Brug 604

De Burgemeester Cramergracht is een gracht en een daaraan parallel lopende straat in Amsterdam Nieuw-West. De gracht kreeg zijn naam in 1952 en werd genoemd naar Willem Daniël Cramer (1788-1856), burgemeester van Amsterdam van 1836 tot 1841.

Phoenix is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een mozaïek dat aan de noordelijke zijgevel is gezet van de flat Burgemeester Cramergracht 1-98. Het mozaïek werd ontworpen door kunstenaar Raymond Both en geplaatst op een flat ontworpen door architect Piet Zanstra. Het mozaïek stelt een feniks voor, een mythologisch fabeldier dat volgens de Griekse mythologie sterft, verbrandt en vervolgens uit zijn eigen as herrijst. Volgens Kunstwacht Amsterdam, beheerder van kunst in de open ruimte binnen de gemeente Amsterdam zou het staan voor het hergebruik van bodemmateriaal uit de Sloterplas, dat werd gebruikt voor de herinrichting van de wijk rondom de gracht. Het kunstwerk was een geschenk van diezelfde gemeente voor plaatsing aan de gevel van wat toen een van de eerste twee moderne galerijflats waren. De andere flat, ook van Zanstra, staat direct ten noorden van de flat waarop het mozaïek geplaatst is, alleen gescheiden door de Burgemeester Röellstraat. Het mozaïek is uitgevoerd in grestegels in de kleuren rood, blauw, zwart en wit.

Brug 605 in Amsterdam is een viaduct in Amsterdam Nieuw-West. Het viaduct voor wegverkeer, waar ook tramlijn 13 overheen rijdt, is gelegen in de Burgemeester Röellstraat en overspant de Burgemeester van de Pollstraat. Het bouwwerk is ontworpen door Piet Kramer, toen werkzaam bij Publieke Werken. Het is een van de zes bruggen die Kramer voor de westelijke stadsuitbreiding ontwierp. Het ontwerp dateert van 1949, de bouw was in najaar 1953 tot zomer 1954. Het viaduct heeft de Amsterdamse Schoolstijl van Kramer. Baksteen, beton en graniet wisselen elkaar af en er zijn de voor Kramer typische smeedijzer balustrades. Kramer had voor de verdere versiering nog enkele beelden op het oog, maar deze werden door geldgebrek niet geplaatst. Pas veel later mocht Rob Schreefel een ontwerp maken voor de conische en prismavormige sierelementen (1987).

Jan van Galenstraat is een station van de Amsterdamse metro in het stadsdeel Nieuw-West. Het station bevindt zich boven het westelijke uiteinde van de Jan van Galenstraat. Ten westen van de metro- en spoorbaan gaat deze straat over in de Burgemeester Röellstraat. Het station wordt bediend door Ringlijn 50 en werd geopend op 28 mei 1997. Per 3 maart 2019 wordt dit station ook aangedaan door metrolijn 51, die vanaf die datum vanaf station Zuid naar Isolatorweg is verlegd. Er is een overstapmogelijkheid op tramlijn 13. Direct ten oosten van het station is de Garage West van het GVB-busbedrijf gevestigd en daarachter het OLVG West. Op het nabijgelegen voormalige Jan van Galen-sportpark is in de afgelopen jaren de wijk Laan van Spartaan ontwikkeld die in 2021 is voltooid. De wijk telt 916 woningen woningen in een hoge dichtheid rondom de nieuw aangelegde sportvelden van voetbalvereniging VVA/Spartaan. Ook is er een vestiging van het ROC van Amsterdam gevestigd. Direct naast het station werd in 2013 de eerste Amsterdamse vestiging van The Student Hotel geopend, een 709 kamers tellend studentenhotel. Dit hotel is deels gevestigd in de voormalige kantoorgebouwen van Elsevier en deels in nieuwbouw.

De Cramergrachtsluis (sluis nr. 112) of Slotermeersluis ligt in de Burgemeester Cramergracht in Slotermeer, Amsterdam Nieuw-West. Enkele meters ten zuiden van de schutsluis ligt over de gracht brug 1831.

Brug 632 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Deze kleine brug overspant een afwateringstocht die ten noorden parallel loopt aan de Jan Evertsenstraat. Ten oosten van de brug is dat water te zien, dat even verderop in een betonnen bak stroomt. Ten westen van de brug ligt de Burgemeester Cramergracht. De brug ligt in de omgeving waar Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken de ontwerpen maakten. Hij ontwierp de grote bruggen 606 en 607, maar is ook ontwerper van het "Schip van Slebos". Daar kon hij zijn inspiratie kwijt. Voor de brug 632 gold dat minder. Het door een houten paalfundering gedragen betonnen bouwwerk heeft een lengte van iets meer dan drie meter en een breedte van 2 meter. De brug is dan ook alleen bedoeld voor voetgangers langs de Burgemeester Cramergracht. De bouw van deze brug en brug 633 begon in februari 1961. De brug werd uitgevoerd in de toenmalige gehanteerde stijl; schoonbeton, blauwe leuning en de oevers werden afgewerkt met grove basaltblokken. Onder de aanbesteding bevond zich ook de aanleg van een trap naar brug 606.

Brug 633 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk kent twee versies.

