Boom van Hippocrates

Het Corfuplantsoen is een plantsoen in Amsterdam Nieuw-West.

Brug 2140 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen over een kom waar afwateringstochten rondom en door de Middelveldsche Akerpolder samenkomen. Er ligt hier een wijkje dat door die afwateringstochten bijna een eiland is geworden. Alle in- en uitgangen van het eiland worden verzorgd door bruggen. Brug 2140 is een brug die voor voetgangers de verbinding verzorgt tussen de wijk en de P. Hans Frankfurthersingel, een straat liggend op de dijk van de Slotervaart. Via die singel kan men via de Akersluis verder oud-Slotervaart en het dorp Sloten in. Om vanuit de wijk op de singel te geraken moet men een behoorlijk hoogteverschil overbruggen, de Aker ligt veel lager dan het dijklichaam langs de Slotervaart. Aan het eind van de brug ligt dan ook een trap met fietsgootje. De brug wordt gedragen door een stalen constructie van funderingspalen met jukken en overspanningen. Op de jukken staan lantaarns. Het loopdek is van hout, als ook de brugleuningen. De noordelijke borstweringen vertonen overeenkomsten met andere bruggen in de Middelveldsche Akerpolder; gestapelde stenen in korven.

Het Akerbad of het Zuiderakerbad was een openluchtzwembad in het sinds 1921 tot de gemeente Amsterdam behorende dorp Sloten. Het bad bestond al voor 1930 en heette toen Köhlerbad, genoemd naar de eigenaar, de familie Köhler. Het bad bevond zich aan de overzijde van de Slotervaart aan de Akersluisweg nabij de Akersluis en vlak bij de Sloterbrug over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Dat de Slotenaren en Amsterdammers op deze plek een bad namen heeft een lange geschiedenis. Er bevond zich op deze plek voor de droogmaking van het Haarlemmermeer in 1852 een strandje waar een omnibus uit de stad stopte. De door J.P. Amersfoordt geopende modelboerderij werd vernoemd naar de badgelegenheid: de Badhoeve. Rondom ontstond Badhoevedorp. Het bad bestond uit een ondiep en een diep gedeelte van maximaal 3,50 meter diep waar ook de duikplank zich bevond. Verder was er een ligweide en een speeltuin. Na de voltooiing van de wijk Osdorp lag het bad bij de rand van de stad. In de begintijd was het troebele water afkomstig uit de Ringvaart. Later gebruikte men gezuiverd helder water, maar de bodem bleef vrijwel onzichtbaar en het water had een groenachtige kleur in plaats van blauwachtig zoals bij de meeste andere zwembaden. Opvallend waren de houten kleedhokjes aan weerszijden van het bad. Voor de ingang van het zwembad stond een grote kersenboom. Het zwembad was verliesgevend en met de opening van het overdekte Sloterparkbad in 1973 en enige tijd later het daarbij behorende openluchtbad kwam er voor de bewoners van Amsterdam Nieuw-West een goed alternatief. Op 4 januari 1974 werd besloten het zwembad af te breken. Door Rijkswaterstaat moesten werkzaamheden aan de ringdijk worden uitgevoerd, precies op de plek van het zwembad. De familie Köhler was jaren daarvoor door de gemeente uitgekocht, en het zwembad werd zo lang verpacht aan een particulier. Het zwembad kreeg daarbij de naam Akerbad, naar de nabijgelegen Akermolen en de Middelveldsche Akerpolder. Op de laatste dag dat het bad open was, werd er voor 100 gulden aan munten het zwembad ingegooid. De laatste zwemmers mochten dat geld opduiken. Na de sloop werd op de plek van het zwembad na 2000 de woonwijk de Aker gebouwd. De Akersluisweg heet sindsdien P. Hans Frankfurthersingel.

De Akersluis (sluis nr. 102), is een sluis en ligt bij het oude dorp Sloten en de Molen van Sloten in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West. De sluis is onderdeel van een rond 1960 gegraven verbinding tussen de Slotervaart in de Westelijke Tuinsteden en de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder, waarmee er een toegang voor het vaarverkeer vanuit het zuidwesten ontstond. Sinds 1952 was er al een waterloop naar het Akergemaal, dat bij deze sluis ligt, aanwezig. In de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder (deel van Rijnlands boezem), is het waterpeil 60 cm beneden NAP. Het hoogteverschil tussen de Ringvaart en de Slotervaart (waterpeil 2,10 meter beneden NAP) bedraagt 1,50 meter. Sinds juni 2010 wordt de Akersluis op afstand bediend vanaf de Nieuwe Meersluis (sinds 2011 via het hoofdkantoor van Waternet), op aanvraag via telefoon of marifoon. Naast de sluis bevindt zich het Gemaal Akersluis (1952), ook wel Gemaal Sloten of Akergemaal genoemd.

