Brug 118

Brug 119 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Bloemgracht. Op dit kruispunt van grachten liggen drie bruggen, deze brug, brug 118 (over de Lijnbaansgracht) en de Bullebakssluis over de verlengde Bloemgracht. De geschiedenis van de brug is nauw verweven met die van brug 118, beide waren al te vinden op een plattegrond van de stad opgemaakt door Joan Blaeu in ongeveer 1649. Op diezelfde kaart stond al enige bebouwing ten westen van de Lijnbaansgracht, maar nog binnen de schansen en later Singelgracht. In 1884 werd opgeleverd een vaste brug ter vervanging van een beweegbare brug. Net als brug 118 was die “nieuwe” brug in 1903 al aan vervanging toen. In 1961 dreigde de brug te verdwijnen, toen werd voorgesteld om de Lijnbaansgracht tussen de Bloemgracht en Rozengracht te overkluizen; het plan kreeg geen vervolg. In 2009 waren er weer werkzaamheden nodig (ook weer samen met brug 118), die twee jaar duurden. In de tussentijd kon door voetgangers en fietsers gebruik gemaakt worden van een metalen noodbrug, die lag op de plek waar nooit een brug heeft gelegen (de vierde plaats op deze kruising). Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Ten zuidoosten het rijksmonument Bloemgracht 191.

De Bullebakssluis (brugnummer 160) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Deze vaste brug is een andere dan de verderop in de Marnixstraat gelegen Bullebak.

De blauwe vioolspeler is een geassembleerd metalen beeld in het Tweede Marnixplantsoen bij de Raampoortbrug (brug 165) in Amsterdam. Het beeld toont een ogenschijnlijk slechts uit kledingstukken bestaande gestalte, die met een vioolkist richting Marnixstraat lijkt te rennen. Het beeld wordt ook wel Man probeert lijn 10 te halen of Man met vioolkist genoemd. Het beeld, dat werd geplaatst in 1982, is een tijd weggeweest voor restauratie, waarna het blauw terugkwam. Dit beeld is, net als de andere beelden die worden toegeschreven aan De Onbekende Beeldhouwer, in alle stilte en anoniem geplaatst. De gemeente heeft de werken in eigendom ontvangen, op voorwaarde dat de identiteit van de kunstenaar niet bekend wordt gemaakt.

De trap (2016-2017) is een samengesteld artistiek kunstwerk in Amsterdam-Centrum. Steffen Maas kwam met een trap van hardsteen, die je van de ene plek naar de andere voert. In zijn woorden "Van A naar Bvan afkomst naar bestemmingvan herinnering naar verwachtingvan afwending naar toenadering." De trap zelf schept de verwachting. Het andere deel is een gedicht van K. Schippers dat op de treden is afgebeeld. Eigenaardig is dat de blik van de kijker automatisch van laag naar hoog gaat, terwijl het gedicht over het Tweede Marnixplantsoen van boven naar beneden is afgebeeld. "Heb je de treden net vluchtig bekekenen nog geen keuzegemaakt voor een zinof een paar woorden? Laat het anderesbij een geheelzonder ergens opin te gaan. Kies je nutoch een tree, watmoeten we dan met aldie andere. Hoe krijgtwat je niet kiest tocheen plaats? Voor die enetree is de hele trap nodig, als voor eenwenkbrauw het helegezicht. Wat zegt de trap zelf? Dat hij hieralleen maar staat zodatjij hem nu kunt zien"Aan de rechter zijde staan de namen van de kunstenaars Maas en Schippers, met de jaartallen 2016-2017. Het “beeld” werd op 16 mei 2017 geplaatst.

De Marnixplantsoenen zijn het Eerste en Tweede Marnixplantsoen, grenzend aan de Marnixkade en de Marnixstraat in Amsterdam-Centrum. Het Eerste Marnixplantsoen, met kinderspeeltoestellen en een skatebaan, ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 91 en nr. 46 bij de Rotterdammerbrug en de Jacob Catskade. Er is een titelloos werk van Sigurður Guðmundsson te vinden. Het Tweede Marnixplantsoen ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 285 en nr. 144 bij de Raampoort en de Bloemgracht. Hier staat het anoniem geplaatste beeld De Blauwe Vioolspeler en het beeld Steen in drieën gespleten van Pjotr Müller. Ook De trap van Steffen Maas en K. Schippers is er te vinden. Het Marnixplein ligt aan de Marnixstraat ten zuiden van nummer 213, bij het westelijke einde van de Westerstraat. Hier staat Het Marnix, een sportcomplex met onder meer twee zwembaden.

