Schoolfiguren

Het Van Eesteren Museum is een museum in Amsterdam Nieuw-West, dat geheel gewijd is aan architect en stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren. Het is sinds 22 oktober 2017 gevestigd in het Van Eesteren Paviljoen aan de Noordzijde 31.

Freek Oxstraat is een straat in de Amsterdamse tuinstad Slotermeer. De straat werd op 9 juli 1952 vernoemd naar verzetsstrijder Freek Ox.

De Hester van Lennepbrug (brug nr. 628) is een brug in het Gerbrandypark in de wijk Slotermeer in Amsterdam Nieuw-West. De fietsbrug ligt in het verlengde van de Freek Oxstraat. De werkzaamheden in voorbereiding op het plaatsen van de betonnen paalfundering begonnen op 12 maart 1956. Er moesten voor de brug 22 palen de grond in, voor elk landhoofd elf. Amper een half jaar later was het werk aan de brug afgerond op schilderwerk na. De esthetisch architect van deze brug en ook de Henriette Voûtebrug (brug 629), ze is in dezelfde periode aanbesteed en gebouwd, is Cornelis Johannes Henke, destijds werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Daar waar de meeste fietsbruggen een slijtlaag op het beton krijgen, werd hier nog gekozen voor stoeptegels. De brug is op 4 mei 2016 officieel vernoemd, althans toen werd de naamplaat bevestigd, naar de verzetsstrijdster Hester van Lennep.

Slotermeer (Tuinstad Slotermeer) is een wijk in de Westelijke Tuinsteden in Amsterdam, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De naam van Slotermeer is ontleend aan het Slootermeer dat vroeger in deze omgeving lag.

De Burgemeester De Vlugtlaan is een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat werd in 1952 vernoemd naar Willem de Vlugt (1872-1945), burgemeester van Amsterdam van 1921 tot 1941, toen hij na de Februaristaking uit zijn functie werd gezet. De Burgemeester De Vlugtlaan ligt tussen de Ringspoorbaan en de Haarlemmerweg in Slotermeer. De straat ligt in het verlengde van de Bos en Lommerweg en begint bij de dijk van de Ringspoorbaan. Aan de brug over de sloot langs de spoordijk is een plaquette bevestigd die herinnert aan de opening op 7 oktober 1952 door Koningin Juliana van de tuinstad Slotermeer als eerste stadsuitbreiding buiten de Ringspoordijk. Metrostation De Vlugtlaan ligt sinds 1997 aan de straat en is er naar vernoemd. Van 1986 tot 2000 lag er hier ook een NS station, waarvan de opgang aan de andere kant van het huidige metrostation was. Van de Bos en Lommerweg tot aan de Slotermeerlaan rijdt GVB-tramlijn 7 door de straat. De Burgemeester De Vlugtlaan vormt sinds 2010 het hart van het beschermd stadsgezicht in Slotermeer, het Van Eesterenmuseum, dat tevens gevestigd is op nr. 125 aan deze straat. Op de voorgevel van een voormalige meisjesschool is Schoolfiguren van Harry op de Laak terug te vinden. Het laatste stuk tussen de Slotermeerlaan en het circuit bij de Antony Moddermanstraat ligt in een bocht naar rechts met brede middenberm met een busbaan.

De kleine kameleon is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is eigenlijk een verzameling kunstwerken uit 2008 en 2009, die door de Koerdische kunstenaar Hoshyar Rasheed werd vervaardigd ter gelegenheid vande afronding van een opknapbeurt van het Gerbrandypark. Het Stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer had er om gevraagd. De groep kunstvoorwerpen staat rondom het pierenbad, dat ontworpen is door Aldo van Eyck waarin zijn karakteristieke schijven in het water te zien zijn. Naast dit pierenbad zelf is voor wat betreft grootte de toegangspoort het meest in het oog springend. Om het gedeelte van het park waarin het pierenbad ligt te betreden heeft Rasheed een kameleonkop als toegangspoort gemaakt. Die toegang begint al op het nabijgelegen voetpad. Daarin is een lange tong van keramische tegeltjes gelegd die de kinderen als het ware naar het pierenbad lokt. Dat tegelpad/Die tong loopt door tot in de kop van het reptiel, dat van polyester is gemaakt. Kleine kinderen kunnen "via de mond" zonder enig obstakel het pierenbad bereiken. Grotere kinderen en volwassen moeten bukken, een buiging voor het kind zijn, aldus de kunstenaar. De mond van de kameleon is daarbij ook betegeld. Andere objecten binnen het kunstwerk zijn plastieken die verspreid staan op het tegelveld rondom het badje. Deze in felle kleuren uitgevoerde objecten kunnen tevens dienen tot zitje. In het kunstwerk was ook nog een fontein opgenomen in dezelfde stijl; deze moest het al snel afleggen tegen vandalisme. Verder is er nog een betegelde kunstzuil te zien en een zitbank, die laatste wederom in dezelfde kleuren als de plastieken. Ten slotte is er nog een tegelpad aangelegd, de tegel dragen ontwerpen van kinderen uit de buurt. Alle tegeltjes op het terrein dragen tekeningen van leerlingen van de in de buurt staande scholen. Alle objecten kregen in de loop der jaren met vandalisme en vernieling te maken. Een deel is gefinancierd door het Amsterdamse Fonds voor de Kunsten.

