Brug 127

De Marnixkade in de Amsterdamse Jordaan is een kade die grotendeels parallel aan de Marnixstraat loopt en de oostelijke oever vormt van het noordelijk deel van de Singelgracht. De overzijde van diezelfde gracht wordt gevormd door de Nassaukade. De drie delen van de Marnixkade sluiten niet rechtstreeks op elkaar aan. Het noordelijk deel, Marnixkade 1 tot 31, ligt tussen Marnixstraat 2 (bij de Brouwersgracht) en Marnixstraat 44 (bij het Eerste Marnixplantsoen); dit gedeelte van de Singelgracht verbindt het Westerkanaal en de Kattensloot en maakt deel uit van de Staande Mastroute Het tweede deel, Marnixkade 33 tot 74, ligt tussen het Eerste Marnixplantsoen en het Marnixplein Het derde deel, Marnixkade 75 tot 113, ligt tussen Marnixstraat 106 (naast zwembad het Marnix) en het Tweede Marnixplantsoen (bij de Raampoort). Ter hoogte van Marnixkade 9 ligt de Eerste Marnixdwarsstraat, de Tweede Marnixdwarsstraat bij nummer 60. De Nieuwe Gietersstraat, Nieuwe Tuinstraat, en Nieuwe Egelantierstraat liggen respectievelijk aan de Marnixkade 72, 93 en 109. De Korte Marnixkade ligt tussen het Haarlemmerplein en de Korte Marnixstraat 18.

Brug 130 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De voetgangersbrug, in de volksmond wel Trapjesbrug geheten, vormt de verbinding tussen de Tuinstraat en Nieuwe Tuinstraat. Ze overspant de Lijnbaansgracht en landt op de Westerkade (westelijke kade van de Lijnbaansgracht). In 1921 werd hier een brug van staal en hout neergelegd, die in 1965 gerenoveerd en verhoogd is. De brug is hoe onopvallend ook, sinds 1995 een gemeentelijk monument. Daartoe werd besloten vanwege getordeerde balustrades en het feit dat het een vollewandliggerbrug is Ze heeft daarbij een houten loopdek. Fietsers kunnen de brug ook oversteken, maar moeten de fietsen in een fietsgleuf tegen de trap opduwen. Eind 19e eeuw is er de hoop dat de toenmalige houten brug uit 1885, dan nog hoog boven de Lijnbaansgracht verlaagd kan worden, zodat het bestijgen van de trapjes achterweg kan blijven. Het voorstel daartoe werd niet aangenomen. In december 1909 werd opnieuw geconstateerd, dat er verbetering moet komen in de brug, een nieuwe brug aanleggen of de oude brug verlagen. Of hier gehoor aangegeven is, is niet duidelijk. Op 23 mei 1921 vond er aanbesteding plaats van het vernieuwen van de brug in een combinatiepakket van allerlei bruggen over de Lijnbaansgracht. De nieuwe brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De specifieke architect is niet bekend, maar de "ingenieur" was Wichert Arend de Graaf (hij kan ook de ontwerper zijn). Tijdens het Jordaanoproer van 1934 werd de brug door de demonstranten geheel gesloopt. Later is zij weer opgebouwd. De brug wordt regelmatig getroffen door graffiti. Vanaf de brug is er uitzicht op Westerkade 1-9/Marnixstraat 215/231, een blok arbeiderswoningen, eveneens een gemeentelijk monument.

Brug 118 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de noordelijke kade van de Bloemgracht. Ze overspant de Lijnbaansgracht en voert naar de Marnixstraat. Op steenworp afstand liggen de bruggen brug 119 en de Bullebakssluis, beide over de Bloemgracht. Er ligt hier al eeuwen een brug, op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 staat de brug al ingetekend. Er stonden al wat gebouwen en een molen ten westen van de Lijnbaansgracht, toen Baansgracht. In 1884 kwam hier een vaste brug, tot dan deed een ophaal- of basculebrug hier dienst, omdat schepen via de Lijnbaansgracht nog af- en toevoer verzorgden. Al in 1903 was de brug dermate versleten dat er een nieuwe moest komen. In 1961 was het bijna gedaan met de brug; er lag een voorstel ter tafel om de Lijnbaansgracht tussen Bloemgracht en Rozengracht te dempen; het voorstel ging echter niet door. Van 2009 tot en met 2011 werd de brug gerenoveerd, waarbij een metalen noodbrug werd geplaatst. Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Aan de noordwestelijke kant voert een trapje naar het voetgangersgebied aan de Westerkade, de westelijke kade van de Lijnbaansgracht.