Brug 773 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De met betonpalen gefundeerde brug is gelegen in de straat Akersluis, waaraan ook de Molen van Sloten staat. Ze ligt aan de oostzijde van de keersluis Akersluis en overspant de Slotervaart net ten oosten van de sluis. De brug en sluis vormen bouwkundig één geheel. Ze zijn in 1964 ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Die had een afdeling Bruggen, maar vermoedelijk was deze niet bij het ontwerp betrokken. De bestektekening van het complex is afkomstig van de Afdeling Haven- en Waterwerken. De brug leidde na de oplevering naar het tuinbouwgebied Middelveldsche Akerpolder met daarin ook het openluchtbad Akerbad. Het zwembad verdween in de jaren zeventig; de polder werd begin 21e eeuw hier volgebouwd met woonwijk De Aker. De brug kreeg toen een nieuw wegdek en nieuwe bestrating. Het grootste deel van sluis en brug zijn uitgevoerd in kops geplaatste bakstenen, waarbij de bakstenen de verhouding 2 (lengte) x 1 (breedte) x 1 (hoogte) hebben. Onder de brug is het elektriciteitshuisje voor de sluisbediening weggewerkt, een overeenkomst die de brug heeft met een aantal bruggen van de Amsterdamse bruggenarchitect Piet Kramer, maar die was in die tijd al lang weg bij de Publieke Werken. Een andere overeenkomst met diens werk is terug te vinden in een terras met bankjes aan de noordoostkant van de brug. Ook dat plateau is geïntegreerd in het complex. Het patroon van de bakstenen heeft zich voortgezet in de stoeptegels ten noorden van de brug. De brug had in originele vorm twee voetpaden van elk 3,08 meter breed en een rijweg van zes meter breed. Ten zuidwesten van de brug staat het voormalige sluiswachtershuisje (de sluis wordt sinds 2010 vanuit elders centraal bediend), dat enige tijd verhuurd is geweest als overnachtingsmogelijkheid. De brug heeft aan de oostkant in een groenstrook een faunapassage, zodat kleine zoogdieren hier de Slotervaart kunnen oversteken. In die groenstrook is een paal met camera geplaatst in verband met die centrale bediening van de sluis. Aan weerszijden van de brug bevindt zich een overdraagvoorziening voor kano's.

De Molen van Sloten is een poldermolen in het dorp Sloten bij Amsterdam. Het is een eikenhouten, rietgedekte achtkantige stellingmolen op een stenen voet. De molen is gelegen aan de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en zorgt samen met het Akergemaal voor de bemaling van de Westelijke Tuinsteden. De oudste molen bij Sloten, de Riekermolen uit 1636, moest in 1956 verdwijnen wegens de vergraving van de Riekerpolder voor de vergroting van het Nieuwe Meer en verhuisde naar de Kalfjeslaan bij de Amstel. Inmiddels heeft Sloten een nieuwe molen. Deze molen is gebouwd in 1991 met gebruikmaking van een uit 1847 daterende molenromp afkomstig uit de Watergraafsmeer, die werd geplaatst op een nieuwe bakstenen onderbouw. Ook de kap en de wieken werden nieuw gemaakt. In september 2021 werd het 30-jarig bestaan gevierd. De Molen van Sloten is een van de weinige in Holland die (bijna) iedere dag voor publiek geopend is. De molen beschikt bovendien over een lift en wordt gebruikt als trouwlocatie voor het stadsdeel Nieuw-West. In de molen is veel te zien over de molentechniek en de geschiedenis van Sloten en Oud Osdorp, maar er is ook een presentatie Rembrandt op zolder, met daarin wassen beelden van Rembrandt en diverse van zijn personages. Sinds september 2021 staat de molen op de lijst van Provinciale monumenten.

