Brug 117

Marnixstraat 327-329 is een appartementencomplex in Amsterdam-Centrum. Het betreft een dubbel herenhuis, dat volgens de dienst Bureau Monumenten & Archeologie perfect in het straatbeeld van de Marnixstraat past. De historie gaat terug tot 28 april 1886 toen Burgemeester en Wethouders van Amsterdam aan zeilmaker Johan Hendrik Christiaan van Santen toestemming gaven twee percelen te bouwen ten zuiden van Marnixstraat 325. Van Santen had wel een architect ingeschakeld, doch een eeuw later kon de naam niet meer goed gelezen worden, men vond in de bestanden geen namen van erkende architecten die daar naar zouden kunnen leiden. Van Santen trok zelf in 1890 in het gebouw, maar kon er niet lang van genieten; hij overleed in 1897. Het gebouw kenmerkt zich door de forse lijstgevel en detaillering in de stijl van de Hollandse neorenaissance, die veelvuldig in die jaren werd toegepast. Het is ingedeeld in een kelder, vier woonetages en een zolderverdieping. In de voorgevel is een risaliet aangebracht die wordt afgesloten met een fronton. De andere raamgangen worden afgesloten met een Dakkapel. Van bodem tot dak zijn er een natuurstenen plint, baksteen met relatief veel speklagen. De ramen op de begane grond, eerste en tweede verdieping hebben raambogen, terwijl het souterrain en de derde verdieping een rechthoekig bovenlijsting hebben. De ramen op de eerste en tweede verdieping hebben boven die ramen sierlijke belijsting, ook weer in de vorm van rechte lijnen, bogen en in het risaliet driehoeken. Tussen de ramen (verticaal) in het risaliet zijn voorts meanderachtige versieringen aangebracht. Op de lijst tussen de begane grond en eerste verdieping zijn zes koppen afgebeeld. De achtergevel is een geheel ander verhaal. Er zijn geen versieringen; het staat daar net niet direct aan het water van de Lijnbaansgracht. Het pand wordt aan de zuidzijde belend door een woon- en winkelblok.

De Gevelsteen Sint Victor is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Centrum. Het is een weergave van Victor van Marseille beschermheilige van korenmolenaars. De gevelsteen werd op 17 oktober 2017 geplaatst in de gevel van de brandweerkazerne op de hoek van de Marnixstraat en Rozengracht. De gevelsteen lag jarenlang daarvoor opgeslagen bij het Koninklijk Oudheidkundig Genootschap. De steen kijkt sinds die datum uit over de plek waar hij ooit was ingebouwd. Hij is afkomstig uit de "Molen De Victor", die van 1685 tot 1898 stond aan de overzijde aan de Rozengracht tussen de Marnixstraat en de Singelgracht. De sloop van de molen had nogal wat voeten in aarde; er werd een rechtszaak gevoerd over wie eigenaar was van grond en molen; de Amsterdamsche Molen-quaestie. De molen stond jaren in de weg bij de stadsuitbreiding richting west en delfde in juni 1898 na de uitspraak, dat Amsterdam de eigenaar was, het onderspit. Met een afmeting van 165 x 80 cm en een ondersteen van 50 x 90 cm is het de grootste gevelsteen in Amsterdam. Sint Victor is afgebeeld in een rode bisschopsmantel en dito mijter. In zijn linkerhand houdt hij een kruisstaf, in zijn rechter een standerdmolen. De heilige vertrapt een Romeinse legeruitrusting als teken voor zijn minachting van het regime. De tekststeen vermeldt:een prins die treckt in ’t veldom victorie te behaalenvoor gods seegen ben ick gesteldtot burger dienst te maalenAnno 1685

Het Nederlands Instituut voor Nijverheid en Techniek (of NINT) werd op 21 mei 1952 geopend aan de Rozengracht in Amsterdam. Het NINT had als missie 'het doen toenemen van aandacht voor industrie en arbeid, zodat mensen worden geholpen bij een keuze voor een studie en beroep in de industriële sector'. De exposities gingen bijvoorbeeld over olie, metaal, elektronica, glas & keramiek of textiel & kleding. Latere exposities besteedden onder meer aandacht aan het atoom, telecommunicatie, energie, het weer, video of synthetische materialen.

