Brug 2490

Brug 2491 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze houten voetbrug werd neergelegd bij de inrichting van het recreatiepark Tuinen van West in de periode 2010-2018. Er werden voor de afwatering van dat gebied in de Osdorper Binnenpolder talloze sloten gegraven, zodat voor die afwatering één geheel ontstond. Deze brug is gelegen over een sloot en/of afwateringstocht naast het Maurice Peeterspad, een verharde weg. Het bruggetje maakt deel uit van het struinpad dat een alternatieve route van het Noord-Hollandpad vormt. Aan beide uiteinden van de brug gaat dat voetpad verder over grasland, terwijl de hoofdroute over een verhard pad gaat. Oorspronkelijk had het bruggetje een valhek, maar dat is in de loop der jaren verdwenen. Het voetpad loopt vanaf/naar brug 2414; een deel daarvan is overdekt door de Osdorperwegbrug in de Rijksweg 5.

Brug 2414 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Ten behoeve van de Tuinen van West, aanleg 2010-2018, werd een nieuwe infrastructuur aan waterweggetjes uitgegraven. Die Tuinen van West in de Osdorper Binnenpolder werd van de “bewoonde wereld” gescheiden door de Osdorpervaart. Om die scheiding te overbruggen werd tussen twee gebouwen aan de Osdorperweg (828 en 850) rond 2014 een doorbraak gemaakt door het slopen van huizen, de doorbraak heeft de vorm van een eilandje in een insteekhaven. Om de Osdorpervaart te kunnen overspannen was een overspanning van circa 27 meter nodig. Om de brug te kunnen dragen werden drie maal twee houten brugpijlers geplaatst met houten jukken. Daarover kwamen de houten liggers met daartussen houten dwarsplanken. Het geheel wordt afgesloten met houden balustrades en brugleuningen. De brug maakt deel uit van het struinpad van het Noord-Hollandpad, waarvan het embleem op de eindbalusters is geplaatst. De brug ligt in de schaduw van de Osdorperwegbrug, een grote verkeersbrug in de Rijksweg 5, die deels over dezelfde insteekhaven ligt.

De Osdorperwegbrug, ook bekend als Viaduct Rijksweg 5 – Osdorperweg, door de beheerder Rijkswaterstaat aangeduid als Kunstwerk 512, is een viaduct over de Osdorperweg in de gemeente Amsterdam. Het bouwwerk is gelegen in de Westrandweg, een deel van de Rijksweg A5 die ook voert over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Het architectenbureau Zwarts & Jansma Architecten was verantwoordelijk voor het ontwerp van deze rijksweg en haar kunstwerken (bruggen, viaducten en tunnels). Rijkswaterstaat pretendeerde, naar aanleiding van de bezwaren tegen aantasting van landelijke gebieden, de Westrandweg als een lange "natuurlijke" sliert uit te voeren. Over de aanleg werd jarenlang geprocedeerd tot aan de Raad van State aan toe. In 2009 werd het startsein gegeven en begon Rijkswaterstaat met het aanleggen van de Westrandweg. In dit traject werden twee opmerkelijke viaducten opgenomen: een viaduct over de Ringvaart en een 3,3 kilometer lang viaduct langs en boven de Amsterdamse Basisweg. De Osdorperwegbrug, kunstwerk 512, is opgezet in een gangbaarder model. De Westrandweg kruist de Osdorperweg namelijk bijna haaks. In tegenstelling tot andere kunstwerken in Rijksweg 5, doorsnijdt de Westrandweg hier bebouwing in de vorm van lintbebouwing. Daarom moesten aanvullende maatregelen getroffen worden om binnen circa 50 woningen het geluidsniveau lager te houden dan de voorkeursgrenswaarde van 50 decibel. Er werd gekeken naar geluidsschermen en een apart soort beton (ZOAB), desalniettemin bleef voor een aantal woningen het streefquotum in decibel niet haalbaar. Aangezien het aantal decibel niet hoger zou uitkomen dan 60 werd voor achttien woningen dit als voorkeursgrenswaarde vastgesteld. Een ander punt dat meegewogen werd, is dat bij de kruising plekken zijn gelegen van mogelijk archeologische waarde. De geschiedenis van deze oude veendijk reikt terug tot in de 11e eeuw en de middeleeuwen. De weg werd met tal van bruggen geopend op 13 mei 2013. Aan de zuidzijde van het viaduct is een faunapassage aangelegd, zodat landdieren hier de Westrandweg die op een dijklichaam ligt kunnen passeren. Aan de noordzijde overspant ze ook het Maurice Peeterspad gelegen in de Tuinen van West. Even ten noorden ligt het viaduct (kunstwerk 512a); het betreft de overspanning over de Tom Schreursweg, waarbij door een haakse kruising in onbewoond gebied geen moeilijkheden werden verwacht en geconstateerd. Deze twee viaducten hebben een vergelijkbaar uiterlijk met dezelfde balustrades en verlichting.