Brug 119 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Bloemgracht. Op dit kruispunt van grachten liggen drie bruggen, deze brug, brug 118 (over de Lijnbaansgracht) en de Bullebakssluis over de verlengde Bloemgracht. De geschiedenis van de brug is nauw verweven met die van brug 118, beide waren al te vinden op een plattegrond van de stad opgemaakt door Joan Blaeu in ongeveer 1649. Op diezelfde kaart stond al enige bebouwing ten westen van de Lijnbaansgracht, maar nog binnen de schansen en later Singelgracht. In 1884 werd opgeleverd een vaste brug ter vervanging van een beweegbare brug. Net als brug 118 was die “nieuwe” brug in 1903 al aan vervanging toen. In 1961 dreigde de brug te verdwijnen, toen werd voorgesteld om de Lijnbaansgracht tussen de Bloemgracht en Rozengracht te overkluizen; het plan kreeg geen vervolg. In 2009 waren er weer werkzaamheden nodig (ook weer samen met brug 118), die twee jaar duurden. In de tussentijd kon door voetgangers en fietsers gebruik gemaakt worden van een metalen noodbrug, die lag op de plek waar nooit een brug heeft gelegen (de vierde plaats op deze kruising). Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Ten zuidoosten het rijksmonument Bloemgracht 191.

De Atlas Maiorbrug (brug 120) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is een van de vier bruggen over de Bloemgracht. Het is de derde vanuit de stad gezien. Ze vormt een verbinding noordzuid tussen de Derde Leliedwarsstraat (noord) en de Tweede Bloemdwarsstraat (zuid). De brug wordt omringd door rijksmonumenten, bijna alle gebouwen aan de Bloemgracht zijn immers ingeschreven in het monumentenregister. Er ligt hier al eeuwen een brug. Alle vier de bruggen over de Bloemgracht (Kees de Jongenbrug nabij Prinsengracht; Rosa Overbeekbrug nabij Tweede Leliedwarsstraat, Atlas Maiorbrug en brug 119) waren al door Balthasar Florisz. van Berckenrode ingetekend in zijn plattegrond uit 1625 en zijn daarna eigenlijk nooit meer van de kaart verdwenen. Het gebied was ten tijde van het tekenen van de plattegrond al bijna geheel volgebouwd. De volgende die de brug intekende was Joan Blaeu in zijn kaart van 1649. Wellicht zijn hij en zijn vader Willem Blaeu de brug weleens overgestoken, want hij had zijn atelier aan de Bloemgracht hoek Derde Leliedwarsstraat (het zou later totaal afbranden). De brug dateert van 1898, toen de Bloemgracht vanaf 11 oktober van dat jaar enige tijd was voor alle verkeer om (met name) het bovendek van de brug te vervangen. Ook in 1929 moesten herstelwerkzaamheden verricht worden aan het bovendek. De Atlas Maiorbrug (soms Atlasbrug) dankt haar naam aan het atelier van Blaeu, waar de atlassen gemaakt werden. In 2016 werd de officieuze naam officieel gemaakt.

De trap (2016-2017) is een samengesteld artistiek kunstwerk in Amsterdam-Centrum. Steffen Maas kwam met een trap van hardsteen, die je van de ene plek naar de andere voert. In zijn woorden "Van A naar Bvan afkomst naar bestemmingvan herinnering naar verwachtingvan afwending naar toenadering." De trap zelf schept de verwachting. Het andere deel is een gedicht van K. Schippers dat op de treden is afgebeeld. Eigenaardig is dat de blik van de kijker automatisch van laag naar hoog gaat, terwijl het gedicht over het Tweede Marnixplantsoen van boven naar beneden is afgebeeld. "Heb je de treden net vluchtig bekekenen nog geen keuzegemaakt voor een zinof een paar woorden? Laat het anderesbij een geheelzonder ergens opin te gaan. Kies je nutoch een tree, watmoeten we dan met aldie andere. Hoe krijgtwat je niet kiest tocheen plaats? Voor die enetree is de hele trap nodig, als voor eenwenkbrauw het helegezicht. Wat zegt de trap zelf? Dat hij hieralleen maar staat zodatjij hem nu kunt zien"Aan de rechter zijde staan de namen van de kunstenaars Maas en Schippers, met de jaartallen 2016-2017. Het “beeld” werd op 16 mei 2017 geplaatst.

De Marnixplantsoenen zijn het Eerste en Tweede Marnixplantsoen, grenzend aan de Marnixkade en de Marnixstraat in Amsterdam-Centrum. Het Eerste Marnixplantsoen, met kinderspeeltoestellen en een skatebaan, ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 91 en nr. 46 bij de Rotterdammerbrug en de Jacob Catskade. Er is een titelloos werk van Sigurður Guðmundsson te vinden. Het Tweede Marnixplantsoen ligt aan de Marnixstraat ter hoogte van nr. 285 en nr. 144 bij de Raampoort en de Bloemgracht. Hier staat het anoniem geplaatste beeld De Blauwe Vioolspeler en het beeld Steen in drieën gespleten van Pjotr Müller. Ook De trap van Steffen Maas en K. Schippers is er te vinden. Het Marnixplein ligt aan de Marnixstraat ten zuiden van nummer 213, bij het westelijke einde van de Westerstraat. Hier staat Het Marnix, een sportcomplex met onder meer twee zwembaden.

