place

Burgemeester Eliasstraat 72-74

Bouwwerk in Amsterdam Nieuw-WestGemeentelijk monument in AmsterdamKerkgebouw in Amsterdam
Overzicht kerk met apsis en aangebouwde lage klokkentoren, gezien vanaf het kruispunt Amsterdam 20409434 RCE
Overzicht kerk met apsis en aangebouwde lage klokkentoren, gezien vanaf het kruispunt Amsterdam 20409434 RCE

Het gebouw Burgemeester Eliasstraat 72-74 te Amsterdam-Slotermeer Amsterdam is sinds 2011 een gemeentelijk monument. In 1954 verrees op deze plek een nieuwe Sint-Catharinakerk, nadat de oude kerk in 1939 was gesloopt. De kerk werd opgeleverd in een ontwerp van het architectenbureau Evers en Sarlemijn, die in juli 1954 de aanbesteding verzorgde. De bouw zou beginnen rond 30 november en meer dan een jaar in beslag nemen. De kerk is een driebeukige basilicale kerk op een rechthoekige plattegrond, gebouwd onder invloed van de Bossche School. De stijl is sterk beïnvloed door de Romeinse en vroegchristelijke bouwkunst. Als gevolg van het teruglopend kerkbezoek en fusies is het gebouw in 1993 gesloten als katholieke kerk. Het gebouw is sindsdien in gebruik als Syrisch-orthodoxe kerk gewijd aan Sint-Sharbel (Mor Sharbil), maar in de volksmond wordt nog steeds "Catharinakerk" gebruikt

Fragment uit het Wikipedia-artikel Burgemeester Eliasstraat 72-74 (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Burgemeester Eliasstraat 72-74
Burgemeester Vening Meineszlaan, Amsterdam Nieuw-West

Geografische coördinaten (GPS) Adres Website Externe links Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Burgemeester Eliasstraat 72-74Lees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.383333333333 ° E 4.8275 °
placeToon op kaart

Adres

Mor Sharbil

Burgemeester Vening Meineszlaan
1063 AX Amsterdam, Nieuw-West
Noord-Holland, Nederland
mapOpenen op Google Maps

Website
morsharbil.nl

linkWebsite bezoeken

linkWikiData (Q28549688)
linkOpenStreetMap (274685469)

Overzicht kerk met apsis en aangebouwde lage klokkentoren, gezien vanaf het kruispunt Amsterdam 20409434 RCE
Overzicht kerk met apsis en aangebouwde lage klokkentoren, gezien vanaf het kruispunt Amsterdam 20409434 RCE
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Manna (Ram Katzir)
Manna (Ram Katzir)

Manna is een meerdelig artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. In de volksmond kreeg het de titel Halfje gesneden wit. In de periode 2018 tot 2020 werd het Meerwaldtplantsoen opgeknapt. Het plantsoen, dat alleen een officieuze benaming kent, is vernoemd naar verzetsman Arthur Meerwaldt. Straten en pleinen in de buurt zijn vernoemd naar verzetsvrouwen en –mannen. Ter afronding van de renovatie kozen de gemeente het stadscuratorium en de buurtbewoners drie kunstenaars uit om een monument te ontwerpen. De keus viel daarbij uiteindelijk op een werk van Ram Katzir. Katzir maakte voor dat plantsoen een kunstwerk, dat geïnspireerd is op “de dagelijkse strijd om te overleven tijdens de Tweede Wereldoorlog”, aldus de infosteen bij het beeld. De titel en het beeld verwijst naar Operatie Manna en Chowhound, de voedseldroppings in april en mei 1945 aan het eind van Tweede Wereldoorlog. De infotegel geeft verder een verklaring van manna, dat in combinatie met die droppings “hemelsbrood” oplevert. Het kunstwerk bestaat uit vijf boterhammen (Zweeds witbrood) van wit marmer; twee liggend (eventueel te gebruiken als zitelement), drie, waaronder een kapje, staand (speelobject). Het geheel meet 180 x 220 x 380 centimeter. De Gemeente Amsterdam hoopte dat het werk een ontmoetingsplaats voor buurtbewoners werd als ook een vredesmonument. Overigens werd de wijk pas na de Tweede Wereldoorlog volgebouwd in de periode van wederopbouw. Katzir maakte voor meerdere steden (Almere, Leiden, Den Haag) oorlogsmonumenten.