In between the gap is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is toegepaste kunst. Het is een vogelkijkhut ontworpen door de Griekse Dimitra Chrysovergi, student aan de Gerrit Rietveld Academie. Het maakt deel uit van een drietal vogelkijkhutten, de andere zijn 270 degrees en Amfibion (ze staan ver uit elkaar). De drie, gekozen uit een totaal van negen ontwerpen, staan verspreid aan de westrand van de Tuinen van West, ze bieden alle drie uitzicht op wetlands. Deze vogelhut bestaat uit een betonnen koker, die een uiteinde open is en in dak en één zijmuur een open strook heeft. De bedoeling van de kunstenaar was om de kijker het gevoel te geven dat hij/zij zich in de open lucht bevindt en tegelijkertijd afgeschermd van het gebied waar de vogels zitten en zwemmen. De betonnen koker wordt gedragen door een stalen constructie, die na verloop van tijd zal gaan roesten waardoor dit deel meer in de natuur opgaat. De betonnen koker lijkt willekeurig in het landschap geplaatst. De vogelhut kijkt uit over nat gebied De Roerdomp, dat in de westelijke punt van de Tuinen van West speciaal is uitgegraven door Rijkswaterstaat ter compensatie van nat gebied (De Kluut) dat werd opgeofferd ten behoeve van de Rijksweg 5/Westrandweg.

Concordia Inter Nos was een woningbouwvereniging die aan het begin van de 20e eeuw werd opgericht in de voormalige gemeente Sloten om in Osdorp betaalbare en degelijke arbeiderswoningen te bouwen voor veenarbeiders en landarbeiders. Het woningbezit werd in 1958 overgedragen aan de gemeente Amsterdam, waarna de vereniging werd geliquideerd.

Tuinen van West is een groengebied in het Amsterdamse stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. Het gebied ligt aan weerszijden van de Osdorperweg in Oud Osdorp. Het gebied is een onderdeel van de 'Westrandscheg' tussen de Westelijke Tuinsteden, de Haarlemmertrekvaart en de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder. Het bleef onbebouwd in het kader van het Algemeen Uitbreidingsplan uit 1935, naar de denkbeelden van de stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren, die een soort groene vingers (groene scheggen) tussen de stadswijken (lobben) voorstelde om de natuur aldus het stedelijk gebied te laten binnendringen. Het gebied behield een agrarisch karakter, in de jaren tachtig werden er plannen voor woningbouw gemaakt. Later werden er bedrijventerreinen gepland. Uiteindelijk vonden deze plannen geen doorgang en werd het gebied bestemd voor recreatie. In het structuurplan van 2003 werd deze bestemming vastgelegd. In 2009 werd gestart met de inrichting van Tuinen van West tot nieuw recreatiegebied. Onderdeel hiervan zijn de vier polders van Landelijk Osdorp: de Eendrachtpolder (Osdorper Binnenpolder-Noord), een tussen 1920 en 1940 uitgeveende droogmakerij, de Osdorper Binnenpolder-Zuid, een nog oorspronkelijk veenweidegebied, overblijfsel van het landelijke gebied van de vroegere gemeente Sloten, de Osdorper Bovenpolder, een tussen 1900 en 1920 uitgeveende droogmakerij, en de Lutkemeerpolder, een droogmakerij uit 1865. Tot in de 21e eeuw hebben enkele agrarische bedrijven zich in dit gebied weten te handhaven, maar geleidelijk krijgen recreatieve voorzieningen, maar ook stadslandbouw hier een plek. Voorts zijn er nog enkele volkstuinenparken en een Bijenpark. Sinds 2014 is er een boomgaard, de 'Fruittuin van West'. Zo zijn er meer grote en kleine bedrijven gevestigd die streven naar duurzaamheid, respect voor de natuur en aandacht voor mensen, ook die met een beperking. In 2015 werd Ondernemersvereniging Tuinen van West opgericht die in samenspraak met Nieuw-West (Amsterdam) de belangen behartigt van de ondernemers in Tuinen van West, de bekendheid van het gebied bevordert, duurzame verbindingen tot stand brengt met bewoners van omliggende gebieden, steden en dorpen, organisaties en overheden. Tuinen van West worden zo verder gezamenlijk ontwikkeld met nadruk op stadslandbouw, kunst, cultuur, historie en landschap. Gezond eten en bewegen zijn daarbij belangrijk, evenals verduurzaming van de economie en educatie. Circulaire ProefTuin van West omvat innovatieve initiatieven gericht op vijf thema’s: Tuinen van West energieneutraal, ecologisch (zelf)beheer van het groen in het gebied, lokaal houden van alle groene grondstoffen, waardevol water en algen, de lokale voedselketen. Het gebied maakt ook onderdeel uit van de Groene As een ecologische verbindingszone tussen het Amsterdamse Bos en het recreatiegebied Spaarnwoude. In 2010 werd een begin gemaakt met de aanleg van de Westrandweg, die het gebied aan de noordwestkant doorsnijdt. De weg werd geopend in december 2012.

