Verrijzeniskerk (Sint-Petersburg)

De Drievuldigheidskathedraal (Russisch: Троицкий собор, Troitski sobor) is een Russisch-orthodoxe kathedraal en is een van de markantste gebouwen van Sint-Petersburg, tussen 1828 en 1835 in laat-classicistische stijl gebouwd door de architect Vasili Stasov. Het grondplan is in de vorm van een Grieks kruis en de kathedraal heeft één grote koepel en vier kleinere. De schilderwerken zijn grotendeels van de hand van Giacomo Quarenghi, maar er zijn ook kopieën te zien van werken van schilders als Antoon van Dyck, Peter Paul Rubens en Guido Reni. Na de Russische Revolutie werd een groot deel van het interieur van de kerk geplunderd en in 1938 werd ze, net als veel andere godshuizen, gesloten. Het werd gebruikt door het Ministerie van Post tot 1990, het jaar waarin de kerk aan de Russisch-Orthodoxe Kerk werd teruggegeven.

Het Baltiejski vokzal (Russisch: Балтийский вокзал) ofwel Baltisch Station is een van de vijf kopstations van Sint-Petersburg. Het station bevindt zich ten zuiden van het stadscentrum, nabij de kade langs de singelgracht. Het Baltiejski vokzal werd gebouwd als eindpunt van de spoorweg van Sint-Petersburg naar Peterhof; het stationsgebouw verrees tussen 1855 en 1857 naar een ontwerp van architect Aleksandr Krakau. De perrons kregen een glazen overkapping en een van de twee vleugels van het station was oorspronkelijk bedoeld voor de tsarenfamilie. De eerste trein vertrok er op 21 juni 1857 en vanaf 1872 was het station verbonden met Tallinn. In de jaren 1931-32 werd het Baltiejski vokzal gerenoveerd en kreeg het station een nieuwe hoofdingang. In 1955 werd in de linkervleugel het toegangsgebouw van het metrostation Baltiejskaja geïntegreerd. Vanaf het Baltiejski vokzal vertrekken uitsluitend voorstadstreinen, onder andere naar Gatsjina, Lomonosov, Peterhof en Strelna.

De Kathedraal van de Heilige Nicolaas (Russisch: Никольский морской собор), ook bekend onder de naam Marinekathedraal, is een Russisch-orthodoxe kathedraal in Sint-Petersburg.

Sennajaplein of Sennaja Plosjtsjad (Russisch Сенна́я Пло́щадь, letterlijk: Hooiplein, ook Vredesplein (Plosjtsjad Mira) genoemd) is een in het centrum van Sint-Petersburg gelegen plein, op het kruispunt van de Moskovski Prospekt en Sadovajastraat. In 1952 werd het plein omgedoopt tot Vredesplein maar sinds juli 1992 wordt de oorspronkelijke naam weer gebruikt. Omdat meerdere openbaarvervoerslijnen elkaar hier kruisen, wordt dit ook "de schoot van Sint-Petersburg" genoemd. Beeldbepalend gebouw in de omgeving was de Verlosserkerk, die in 1961 is opgeblazen voor de bouw van het metrostation Sennaja plosjtsjad. Twee andere metrostations die op het plein uitkomen zijn Sadovaja en Spasskaja. Op het plein komen uit: Sadovajastraat Efimovastraat Moskovski Prospect Brinkolaan Grivtsovalaan Spassky pereulok

Het Conservatorium van Sint-Petersburg (Russisch: Санкт-Петербургская государственная консерватория имени Н.А. Римского-Корсакова, Sankt-Peterboerskaja gosoedarstvennaja konservatorija imeni N.A. Rimskogo-Korsakova) is het oudste Russische openbare conservatorium. Het werd opgericht op 20 september 1862 in de toenmalige Russische hoofdstad, Sint-Petersburg. Sinds 1944 draagt de instelling de naam van Nikolaj Rimski-Korsakov.

De Kerk van de Heilige Isodorus (Russisch: Свя́то-Иси́доровская це́рковь) is een Russisch-orthodoxe kerk in de Russische stad Sint-Petersburg. De kerk staat op een zeer fotogenieke locatie aan de kade van het Griboedovkanaal en is een van de laatste grote kerken die voor de revolutie in Sint-Petersburg werd gebouwd.

De Verlosserkerk op het Hooiplein (Russisch: Церковь Спаса на Сенной) in de Russische stad Sint-Petersburg was een Russisch-orthodoxe kerk. De kerk staat ook bekend als de Kerk van de Ontslapenis van de Moeder Gods (Russisch: Собор Успения Пресвятой Богородицы). De kerk was tot de afbraak een zeer beeldbepalend gebouw in de omgeving. Er zijn vergevorderde plannen voor de herbouw.