De Sloterbrug (brug 9P) is een ophaalbrug binnen de gemeente Haarlemmermeer. De brug behoort toe aan de gemeente Haarlemmermeer maar staat in Amsterdam bekend als "brug 9P", de P staat hier voor "niet in beheer bij Amsterdam". Officieel heeft de brug geen naam.

Brugknuffel is een plastiek van Herman van der Heide. Het betonnen kunstwerk uit 1962 maakt deel uit van de zuidelijke leuning/balustrade van de Sloterbrug tussen Amsterdam en Badhoevedorp over de ringvaart van de Haarlemmermeer. De brug is gelegen binnen de Gemeente Haarlemmermeer. Opvallend daarbij is dat Herman van der Heide destijds veelvuldig samenwerkte met architect Dirk Sterenberg, die werkzaam was voor de Publieke Werken Amsterdam, zie bijvoorbeeld de Hortusbrug. Het kunstwerk overleefde in tegenstelling tot het brugwachtershuisje van de Sloterbrug in de jaren negentig een brugaanvaring. Het kunstwerk ontleent zijn naam 'BRUGKNUFFEL' aan een inzending van Dick van Rooijen uit Badhoevedorp bij een in 1991 door de Dorpsraad Badhoevedorp en Dorpsraad Sloten georganiseerde prijsvraag waarbij gevraagd werd een naam te verzinnen voor het beeld. Het kunstwerk lijkt volgens de prijsvraagwinnaar op twee personen, één uit Sloten en één uit Badhoevedorp die elkaar op de brug ontmoeten en daar elkaar even knuffelen. Een alternatieve titel is Zwaan.

Het Forintplantsoen is een plantsoen in Amsterdam Nieuw-West.

Brug 2402 is een vaste brug in het dorp Sloten, dat behoort tot het in 2010 ingestelde Amsterdamse stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. Ze ligt over een afwateringssloot langs de Sloterweg.

Brug 1884 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in de wijk De Aker en vormt de verbinding tussen het Ecuplein enerzijds en de Pesetalaan en Eurokade anderzijds in de Geldwijk. Ze overspant daarbij een ringsloot om het Ecuplein. Net als de nabijgelegen Lirabrug dateert de brug van het eind van de jaren negentig, toen de Akerpolder werd volgebouwd. De brug is een betonnen plaat tussen twee betonnen landhoofden/walkanten en is dus grijs. De balustrades, ook al grijs, hellen op de brug enigszins naar binnen. De brug kent alleen een scheiding tussen voetgangers en ander verkeer. Aan de zuidkant van de brug voeren twee trappen naar de betonnen oevers. Hoe onopvallend de brug is, zo opvallend is het kunstwerk Kubuspoort dat de brug siert; het geeft de brug het uiterlijk van een oude stadspoort.

De Kubuspoort is een kunstwerk in de wijk De Aker in Amsterdam Nieuw-West. Het “beeld” staat aan de rand van het Ecuplein, daar waar brug 1884 naar de Pesetalaan voert. Marijke de Goey ontwierp een metershoge poort van slordig gestapelde en enigszins verfomfaaide kubussen waarvan alleen de ribben zijn gemaakt. Kubussen zijn daarbij een favoriet van de kunstenares, vanuit elk punt is niet de hele kubus te zien. Ze gebruikte alleen de ribben om het transparant te houden. De kubussen zijn daarbij drie bij drie meter; het geeft een tegenstelling tot de grote betonnen/stenen vlakken van de bebouwing en heeft volgens de kunstenares een desoriënterend effect ten opzichte van de strakke lijnen in de bebouwing. De kunstenares had een ontmoetingsplaats voor ogen voor buurtbewoners. Het kunstwerk werd behoorlijk prijzig want er was een fundering voor nodig om het te kunnen plaatsen in de modderige bodem alhier; het weegt 20 ton en is 18 meter hoog. De kleur blauw koos ze niet alleen vanwege het feit dat het haar lievelingskleur is; de kleur blauw valt bijna bij alle combinaties van natuurlijk licht en de Nederlandse (wolken-)hemels op. Bovendien bleek de toegepaste blauwe verf lang houdbaar. Het kunstwerk zou betaald zijn door de projectontwikkelaar Delta roA (bestaande uit een aantal samenwerkende woningbouwverenigingen) en aannemer De Nijs.