Brug 2492 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Bij de inrichting van het recreatiepark Tuinen van West vanaf 2010 werd ter plekke van het gemaal Baron Schimmelpenninck van der Oyeweg een knooppunt van waterwegen aangelegd ter bevordering van de doorstroming en afwatering. Daarbij kwam het poldergmaal met dezelfde naam op een soort eilandje te staan. Om het gemaal bereikbaar te houden werd een voet- en fietspad aangelegd tussen de Osdorperweg en genoemde weg. Ten westen werd nog voor voetgangers een parkbruggetje neergelegd komende van een volkstuintje aan de Baron Schimmelpenninck van der Oyeweg gaande over een slootje en landend op een groenstrook tussen weg en Osdorpervaart. Het geeft toegang tot een onverhard (grasland) voetpad.

Brug 1575 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze brug stamt uit circa 2010 toen het gebied van de Osdorper Binnenpolder werd ontsloten en omgebouwd tot een groen recreatiegebied. Er waren talloze bruggen en bruggetjes nodig onder meer vanaf de Osdorperweg, de doorgaande grote verkeersroute hier. De brug is een doorsneebrug voor dit gebied, waar meerdere van dit soort bruggetjes liggen, zoals de even verder op gelegen brug 1574. De brug ligt tussen de gebouwen Osdorperweg 735 en 741. Na de oplevering kreeg de brug te maken met administratieve fouten. De platte brug draagt een brugplaatje 1568, maar Amsterdam kent geen brug met dit nummer. Voorts staat bij de brug dat zij gelegen is in het Pieter Moeskoppad; Amsterdam kent geen pad onder die naam. Wel kent Amsterdam het Piet Moeskospad de officiële benaming van het pad vernoemd naar Piet Moeskops, maar dat is alleen gelegen tussen de Haarlemmerweg en de Baron Schimmelpenninck van der Oyeweg. Volgens de gemeente Amsterdam ligt de brug in een naamloze verbindingsweg (gegevens april 2022).

Brug 1574 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.

Brug 1571 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De vaste brug is gelegen het voet- en fietspad Piet Moeskopspad, in 2010 vernoemd naar wielrenner Piet Moeskops, in de Osdorper Binnenpolder. De geschiedenis van brug 1571 loopt gelijk met die van brug 1572. Wie de brug heeft ontworpen is vooralsnog niet bekend, maar deze kon flink aan het werk. Binnen het gehele gebied werd hetzelfde type brug gebouwd voor gelijksoortig verkeer. Genoemde pad is een doorgaande voet/fietsroute; daarvoor kwam een grotendeels betonnen brug, waarvan de stalen brugpijlers meest in de oevers staan. De brug heeft een stalen opbouw met daarop stalen balustrades waarop leuningen van staal en hout. Valruimten daarin worden verkleind door staalkabels. Alle bruggen van dit type hebben vier trapvormige constructies bij de pijlers annex jukken. De balustraden wijken enigszins naar buiten. Brug 1571 heeft in tegenstelling tot brug 1572 een houten brugdek; scheiding tussen voet- en fietspad is aangegeven door punaises in het rijdek.

Brug 1572 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De vaste brug is gelegen in de Baron Schimmelpenninck van der Oyeweg in de Osdorper Binnenpolder, die origineel alleen tot het Nieuwe Bijenpark liep. Het gebied was eeuwenlang agrarisch gebied, sinds 1816 vallend onder de gemeente Sloten. In 1921 annexeerde gemeente Amsterdam grotendeels deze gemeente om woningbouw te plegen. Het zou echter tot in begin 21e eeuw duren voordat men dit gebied op de uiterste westelijke grens zou ontwikkelen. Eerder verschenen hier al volkstuincomplexen en genoemd Bijenpark. Bij de vroege ontwikkeling van het gebied werd die weg verlengd om andere complexen te ontsluiten. Bij de ontwikkeling tot wat de Tuinen van West zou worden moest de infrastructuur opnieuw aangepast worden. Met die ontsluiting moest rekening gehouden worden met de waterhuishouding in deze polder. Een waterweg komend vanuit het noordoosten naar het poldergemaal liep via een duiker onder dijk en weg door en werd vervangen door een brug over open water. Wie de brug heeft ontworpen is vooralsnog niet bekend, maar deze kon flink aan het werk. Binnen het gehele gebied werd hetzelfde type brug gebouwd voor gelijksoortig verkeer. Genoemde weg is een doorgaande verkeersroute; daarvoor kwam een grotendeels betonnen brug, waarvan de stalen brugpijlers meest in de oevers staan. De brug heeft een stalen opbouw met daarop stalen balustrades waarop leuningen van staal en hout. Valruimten daarin worden verkleind door staalkabels. Alle bruggen van dit type hebben vier trapvormige constructies bij de pijlers annex jukken. De balustraden wijken enigszins naar buiten. Brug 1572 heeft een wegdek van asfalt.

De Slibveldenweg is een weg in Amsterdam Nieuw-West, Tuinen van West.