd een verschillende stijl gebruikt, zoals classicisme, Italiaanse renaissance en gotiek. Het gebouw werd officieel ingezegend op 8 november 1800, in het Russisch-orthodoxe geloof de dag van de aartsengel Michaël. Voor het gebouw liet Paul het ruiterstandbeeld van zijn grootvader Peter de Grote uit 1747 plaatsen (niet te verwarren met de Bronzen Ruiter elders in Sint-Petersburg). Op het voetstuk liet Paul de inscriptie "Van achterkleinzoon, voor overgrootvader" plaatsen. Het voetstuk is verder versierd met bas-reliëfs die twee overwinningen van Rusland op Zweden tijdens de Grote Noordse Oorlog uitbeelden. De bouw werd begin 1801 voltooid. Paul heeft slechts veertig dagen van het nieuwe paleis kunnen genieten. Op 12 maart van datzelfde jaar werd hij door een groepje officieren gedwongen om een document over zijn onmiddellijke troonsafstand te ondertekenen. Toen hij dit weigerde, werd hij vermoord. Zijn zoon Alexander volgde hem op, waarna de keizerlijke familie terugverhuisde naar het Winterpaleis. In 1823 werd het kasteel aan de militaire ingenieursschool overgedragen. Sindsdien heet het gebouw in de volksmond het Ingenieurkasteel (Russisch: Инженерный замок). Dostojevski studeerde hier van 1839 tot 1843. In het begin van de jaren 90 van de twintigste eeuw werd het Michailovski-kasteel een filiaal van het Russisch Museum. In het kasteel bevindt zich nu de portrettengalerij met alle Russische heersers en hun verwanten van de 17e eeuw tot begin 20e eeuw.

De Admiraliteit (Russisch: Admiraltejstvo; Адмиралтейство) werd begin 19e eeuw gebouwd in opdracht van tsaar Alexander I en ontworpen door de architect Andrejan Zacharov. Het staat op de locatie van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Het gebouw is voornamelijk gebruikt als hoofdkwartier voor de marine. Het gebouw ligt prominent in het centrum van de stad aan het begin van de Nevski Prospekt. Het gebouw staat op de plaats van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Peter de Grote had grote maritieme ambities en een werf voor de bouw van oorlogsschepen was hiervoor noodzakelijk. De militaire dreiging vanuit Zweden maakte de bouw van verdedigingswerken noodzakelijk. De werf werd aan drie zijden afgesloten met een aarden wal en natte gracht en alleen aan de zijde van de Neva was het terrein open. In de wal waren vijf bastions verwerkt, deze waren van hout. De eerste schepen werden in 1706 te water gelaten. Bijna een eeuw later stelde tsaar Alexander I de architect Andrejan Zacharov aan om een nieuw gebouw te ontwerpen. Tussen 1806 en 1824 werd gewerkt aan het gebouw, dat aan de zuidkant van de werf kwam te staan. Zacharov stierf in 1811, maar de bouw werd afgemaakt op basis van zijn neoclassicistische ontwerp. De gevel is zo’n 400 meter lang en in het midden staat een toegangspoort met een gouden spits. De spits is 73 meter hoog en bovenaan staat een windvaan in de vorm van een klein schip, de Korablik, dat van Peter de Grote is geweest. In 1840 was de scheepswerf verhuisd naar een nieuwe locatie verder stroomafwaarts. Rond 1870 waren de dokken dichtgegooid en de scheepshellingen en gebouwen afgebroken. De open ruimte werd bebouwd met huizen. Er kwamen musea en in 1925 verhuisde het hoofdkwartier van de marine en kwam er een technische school in de gebouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw zwaar beschadigd door artilleriebeschietingen en luchtaanvallen. De Admiraliteit is het voormalige hoofdkwartier van de Russische Keizerlijke Marine en van de Sovjetmarine tot 1925. Sinds 2002 is het wederom het hoofdkwartier van de Russische marine.