De Tineke Guilonardbrug is een vaste brug in Slotermeer in Amsterdam Nieuw-West. Ten noordoosten van de brug ligt het Gerbrandypark. De liggerbrug is gelegen in de Burgemeester Eliasstraat en overspant de Burgemeester van Tienhovengracht. De brug is aangelegd ter ontsluiting van Slotermeer-Noord. De brug komt al voor op de plattegrond uit 1939 van Cornelis van Eesteren voor het uitbreidingsplan Slotermeer. Uitvoering van dit plan werd in verband met de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog met tien jaar vertraagd. Het ontwerp stamt uit de jaren 1955/1956 toen de Dienst der Publieke Werken nog de bruggen voor de stad ontwierp. Het Piet Kramertijdperk was toen net achter de rug, maar zijn opvolgers lieten zich nog vaak door Kramers werk inspireren bij hun ontwerpen. Het ontwerp voor deze brug is toegewezen aan Dick Slebos, die meerdere bruggen voor deze wijk heeft ontworpen. De brug vertoont een hoge graad van gelijkenis met Kramers bruggen, waarvan brug 609 in de buurt ligt. Slebos nam enigszins de Amsterdamse Schoolstijl van Kramer over. Deze is hier niet in de gehele brug doorgevoerd, maar zeker te herkennen in de landhoofden van baksteen; de afwisseling van horizontaal en verticaal geplaatst metselwerk en de afwisseling tussen baksteen en graniet. Wat dat betreft lijken ook de brugpijlers van Kramers hand. Als extraatje zijn nabij de brug ook zitjes te vinden, die uitkijken over de brug en het water. De modernisering van de bouwmaterialen is voornamelijk terug te vinden in het betonnen brugdek. De smeedijzeren balustrades zijn hier eenvoudig gehouden. Het geheel wordt gedragen voor 126 betonnen heipalen. De brug was vanaf haar bouw aangeduid met een nummer 611. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Veel inzendingen (onder andere J.C. Bloembrug) werden niet gehonoreerd, maar deze brug kreeg de naam Tineke Guilonardbrug. Het is een vernoeming naar verzetsheld Tineke Guilonard (1922-1996), lid van verzetsgroep CS-6, werd opgepakt en overleefde diverse concentratiekampen. Meerdere bruggen en straten in deze buurt werden naar verzetshelden vernoemd.

Het Meerwaldtplantsoen is de officieuze naam van een groenstrook in Amsterdam Nieuw-West. Het park ligt langs om een westelijk deel van het voetpad Arthur Meerwaldtpad dat kronkelig parallel aan en ten zuiden van de Burgemeester Vening Meineszlaan loopt. Het pad en indirect ook het plantsoen zijn vernoemd naar verzetsman Arthur Meerwaldt. Meerdere straten, bruggen en pleinen in de buurt zijn verzetsvrouwen en –mannen vernoemd, behalve dan die laan. Het betreft hier een buurtje in Slotermeer dat gebouwd werd in de jaren vijftig binnen het Algemeen Uitbreidingsplan van Cor van Eesteren. Het is dan ook onderdeel van het beschermd stadsgezicht Van Eesteren Buitenmuseum. De groenstrook bleef over als open ruimte tussen de bebouwing. Het werd ingericht door landschapsarchitect Mien Ruys. Het plan van Van Eesteren bleef bewaard (omliggende woningen kregen stedenbouwkundig en architectonisch Orde 1 mee), maar de inrichting van Mien Ruys bleek begin 21e eeuw niet meer te hanteren. Het plantsoen verzakte en zag er verwaarloosd uit. Daarop werd een landschapsarchitectenbureau ingeschakeld die het plantsoen opnieuw inrichtte naar geldende visies, overigens niet naar ieders smaak. De renovatie vond plaats in de periode tussen 2018 en 2020. Achteraf bleek dat er voor die renovatie (te) veel bomen gekapt moesten worden om het bereikte resultaat te halen. Bovendien bleek ook dat er geen wijziging was opgetreden in de hoeveelheid wateroverlast; het grond waterpeil was bij de renovatie te laag ingeschat. Bomen, die kap overleefd hadden stonden met hun wortels permanent in het grondwater hadden staan, hetgeen niet bevorderlijk was voor de leefbaarheid. Met name een beeldbepalende vleugelnoot (Kaukasische vleugelnoot) uit 1971 kreeg het zwaar te verduren. Op nieuw moest er gerenoveerd worden; er werden wadi’s, die water vasthouden in natte tijden en afstaan in droge tijden. Niet veel later werd er in het plantsoen onder andere de reuzenzwam aangetroffen. Die laatste was al zichtbaar tussen het gras, hetgeen zeker inhoudt dat de omringende bomen al aangetast zijn. In de noordelijk zoom van het plantsoen werd in 2020 het beeld Manna van Ram Katzir geplaatst.