Politiebureau Raampoort, ook wel bureau Raampoort genoemd, is een 19e-eeuws voormalig politiebureau aan de Singelgracht in Amsterdam, op de hoek van de Marnixstraat en Tweede Hugo de Grootstraat. Het gebouw uit 1888, een ontwerp van Willem Springer, werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Het gebouw met de karakteristieke torens en kantelen staat aan Marnixstraat 148, tegenover het Tweede Marnixplantsoen met het beeld van een hollende man met vioolkist. Vóór het bureau ligt een pleintje gevormd door de Bullebaksluis. Tegenover, aan Bloemgracht 300, op de hoek met de Lijnbaansgracht, staat een pand bekroond met een toren die een soort spiegelbeeld vormt van de grote toren van het politiebureau. Nadat al eerder het politiebureau niet meer geopend was voor publiek - de publieksfunctie was overgenomen door het politiebureau aan de Lijnbaansgracht - heeft de politie zich begin 2014 geheel uit het pand teruggetrokken.

Marnixstraat 150, Amsterdam is een gebouw aan de Marnixstraat te Amsterdam-Centrum.

Marnixstraat 327-329 is een appartementencomplex in Amsterdam-Centrum. Het betreft een dubbel herenhuis, dat volgens de dienst Bureau Monumenten & Archeologie perfect in het straatbeeld van de Marnixstraat past. De historie gaat terug tot 28 april 1886 toen Burgemeester en Wethouders van Amsterdam aan zeilmaker Johan Hendrik Christiaan van Santen toestemming gaven twee percelen te bouwen ten zuiden van Marnixstraat 325. Van Santen had wel een architect ingeschakeld, doch een eeuw later kon de naam niet meer goed gelezen worden, men vond in de bestanden geen namen van erkende architecten die daar naar zouden kunnen leiden. Van Santen trok zelf in 1890 in het gebouw, maar kon er niet lang van genieten; hij overleed in 1897. Het gebouw kenmerkt zich door de forse lijstgevel en detaillering in de stijl van de Hollandse neorenaissance, die veelvuldig in die jaren werd toegepast. Het is ingedeeld in een kelder, vier woonetages en een zolderverdieping. In de voorgevel is een risaliet aangebracht die wordt afgesloten met een fronton. De andere raamgangen worden afgesloten met een Dakkapel. Van bodem tot dak zijn er een natuurstenen plint, baksteen met relatief veel speklagen. De ramen op de begane grond, eerste en tweede verdieping hebben raambogen, terwijl het souterrain en de derde verdieping een rechthoekig bovenlijsting hebben. De ramen op de eerste en tweede verdieping hebben boven die ramen sierlijke belijsting, ook weer in de vorm van rechte lijnen, bogen en in het risaliet driehoeken. Tussen de ramen (verticaal) in het risaliet zijn voorts meanderachtige versieringen aangebracht. Op de lijst tussen de begane grond en eerste verdieping zijn zes koppen afgebeeld. De achtergevel is een geheel ander verhaal. Er zijn geen versieringen; het staat daar net niet direct aan het water van de Lijnbaansgracht. Het pand wordt aan de zuidzijde belend door een woon- en winkelblok.

Buitenstebinnen is een reeks muurschilderingen van kunstenaar Dewy Elsinga in de entrees van de Parkeergarage Marnix in Amsterdam. In 2021 begon de bouw van de Parkeergarage Marnix onder de Singelgracht. De aanleg van de garage werd uitgevoerd door Mobilis TBI in opdracht van de gemeente Amsterdam. Het toevoegen van een kunstuiting in de parkeergarage was onderdeel van de aanbesteding. Het kunstproject werd ontwikkeld door Kunstmest en Team Kallenbach. Zij gingen, samen Elsinga, in gesprek met bewoners uit de omliggende buurten, de Frederik Hendrikbuurt en de Jordaan. Bewoners gaven aan wat iconische plekken, gebouwen of personen uit hun buurt zijn. Op drie scholen uit de buurt tekenden kinderen tijdens workshops hun favoriete plekken uit hun omgeving. Elsinga liet zich inspireren door deze verhalen en verwerkte ze tot 16 ontwerpen. Deze voerde ze uit in de vijf voetgangersentrees en de in- en uitrit van de garage. In elke voetgangersentree wordt een thema uitgelicht in twee of drie schilderingen. In februari 2024 werd de garage gedeeltelijk in gebruik genomen.