Marnixstraat 150, Amsterdam is een gebouw aan de Marnixstraat te Amsterdam-Centrum.

Politiebureau Raampoort, ook wel bureau Raampoort genoemd, is een 19e-eeuws voormalig politiebureau aan de Singelgracht in Amsterdam, op de hoek van de Marnixstraat en Tweede Hugo de Grootstraat. Het gebouw uit 1888, een ontwerp van Willem Springer, werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Het gebouw met de karakteristieke torens en kantelen staat aan Marnixstraat 148, tegenover het Tweede Marnixplantsoen met het beeld van een hollende man met vioolkist. Vóór het bureau ligt een pleintje gevormd door de Bullebaksluis. Tegenover, aan Bloemgracht 300, op de hoek met de Lijnbaansgracht, staat een pand bekroond met een toren die een soort spiegelbeeld vormt van de grote toren van het politiebureau. Nadat al eerder het politiebureau niet meer geopend was voor publiek - de publieksfunctie was overgenomen door het politiebureau aan de Lijnbaansgracht - heeft de politie zich begin 2014 geheel uit het pand teruggetrokken.

De Bullebakssluis (brugnummer 160) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Deze vaste brug is een andere dan de verderop in de Marnixstraat gelegen Bullebak.

Brug 166 is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. Hij is gelegen in de Nassaukade en overspant de Hugo de Grootgracht bij haar ingang van en uitgang naar de Singelgracht. In 1892 werd besloten tot bouw van de brug. Het maakte deel uit van een uitgebreid pakket aan werkzaamheden rondom de Hugo de Grootkade. De werkzaamheden vonden plaats in het stuk stad dat begrensd werd met in het noorden de Hugo de Grootkade, in het oosten de Nassaukade, in het zuiden de [[Potgieterstraat (Amsterdam)]|Potgieterstraat]] en in het westen de Frederik Hendrikstraat. Vermoedelijk werd er een houten brug neergezet. Pas in 1898 werd met de werkzaamheden begonnen voor een definitieve brug, het werd een stenen brug met een doorvaartbreedte van 10 meter. Zij kwam in de plaats van een iets zuidelijker gelegen en smallere brug over de Lange Bleekersloot,(die niet veel later gedempt werd voor de aanleg van De Clercqstraat. De uitvoering vereiste enige moeite want door de niet rechte hoek tussen de Hugo de Grootgracht en de Singelgracht en ter plaatse een bocht in diezelfde Singelgracht, moest die brug enigszins schuin geplaatst worden. Van juli tot en met oktober kon er geen scheepvaart plaatsvinden, maar de brug was aan het eind van die periode al bijna klaar. In voorjaar 1899 werd gemeld dat de brug voltooid was. Het is vooralsnog onbekend of de brug daarna nog aangepast of vernieuwd is, ze heeft in 2017 nog steeds het uiterlijk van de brug uit 1899, gezien de zaagtandversiering in de ondersteuning van de overspanning.

Brug 119 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Bloemgracht. Op dit kruispunt van grachten liggen drie bruggen, deze brug, brug 118 (over de Lijnbaansgracht) en de Bullebakssluis over de verlengde Bloemgracht. De geschiedenis van de brug is nauw verweven met die van brug 118, beide waren al te vinden op een plattegrond van de stad opgemaakt door Joan Blaeu in ongeveer 1649. Op diezelfde kaart stond al enige bebouwing ten westen van de Lijnbaansgracht, maar nog binnen de schansen en later Singelgracht. In 1884 werd opgeleverd een vaste brug ter vervanging van een beweegbare brug. Net als brug 118 was die “nieuwe” brug in 1903 al aan vervanging toen. In 1961 dreigde de brug te verdwijnen, toen werd voorgesteld om de Lijnbaansgracht tussen de Bloemgracht en Rozengracht te overkluizen; het plan kreeg geen vervolg. In 2009 waren er weer werkzaamheden nodig (ook weer samen met brug 118), die twee jaar duurden. In de tussentijd kon door voetgangers en fietsers gebruik gemaakt worden van een metalen noodbrug, die lag op de plek waar nooit een brug heeft gelegen (de vierde plaats op deze kruising). Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Ten zuidoosten het rijksmonument Bloemgracht 191.