De blauwe vioolspeler is een geassembleerd metalen beeld in het Tweede Marnixplantsoen bij de Raampoortbrug (brug 165) in Amsterdam. Het beeld toont een ogenschijnlijk slechts uit kledingstukken bestaande gestalte, die met een vioolkist richting Marnixstraat lijkt te rennen. Het beeld wordt ook wel Man probeert lijn 10 te halen of Man met vioolkist genoemd. Het beeld, dat werd geplaatst in 1982, is een tijd weggeweest voor restauratie, waarna het blauw terugkwam. Dit beeld is, net als de andere beelden die worden toegeschreven aan De Onbekende Beeldhouwer, in alle stilte en anoniem geplaatst. De gemeente heeft de werken in eigendom ontvangen, op voorwaarde dat de identiteit van de kunstenaar niet bekend wordt gemaakt.

De Bullebakssluis (brugnummer 160) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Deze vaste brug is een andere dan de verderop in de Marnixstraat gelegen Bullebak.

Het Hofje van De Zeven Keurvorsten is een hofje in de Tuinstraat in de Amsterdamse wijk de Jordaan. Het is gesticht in de 17e eeuw, vermoedelijk rond 1645, door buskruitmaker Cornelis Martensz. Pronck. Hij kocht in 1641 een perceel grond tegenover de stadstimmertuin waarop het hofje werd gebouwd. Eerst bouwde men zeven huisjes langs de Tuinstraat, die bedoeld waren voor armlastige, oudere rooms-katholieke dames van onbesproken gedrag, zo valt te lezen in het eerste reglement. In 1724 werden hierachter nog eens zeven huisjes bijgebouwd, waardoor er een binnenhofje ontstond. In 1778 werd in een ruimte boven de poort een bedeplaats ingericht. In 1853 kochten de regenten een buurperceel voor een kapel die aan St. Barbara werd gewijd. Deze kapel werd in 1862 in gebruik genomen, totdat deze na de Tweede Wereldoorlog in onbruik raakte. De kunstwerken die daar hingen, werden verkocht of in bruikleen gegeven terwijl de kapel zelf verhuurd werd. De geschiedenis van het hofje is op het hofje te lezen op een chronogram.

De Drie Hendricken zijn een drietal 17e-eeuwse woonhuizen aan Bloemgracht 87, 89 en 91 in de Jordaan in Amsterdam. De drie trapgevelpanden uit 1642 in Amsterdamse renaissancestijl worden gekenmerkt door hun vrijwel identieke gevels en gevelstenen genaamd De Steeman, De Landman en De Seeman. De drie panden vormen een voorbeeld van het Amsterdamse zaalhuis met verdiepte binnenhaard en opkamer. Ze worden gezien als een didactisch waardevol ensemble voor de studie van 17e-eeuwse stadsbouwkunst. De panden werden in 1970 aangewezen als afzonderlijke rijksmonumenten onder de nummers 531 (Bloemgracht 87), 532 (89) en 533 (91).

Parkeergarage Marnix, werktitel Singelgracht garage, is een ondergrondse parkeergarage in Amsterdam-Centrum. Plannen voor deze garage stammen al uit het begin van de 21e eeuw. De buurtbewoners maakten bezwaar en zagen het geld, €50 miljoen, liever aan andere zaken besteed, ook de bomenkap was uit den boze. Na een vertraging van bijna tien begon de bouw. De parkeergarage werd onder de Singelgracht tussen de Raampoortbrug en de Zaagpoortbrug aangelegd. Tijdens de bouw van 2019 tot 2024 werden er damwanden geplaatst, water weggepompt, gebouwd, getest, water teruggepompt en damwanden verwijderd, zodat op 27 februari 2024 deze garage kon worden geopend, terwijl de afbouw nog niet was afgerond. Er is plaats voor 800 auto’s. Tijdens de bouw kwam de energietransitie op gang, zodat er bij oplevering al een (beperkt) aantal laadplekken nodig waren. Het aantal kan indien nodig uitgebreid worden. De garage heeft twee lagen met parkeerplaatsen. Het ontwerp is van Studio Leon Thier uit Den Haag, die eerder een parkeergarage voor 's-Hertogenbosch ontwierp. De benodigde hellingbaan zorgde ervoor dat een deel van het Frederik Hendrikplantsoen verloren ging. De andere toegangen kregen de vorm van een soort liftinstallatie. Volgens de gemeentelijke brochure Singelgrachtgarage-Marnix van april 2021 zijn de technische gegevens: bouwkuip 418 x 25,5 x 11 meter (117.250 m³), 100.000 m³ afgegraven grond, 1.700 ankerpalen, 9.000 m² staalvezelonderwaterbeton, 1.250.000 m³ water weggepompt. Tijdens de bouw werd het kunstproject Buitenstebinnen van Dewy Elsinga uitgevoerd.