Olifant India is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het was een van de 105 olifanten die in 2009 deelnamen aan de Olifantenparade (Elephant Parade) in Amsterdam. Deze olifant, die in de buurt met de koosnaam Fantje wordt aangeduid, is een kunstzinnige Aziatische olifant ontworpen door Rasamee Kongchan beschilderd door de Thaise kunstenares Tippawan Pokpong in kleurige bloemmotieven. Na de Olifantenparade werden de beelden per veiling verkocht. De gemeente Amsterdam zou 6.000 euro voor het beeld geboden hebben. Ze zette het neer op de oevers van de Burgemeester Cramergracht in de noordoosthoek van de rotonde met de kruising Jan Evertsenstraat en Burgemeester Van de Pollstraat aan de Sloterplas. Aan die Sloterplas staat ook de olifant van Jan Meefout, ze staat op het omheinde terrein van het Sloterparkbad.

Brug 606 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Jan Evertsenstraat en overspant de Burgemeester Cramergracht. Het ontwerp voor dit bouwwerk is afkomstig van Dick Slebos van de Publieke Werken van de Gemeente Amsterdam. Slebos maakte meerdere ontwerpen voor bruggen in deze buurt in en bij de Sloterplas. De brug heeft bakstenen landhoofden en een betonnen overspanning. Beide zijn uitgevoerd in de nieuwe-bouwenstijl. De brug dateert van ongeveer 1959. De verkeersbrug, zonder openbaar vervoer, verbindt de Jan Evertsenstraat met de rotonde aan de noordoost-oever van de Sloterplas. Van hieruit lopen straten naar het noorden (Burgemeester van de Pollstraat), westen (Noordzijde) en zuiden (Oostoever). In die Oostoever ligt op nog geen 100 meter een andere brug van Slebos, de Conny van Rietschotenbrug (brug 607), waarmee het een landhoofd deelt. Het landhoofd vormt hier de kade van de Burgemeester Cramergracht.

Brug 1888 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug werd opgeleverd rond 1999 bij de bouw van de woonwijk Oostoever Sloterplas. Daarbij werden terreinen van de gesloten rioolreinigingsinstallatie heringericht voor de woningbouw. Tegelijkertijd werd de afwateringstocht langs de Ringspoorbaan aangesloten op de kom van de Burgemeester Cramergracht naar Sloterplas, daar waar eerder een ringsloot om de terreinen was gelegen. Om de wijk voldoende aan- en afvoer van verkeer te kunnen garanderen werd over die nieuw gegraven gracht/sloot een brug neergelegd; brug 1888. Zij verzorgt de verbinding tussen de wijk via de Alhambralaan naar en van de Jan Evertsenstraat, samen met de straat Oostoever de belangrijkste verkeersroute rondom de wijk. Die brug kwam in de vorm van een duikerbrug, er is hier immers geen scheepvaart mogelijk. De brug kreeg een uiterlijk mee dat gangbaar was. De duiker is van beton, leuningen zijn van metaal gemonteerd op de metalen balusters. De vakken daartussen werden opgevuld met staalkabels. De brug maakte deel uit van een pakket van vier bruggen in de wijk: brug 1888, brug 1889, brug 1890 en brug 1891.

Brug 657 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een zogenaamde duikerbrug gebouwd in de Jan Evertsenstraat over een afwateringstocht ten oosten van de Ringspoordijk. De brug werd in 1959 ontworpen door Peter Pennink voor de Dienst der Publieke Werken. De bebouwing van de gemeente Amsterdam rukte in die jaren weer een stuk westwaarts, waarbij die ringspoordijk een soort natuurlijke grens vormde. De brug is circa 31,5 meter breed; de onderliggende duiker is iets langer, want deze loopt schuin onder het brugdek. De brug in de lengterichting is ruim dertig meter lang, terwijl de onderliggende duiker “slechts" 3 meter is. Op 29 juni 1959 vond de aanbesteding plaats; in het najaar 1959 begonnen de werkzaamheden, in de zomer van 1960 was de brug klaar. De witte betonnen koker van de duiker is duidelijk te onderscheiden in de gevelwanden, die is opgevuld met puimblokken van basalt. De bouw van de brug vond plaats in een periode dat het nog grotendeels volledig groen gebied was, op de Garage West van het GVB na.

De Rie Beisenherzbrug (brug 2160) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De wijk Laan van Spartaan, waarin deze brug ligt, werd ingericht in de jaren nul van de 21e eeuw. Sportvelden, ooit gelegen aan de rand van de stad, kwamen steeds meer in bebouwing te liggen en Amsterdam had ruimte nodig voor woningen. Er kwam een nieuwe wijk en nieuwe afwateringsgeulen. Een doorsnijdt daarbij de nieuwe wijk. Het stadsdeel Nieuw-West verzocht aan ipv Delft een drietal bruggen te ontwerpen, die paste in het straatontwerp van de gehele wijk. De bruggen liggen parallel aan elkaar. Twee ervan zijn verkeersbruggen, daartussen ligt een voetbrug. In 2011 werden het drietal opgeleverd. De overspanning is daarbij van beton, net als de paalfundering. Enige luxe uitstraling is te vinden in de randliggers. De drie vrijwel identieke bruggen worden afgesloten met metalen hekwerken; verschil zit in de hekwerken van verkeersbruggen en voetbrug, maar is nauwelijks zichtbaar. De voetbrug is daarbij net iets korter. Brug 2160 kwam te liggen in de Wim van Estlaan over de gracht lopend langs de Fanny Blankers-Koenlaan. Straten en pleinen etc. kregen namen van sporters mee. De brug ging sinds oplevering naamloos door het leven. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar zwemster Rie Beisenherz werd in april 2020 goedgekeurd en als zodanig opgenomen in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen (BAG).