De Raampoort (brug 165) is en was een kunstwerk op de grens van Amsterdam-Centrum en het buitengebied, later Amsterdam-West. In de recente geschiedenis is het de naam van brug 165, in de oude geschiedenis een stadspoort. De naam verwijst net als de elders in de stad liggende Raamgracht, Raamstraat, Raamsteeg en het Raamplein naar de lakenindustrie en de houten raamwerken waarop men in vroeger tijden geverfde lakense stoffen droogde, oprekte en bleekte.

Brug 118 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de noordelijke kade van de Bloemgracht. Ze overspant de Lijnbaansgracht en voert naar de Marnixstraat. Op steenworp afstand liggen de bruggen brug 119 en de Bullebakssluis, beide over de Bloemgracht. Er ligt hier al eeuwen een brug, op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 staat de brug al ingetekend. Er stonden al wat gebouwen en een molen ten westen van de Lijnbaansgracht, toen Baansgracht. In 1884 kwam hier een vaste brug, tot dan deed een ophaal- of basculebrug hier dienst, omdat schepen via de Lijnbaansgracht nog af- en toevoer verzorgden. Al in 1903 was de brug dermate versleten dat er een nieuwe moest komen. In 1961 was het bijna gedaan met de brug; er lag een voorstel ter tafel om de Lijnbaansgracht tussen Bloemgracht en Rozengracht te dempen; het voorstel ging echter niet door. Van 2009 tot en met 2011 werd de brug gerenoveerd, waarbij een metalen noodbrug werd geplaatst. Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Aan de noordwestelijke kant voert een trapje naar het voetgangersgebied aan de Westerkade, de westelijke kade van de Lijnbaansgracht.

De blauwe vioolspeler is een geassembleerd metalen beeld in het Tweede Marnixplantsoen bij de Raampoortbrug (brug 165) in Amsterdam. Het beeld toont een ogenschijnlijk slechts uit kledingstukken bestaande gestalte, die met een vioolkist richting Marnixstraat lijkt te rennen. Het beeld wordt ook wel Man probeert lijn 10 te halen of Man met vioolkist genoemd. Het beeld, dat werd geplaatst in 1982, is een tijd weggeweest voor restauratie, waarna het blauw terugkwam. Dit beeld is, net als de andere beelden die worden toegeschreven aan De Onbekende Beeldhouwer, in alle stilte en anoniem geplaatst. De gemeente heeft de werken in eigendom ontvangen, op voorwaarde dat de identiteit van de kunstenaar niet bekend wordt gemaakt.

De Marnixplantsoenen zijn het Eerste en Tweede Marnixplantsoen, grenzend aan de Marnixkade en de Marnixstraat in Amsterdam-Centrum. Het Eerste Marnixplantsoen, met kinderspeeltoestellen en een skatebaan, ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 91 en nr. 46 bij de Rotterdammerbrug en de Jacob Catskade. Er is een titelloos werk van Sigurður Guðmundsson te vinden. Het Tweede Marnixplantsoen ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 285 en nr. 144 bij de Raampoort en de Bloemgracht. Hier staat het anoniem geplaatste beeld De Blauwe Vioolspeler en het beeld Steen in drieën gespleten van Pjotr Müller. Ook De trap van Steffen Maas en K. Schippers is er te vinden. Het Marnixplein ligt aan de Marnixstraat ten zuiden van nummer 213, bij het westelijke einde van de Westerstraat. Hier staat Het Marnix, een sportcomplex met onder meer twee zwembaden.