Gasthuiskapel (Aarschot)

Het Stedelijk Museum Aarschot bevindt zich op de Gasthuissite (Elisabethlaan 103), samen met de andere culturele stadsdiensten. Het toont het verleden van Aarschot en heeft zelf een rijke geschiedenis.

De Sint-Rochustoren is het enige overblijfsel van het middeleeuws stadhuis dat in 1578 werd verwoest in de Belgische plaats Aarschot en ligt aan de Grote Markt. De gotische toren werd omstreeks 1300 opgetrokken in ijzerzandsteen in groot en klein verband. Hij telt drie verdiepingen en een hoektorentje in overstek. In de nis aan de straatkant is een beeldje van Sint-Rochus geplaatst, samen met Onze-Lieve-Vrouw een belangrijke heilige in de stad. Het gebouw werd gebruikt als wachttoren door de gildes, later werd het gebruikt als politiebureau en dienst voor toerisme. Op 25 maart 1938 werd de toren als monument geklasseerd.

Het Damiaaninstituut (Damiaaninstituut Aarschot; DIA) is een secundaire school in de Belgische stad Aarschot. Anno 2021 werken er 180 personeelsleden en studeren er ongeveer 950 leerlingen.

De Christus Koningkerk is een kerk in modernistische stijl in de Belgische stad Aarschot. De kerk is toegewijd aan Christus Koning. De tweede patroon is Sint-Rochus, beschermheilige van de stad Aarschot.

Het Stadspark is een park in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan de Capucienenstraat en het Stadspark. Het stadspark is ontstaan door samenvoeging van de tuinen van het Kapucijnenklooster en het Drossaerde, wat het kasteel was van de heren van Aarschot. Beide gebouwen verdwenen grotendeels. Het terrein, dat langs de Demer was gelegen, werd in de 19e eeuw een particuliere tuin. In 1890 werd een meander van de Demer afgesneden. In de jaren '50 van de 20e eeuw werd deze meander gedempt. Omstreeks 1920 werd het stadspark gesticht. In 1940 werd een kiosk opgericht.

Het Kapucijnenklooster is een voormalig klooster in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan Stadspark 1.

De Drossaerde is een voormalig kasteel in de Vlaams-Brabantse plaats Aarschot, gelegen in het huidige Stadspark. De Drossaerde was de zetel van de heren van Aarschot en later van de drossaard van het Land van Aarschot. In de jaren 1578-1582 werd het kasteel grotendeels verwoest. Een tekening uit 1598 toont nog slechts het woonhuis met trapgevels van 1470, terwijl onder meer de slotkapel, de laatgotische grote zaal, de neerhof en de stallingen waren verdwenen of geruïneerd. Het huis werd vanaf 1927 gebruikt als stadhuis maar in 1940 viel het ten offer aan een bombardement en werd daarna afgebroken. Slechts een laatgotische korfboogpoort van ijzerzandsteen bleef bewaard. Deze werd in 1982 gerestaureerd.

Aarschot is een stad in de Belgische provincie Vlaams-Brabant. De stad ligt in het arrondissement Leuven en telt ongeveer 32.000 inwoners, die Aarschottenaars of ook kasseistampers worden genoemd.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot is een kerkgebouw opgetrokken in bruine ijzerzandsteen. De kerk is een voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hooggotiek.

De Onze-Lieve-Vrouwetoren, ook westertoren genoemd, is de kerktoren van de oud-collegiale kerk van Onze-Lieve-Vrouw in Aarschot. Het bouwwerk, dat werd opgetrokken in de eerste helft van de 15e eeuw, is een rechthoekige toren met renaissancespits van 85 m hoog. De toren is een uitstekend voorbeeld van Demergotiek, een regionale variant van de Brabantse hooggotiek. Hij huisvest een vredesbeiaard van 51 klokken.

De Onze-Lieve-Vrouwekapel is een kapel in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan de Leibergweg. De kapel werd opgericht in 1813 en is uitgevoerd in neoclassicistische stijl. Een chronogram, luiodende: MarIa VerbLeYD aLLe VoLCk werd in het stichtingsjaar op de voorgevel aangebracht. De kapel werd in het 3e kwart van de 20e eeuw afgebroken om enigszins verplaatst te worden vanwege wegverbreding. De kapel is opgetrokken in baksteen met natuurstenen omlijstingen en heeft een rechthoekige plattegrond. Op de top van de voorgevel bevindt zich een smeedijzeren kruis.

De Cantorij is een kasteeltje in de Vlaams-Brabantse stad Aarschot, gelegen aan Begijnhof 29-31. Oorspronkelijk woonde hier de cantor, die kanunnik was van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. Deze cantorij werd gesloopt en in 1890 werd er door burgemeester Coomans de Brachène een kasteeltje gebouwd in Vlaamse neorenaissancestijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het door de bezetter in beslag genomen en in 1944 werd de generale staf van de Waffen-SS hier gevestigd. Het werd daarop door de geallieerden gebombardeerd. In 1946 werd het herbouwd in eenzelfde neorenaissancestijl. In 1984 werd het kasteeltje gekocht door de Belgische staat en er kwam onder meer het Vredegerecht in het gebouw. In 1991 werden de grachten gedempt.