Het Mariinskitheater (Russisch: Мариинский театр, Mariinski teatr) is een toonaangevend opera- en ballethuis in Sint-Petersburg. Het staat sinds 1988 onder het artistiek leiderschap van Valeri Gergiev. Het theater draagt de naam van tsarina Maria Alexandrovna. Het theater heeft in het verleden verschillende andere namen gedragen, waaronder tussen 1935 en 1992 Kirovtheater, naar de politicus Sergej Kirov. Het balletgezelschap gebruikt voor zijn internationale tournees tot op heden de naam Kirovballet. Het huidige gebouw dateert uit 1860 en is ontworpen door Alberto Cavos. Het gebouw wordt thans uitgebreid en gerenoveerd, waarvoor de Franse architect Dominique Perrault werd aangetrokken. Het Mariinskitheater is eind twintigste eeuw vooral bekend geworden door de vele optredens in West-Europa van het orkest en zijn chef-dirigent Valeri Gergiev. Gergiev was tot 2008 ook chef-dirigent van het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Nog steeds is hij als Honorary Conductor aan het Rotterdamse orkest verbonden. Het gezelschap bestaat uit ongeveer 100 operazangeressen en zangers, meer dan 70 danseressen en dansers, een volledig symfonieorkest, en een groot koor. Sinds 1998 is aan het Mariinski ook een Academy of Young Singers verbonden.

De Kathedraal van de Opdracht van de Moeder Gods in de tempel (Russisch: Введенский собор лейб-гвардии Семёновского полка) was een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische Sint-Petersburg. De kathedraal werd in 1933 tijdens Stalins anti-religieuze campagne vernietigd.

Het Mariinskipaleis (Russisch: Мариинский дворец, Mariinskij dvorets), ook bekend als het Mariepaleis, is een neoclassicistisch paleis in Sint-Petersburg, Rusland. Het paleis ligt aan de Moika, aan de overzijde van de Izaäkkathedraal en wordt als stadhuis van Sint-Petersburg gebruikt.

Het Vitebski vokzal (Russisch: Витебский вокзал) ofwel Vitebskstation is een van de vijf kopstations van Sint-Petersburg. Het station bevindt zich aan de Zagorodnyj prospekt in het zuiden van het stadscentrum. Het Vitebski vokzal opende in 1837 als eindpunt van de eerste spoorweg van Rusland, die Sint-Petersburg verbond met Tsarskoje Selo; tot de Russische Revolutie droeg het station daarom de naam Tsarskoselski vokzal. Het eerste stationsgebouw had slechts één verdieping en was opgetrokken uit hout. Tussen 1849 en 1852 verrees een stenen gebouw van de hand van architect Konstantin Thon. Het huidige station in jugendstil met koepel en klokkentoren dateert uit 1904 en werd ontworpen door Stanisław Brzozowski (eveneens verantwoordelijk voor het Rizjski vokzal in Moskou) en Semjon Minasj. De gedeeltelijk overkapte perrons bevinden zich op de eerste verdieping. Een van de zalen van het gebouw is versierd met schilderijen die de geschiedenis van de eerste Russische spoorlijn schetsen. In 1987 werd in een glazen paviljoen een replica van de stoomlocomotief "Snel" (Проворный), die de eerste trein van Petersburg naar Tsarkoje Selo trok, opgesteld. Tussen 2001 en 2003 onderging het station een restauratie, waarbij veel van de oorspronkelijke decoraties in ere werden hersteld. Naast het spoorwegstation staat het toegangsgebouw van het metrostation Poesjkinskaja, dat in december 1956 in gebruik werd genomen. Vanaf het Vitebski vokzal vertrekken zowel voorstads- als langeafstandstreinen naar bestemmingen ten zuiden van Sint-Petersburg.

Hotel Astoria (Russisch: гости́ница «Асто́рия») is een vijfsterrenhotel in de Russische stad Sint-Petersburg dat geopend werd in december 1912. Het heeft 213 kamers, waaronder 52 suites. Het is gelegen aan het Izaakplein, nabij de Izaäkkathedraal en tegenover de historische Keizerlijke Duitse ambassade. De architect van het hotel was de Russisch-Zweedse architect Fyodor Lidval, die een stijl ontwikkelde op basis van art nouveau en ook beïnvloed door het neoclassicisme. Hotel Astoria wordt, samen met het naburige zusterhotel, Hotel Angleterre, beheerd door The Rocco Forte Collection en is lid van The Leading Hotels of the World. Het hotel onderging een grootschalige renovatie in 2002.