Meerwaldtplantsoen
Meerwaldtplantsoen

Het Meerwaldtplantsoen is de officieuze naam van een groenstrook in Amsterdam Nieuw-West. Het park ligt langs om een westelijk deel van het voetpad Arthur Meerwaldtpad dat kronkelig parallel aan en ten zuiden van de Burgemeester Vening Meineszlaan loopt. Het pad en indirect ook het plantsoen zijn vernoemd naar verzetsman Arthur Meerwaldt. Meerdere straten, bruggen en pleinen in de buurt zijn verzetsvrouwen en –mannen vernoemd, behalve dan die laan. Het betreft hier een buurtje in Slotermeer dat gebouwd werd in de jaren vijftig binnen het Algemeen Uitbreidingsplan van Cor van Eesteren. Het is dan ook onderdeel van het beschermd stadsgezicht Van Eesteren Buitenmuseum. De groenstrook bleef over als open ruimte tussen de bebouwing. Het werd ingericht door landschapsarchitect Mien Ruys. Het plan van Van Eesteren bleef bewaard (omliggende woningen kregen stedenbouwkundig en architectonisch Orde 1 mee), maar de inrichting van Mien Ruys bleek begin 21e eeuw niet meer te hanteren. Het plantsoen verzakte en zag er verwaarloosd uit. Daarop werd een landschapsarchitectenbureau ingeschakeld die het plantsoen opnieuw inrichtte naar geldende visies, overigens niet naar ieders smaak. De renovatie vond plaats in de periode tussen 2018 en 2020. Achteraf bleek dat er voor die renovatie (te) veel bomen gekapt moesten worden om het bereikte resultaat te halen. Bovendien bleek ook dat er geen wijziging was opgetreden in de hoeveelheid wateroverlast; het grond waterpeil was bij de renovatie te laag ingeschat. Bomen, die kap overleefd hadden stonden met hun wortels permanent in het grondwater hadden staan, hetgeen niet bevorderlijk was voor de leefbaarheid. Met name een beeldbepalende vleugelnoot (Kaukasische vleugelnoot) uit 1971 kreeg het zwaar te verduren. Op nieuw moest er gerenoveerd worden; er werden wadi’s, die water vasthouden in natte tijden en afstaan in droge tijden. Niet veel later werd er in het plantsoen onder andere de reuzenzwam aangetroffen. Die laatste was al zichtbaar tussen het gras, hetgeen zeker inhoudt dat de omringende bomen al aangetast zijn. In de noordelijk zoom van het plantsoen werd in 2020 het beeld Manna van Ram Katzir geplaatst.

Spieringhorn
Spieringhorn

Spieringhorn was een veenweidegebied en polder tussen de Spaarndammerdijk en de Haarlemmervaart in de vroegere gemeente Sloten (NH). Het gebied ten zuidwesten van de Spaarndammerdijk tot aan de Osdorperweg werd op 16e-eeuwse kaarten aangeduid als Spierinxhoorn. Na de aanleg van de Haarlemmervaart in 1632 werd het land ten zuiden ervan aangeduid als Osdorper Binnenpolder, ten noorden daarvan als Spieringhorner Binnenpolder. Deze polder had een eigen poldermolen langs de Haarlemmervaart, die in 1928 is afgebrand en daarna door een gemaal is vervangen. In de jaren zestig is het polderland onder het zand voor de bedrijventerreinen van het Westelijk Havengebied verdwenen. Tussen Sloterdijk en Halfweg is ook vrijwel de gehele Spaarndammerdijk in de jaren zestig afgegraven en onder het zand verdwenen. Ter vervanging werd een nieuwe hoogwaterkering aangelegd evenwijdig aan de Theemsweg. De naam Spieringhorn is sinds 1971 verbonden aan het gelijknamige sportpark in Amsterdam Nieuw-West, gelegen ten noorden van de Haarlemmervaart en ten oosten van de Seineweg. Vanaf de Haarlemmerweg is het te herkennen aan een grote voetbal aan de zuidoostelijke rand van het park. Sinds 1990 is Spieringhorn ingedeeld bij het stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer, sinds 2010 ligt het in Nieuw-West. Naast voetbalvelden is er in dit park nog een klein gedeelte aan te treffen van de vroegere Spaarndammerdijk, die tot 1872 de zuidelijke begrenzing vormde van het nog niet ingepolderde IJ. Tegenover de grote voetbal is een kunstwerk geplaatst de 'Deur naar het verleden', die verwijst naar het vroegere 'Huis te Bretten' dat hier stond tussen 1635 en 1837 en moest verdwijnen voor de aanleg van de spoorlijn Amsterdam - Haarlem.