Manna is een meerdelig artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. In de volksmond kreeg het de titel Halfje gesneden wit. In de periode 2018 tot 2020 werd het Meerwaldtplantsoen opgeknapt. Het plantsoen, dat alleen een officieuze benaming kent, is vernoemd naar verzetsman Arthur Meerwaldt. Straten en pleinen in de buurt zijn vernoemd naar verzetsvrouwen en –mannen. Ter afronding van de renovatie kozen de gemeente het stadscuratorium en de buurtbewoners drie kunstenaars uit om een monument te ontwerpen. De keus viel daarbij uiteindelijk op een werk van Ram Katzir. Katzir maakte voor dat plantsoen een kunstwerk, dat geïnspireerd is op “de dagelijkse strijd om te overleven tijdens de Tweede Wereldoorlog”, aldus de infosteen bij het beeld. De titel en het beeld verwijst naar Operatie Manna en Chowhound, de voedseldroppings in april en mei 1945 aan het eind van Tweede Wereldoorlog. De infotegel geeft verder een verklaring van manna, dat in combinatie met die droppings “hemelsbrood” oplevert. Het kunstwerk bestaat uit vijf boterhammen (Zweeds witbrood) van wit marmer; twee liggend (eventueel te gebruiken als zitelement), drie, waaronder een kapje, staand (speelobject). Het geheel meet 180 x 220 x 380 centimeter. De Gemeente Amsterdam hoopte dat het werk een ontmoetingsplaats voor buurtbewoners werd als ook een vredesmonument. Overigens werd de wijk pas na de Tweede Wereldoorlog volgebouwd in de periode van wederopbouw. Katzir maakte voor meerdere steden (Almere, Leiden, Den Haag) oorlogsmonumenten.

De Burgemeester Vening Meineszlaan ligt in de wijk ("tuinstad") Slotermeer in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West.

De Burgemeester Van Tienhovengracht in Amsterdam Nieuw-West werd aangelegd in de jaren vijftig als onderdeel van de Westelijke Tuinsteden. De gracht ligt in Slotermeer en is het verlengde van de Erasmusgracht. De gracht eindigt in een zwaaikom bij het Plein '40-'45. De gracht kreeg zijn naam in 1952 en werd genoemd naar Gijsbert van Tienhoven (1841-1914), burgemeester van Amsterdam van 1880 tot 1891. De gracht is de enige in de Westelijke Tuinsteden die geheel op stadspeil (NAP -0,40 m) ligt. De later gegraven grachten zijn gelegd op het lager gelegen polderpeil (NAP -2,10 m) Evenwijdig aan de Burgemeester Van Tienhovengracht ligt het Gerbrandypark. Over de gracht ligt in de Burgemeester Fockstraat een brug (brug 609) van Piet Kramer uit 1953. Ook de Burgemeester Eliasstraat heeft een brug (Tineke Guilonardbrug, brug 611) over deze gracht. In het uit 1935 daterende Algemeen Uitbreidingsplan zou het kanaal in westelijke richting verlengd worden naar Geuzenveld, onder de Slotermeerlaan door, zodat een rechtstreekse verbinding zou ontstaan tussen Slotermeer, Geuzenveld en Osdorp. Deze verbinding is echter nooit gerealiseerd, omdat de wateren ten westen en ten zuiden van de Burgemeester Van Tienhovengracht op het lagere polderpeil werden aangelegd. Aan het einde van de gracht staat sinds 1962 het Tuinstadhuis (voorheen hoofdkantoor van de NVV). Sinds de instelling van de stadsdelen in 1990 lag de gracht in Geuzenveld-Slotermeer, sinds 2010 in Nieuw-West.

Het gebouw Burgemeester Eliasstraat 72-74 te Amsterdam-Slotermeer Amsterdam is sinds 2011 een gemeentelijk monument. In 1954 verrees op deze plek een nieuwe Sint-Catharinakerk, nadat de oude kerk in 1939 was gesloopt. De kerk werd opgeleverd in een ontwerp van het architectenbureau Evers en Sarlemijn, die in juli 1954 de aanbesteding verzorgde. De bouw zou beginnen rond 30 november en meer dan een jaar in beslag nemen. De kerk is een driebeukige basilicale kerk op een rechthoekige plattegrond, gebouwd onder invloed van de Bossche School. De stijl is sterk beïnvloed door de Romeinse en vroegchristelijke bouwkunst. Als gevolg van het teruglopend kerkbezoek en fusies is het gebouw in 1993 gesloten als katholieke kerk. Het gebouw is sindsdien in gebruik als Syrisch-orthodoxe kerk gewijd aan Sint-Sharbel (Mor Sharbil), maar in de volksmond wordt nog steeds "Catharinakerk" gebruikt