De Raampoort (brug 165) is en was een kunstwerk op de grens van Amsterdam-Centrum en het buitengebied, later Amsterdam-West. In de recente geschiedenis is het de naam van brug 165, in de oude geschiedenis een stadspoort. De naam verwijst net als de elders in de stad liggende Raamgracht, Raamstraat, Raamsteeg en het Raamplein naar de lakenindustrie en de houten raamwerken waarop men in vroeger tijden geverfde lakense stoffen droogde, oprekte en bleekte.

Brug 127 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum.

Brug 117 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de Rozengracht en overspant de Lijnbaansgracht. Er lag hier al tijden een brug iets zuidelijker dan waar ze sinds 1885 ligt. Er was een brug, die de Lijnbaansgracht overspande met een landhoofd tussen de Rozengracht en Rozenstraat in; aan de overzijde stond molen De Victor. Deze brug is rond 1848 uitgevoerd als een draaibrug. De gemeente besloot rond 1885 dat de Rozengracht en niet de Westerstraat de uitvalsweg van Amsterdam-Centrum naar Amsterdam-West zou worden. De stad hield, wat spaarzame bebouwing daargelaten, toen op bij de Lijnbaansgracht. De Rozengracht werd gedempt; er werd een doorbraak aan de andere kant van de Rozengracht gemaakt voor de Raadhuisstraat en bruggen over de Rozengracht moesten gesloopt worden. In dat traject was het noodzakelijk dat er een brug over diezelfde Lijnbaansgracht moest komen. Het zou tot 1890 duren totdat de aanbesteding zou plaatsvinden, mede doordat er ook een tramconcessie was uitgeschreven. De directeur van die tramweg zag een noodbrug in 1888 niet zitten; hij vermoedde dat de permanente brug dan steeds uitgesteld zou worden. In maart 1891 moesten voor de nieuwe brug alleen nog klinkers gelegd en de balustraden geplaatst worden. De stad groeide uit haar voegen, want vier jaar later zou al brug 167 over de Singelgracht volgen. In verband met toenemend verkeer moest brug 117 (en even later ook brug 167) verbreed worden in de winter 1927/1928. In het ontwerp werd de oude brug opgenomen, met name terug te vinden in de uitkragingen. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De brug vertoont tekenen dat Piet Kramer zich met dat ontwerp heeft bemoeid, maar het staat bekend als “van het bureau van” (niet definitief toe te schrijven). Kramers signatuur is terug te vinden in de vroege Amsterdamse Schoolstijl. Opvallend aan de brug is de van Kramer bekende siersmeedijzeren balustrades. Die lopen hier niet alleen tot de walkanten, maar zijn hier geplaatst tot aan het begin van talud. De brug is in 1995 tot gemeentelijk monument benoemd. Nabij de brug is gelegen het pand Rozengracht 229-233 dat ook gemeentelijk monument is; het gebouw Rozengracht 226 is rijksmonument. De brug stond jarenlang bekend als Jordaanbrug, vernoemd naar de Jordaan. De gemeente besloot in 2016 alle officieuze benamingen van bruggen te schrappen; sindsdien gaat de brug naamloos (dat wil zeggen alleen met nummer) door het leven. In 2018 werd geconstateerd dat de brug versleten was. Dit had tot gevolg dat de brug verboden gebied werd voor vrachtauto’s zwaarder dan 5 ton. Bovendien mochten trams, die een lange halte hebben over de brug niet meer stoppen op de overspanning maar wel op het talud richting brug (dat wil zeggen het talud aan de Rozengracht. Sinds 22 juli 2019 rijden alleen nog de tramlijnen 13 en 17 over de brug en rijden er behalve nachtbussen geen bussen meer over de brug. Alleen staduitwaarts is voor de brug nog een tramhalte. Bij de bouw van de oorspronkelijke brug in 1891 is ook een brug verdwenen. Er lag in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht een brug over de Rozengracht.