Niersstraat 41-43

De 6e Montessorischool Anne Frank (kort Anne Frankschool) is een openbare Montessori-basisschool in de Amsterdamse Rivierenbuurt. De school is in 1933 opgericht als zesde school in Amsterdam volgens de onderwijsmethodiek van Maria Montessori. Anne Frank kwam vanaf april 1934 op de kleuterschool. In haar klas zaten ook leerlingen die net als Anne Frank met hun familie uitgeweken waren uit nazi-Duitsland omdat ze Joods waren. Maar de meeste kinderen kenden elkaars achtergrond niet; het speelde geen enkele rol. Dat veranderde tijdens de bezettingsjaren, toen de een na de andere anti-Joodse maatregel werd uitgevaardigd. Na de zomervakantie van 1941 moesten de 151 Joodse leerlingen op last van de Duitse bezetter de school verlaten om onderwijs te volgen op een Joodse school. Ook Anne Frank verliet in 1941 de lagere school en vervolgde haar onderwijs op het Joods Lyceum

De Niersstraat is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Dagboekfragment uit Het Achterhuis is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan Anne Frank. Deze enorme muurschildering is het werk (ontwerp en uitvoering) van kunstenaar Harry Visser. De gemeente Amsterdam had een oproep geplaatst ter verfraaiing van de gevel van de Zesde Montessorischool van Amsterdam, gebouwd in de Niersstraat. Anne Frank had les aan deze school, voordat ze vanwege de anti-Joodse maatregelen onder de Duitse bezetter naar het Joods Lyceum moest. De naam Anne Frankschool werd in 1957 aan de school gegeven. Amsterdam koos voor het ontwerp van Visser en met financiële ondersteuning van de Beeldende Kunstenaars Regeling BKR kon Visser aan de slag om deze circa 23 m² grote muurschildering te plaatsen. Het werd een combinatie van graffiti-writing (alleen letters) en graffiti-painting (schilderen). Visser was ruim vier maanden bezig de tekst op de gevel te krijgen. Hij constateerde niettemin dat het handschrift van Anne Frank in Het Achterhuis er toen al volwassen uitzag, op de v en r na. De slordigheid van schrijven probeerde Visser ook op de gevel te krijgen. Visser kopieerde het handschrift middels een diaprojector die de tekst op de gevel weergaf. Naar zeggen van één enkele buurtbewoner hadden buurtbewoners na het houden van een enquête zich tegen deze muurschildering verzet. Men zag het niet zitten elke dag geconfronteerd te worden met de Tweede Wereldoorlog. Een andere angst was dat de muurschildering zou uitnodigen tot plaatsing van antisemitische teksten. Die bezwaren hadden de commissie die over plaatsing ging echter niet bereikt; een buurtvergadering had juist opgeleverd dat de buurt het werk wel wilde hebben. De desbetreffende buurtbewoner gaf aan tot aan de Raad van State te willen gaan om het werk weer te laten verwijderen. Of het tot rechtszaken is gekomen is niet bekend, de muurschildering is nooit verwijderd. De onthulling dan wel overdracht van het kunstwerk ging gepaard met een bezoek van burgemeester Ed van Thijn aan de school. De tekst wordt in kleurbanen weergegeven. Vanaf 2001 wordt de muurschildering ondersteund door een plaquette in de hal waarop de namen van 129 kinderen staan, die net als Anne Frank werden omgebracht in concentratie- en vernietigingskampen. Het gebouw Niersstraat 41-43 is een gemeentelijk monument. Niet alleen de buitengevel is verfraaid, naar goed gebruik in de bouwtijd van de school zijn ook op de binnenmuren schilderingen aangebracht, aldus Buitenkunst Amsterdam.

Virtual fountains is een driedelig artistiek kunstwerk (bron, waterval en fontein) in Amsterdam-Zuid.

Onder het Europaplein ligt een van de metrostations van metrolijn 52, ook wel de Noord/Zuidlijn genoemd. Dit station, een ontwerp van Benthem Crouwel Architekten, ligt ter hoogte van de voormalige rotonde (het Europaplein) voor de hoofdingang van de RAI. Het station heeft twee uitgangen, één aan de noordzijde, ter hoogte van de Europahal en één aan de zuidzijde, ter hoogte van de Hollandhal. Het station heeft twee zijperrons van 130 meter lang en circa 4,5 meter breed. Ter plaatse van de toegangen aan de beide kopse kanten verbreden deze perrons zich tot circa 8 meter. Men verwacht ongeveer 20.000 in- en uitstappende reizigers per dag. In dit gedeelte van de Noord/Zuidlijn stijgt de metrotunnel, om tussen Europaplein en Station Zuid bovengronds te komen. Het station zelf ligt op 8 meter onder NAP. Het station is als enige ondergrondse station volgens de conventionele bouwwijze gebouwd in een open bouwput. Vanwege het kleinere hoogteverschil zijn de perrons zowel per lift, per roltrap (alleen omhoog) als per vaste trap toegankelijk.

Rooseveltlaan 191-213 inclusief Maasstraat 146-156 is een gedeeltelijk bouwblok aan de Rooseveltlaan en Maastraat in Amsterdam-Zuid.

Het Europaplein is een plein in Amsterdam-Zuid. Het metrostation Europaplein is ernaar vernoemd. Het plein bestaat uit een verkeersweg en het terrein voor het RAI-complex. Ook de andere zijde van de weg heet het Europaplein en op de plek van de vroegere keerlus van de tram bevindt zich een klein plantsoen. Van 1935 tot 1958 heette het plein Westerscheldeplein. Het plein was in de jaren 1930 aangelegd aan de rand van de Rivierenbuurt als westelijk uiteinde van de Zuider Amstellaan, de huidige Rooseveltlaan. Aan de noordzijde gaat het plein over in het Scheldeplein en daarna Scheldestraat en aan de zuidzijde in de Europaboulevard waarvan het eerste gedeelte tot 1958 deel uitmaakte van het Westerscheldeplein. Op 16 juli 1958 werd het plein hernoemd naar het werelddeel Europa naar aanleiding van een resolutie van de Raadgevende Vergadering van de Raad van Europa in 1957 waarbij iedere gemeente in Europa werd gevraagd een straat of plein hiernaar te vernoemen. Aan het Europaplein bevinden zich sinds 1961 het RAI-gebouw en het RAI-Congrescentrum. Tramlijn 4 had hier sinds 1948 zijn eindpunt (daarvoor lijn 8 van 1936 tot 1942). Lijn 4 werd in 1981 verlengd via de Europaboulevard naar het toen nieuw geopende Station RAI aan de Schiphollijn. Van 1960-1981 was het ook een buseindpunt voor GVB en Maarse & Kroon sinds 1973 Centraal Nederland. In 2005 startte bouwwerkzaamheden voor de Noord-Zuidlijn. De metrolijn heeft een tracé dat vanaf de A10 onder het plein door richting de Scheldestraat loopt. Het traject werd in een open bouwkuip gebouwd. In het midden van het plein werd het gelijknamige metrostation gebouwd. Direct daarnaast, onder het Scheldeplein, werden de tunnelboormachines ingehesen die richting de Binnenstad boorden. Nadat de werkzaamheden klaar waren werd het gehele plein opnieuw ingericht en voorzien van de Feestelijke beeldenreeks van beeldhouwer Guillaume Bijl. Op 15 mei 2011 werd het Europaplein officieel heropend. Op 22 juli 2018 werd het metrostation ingebruik genomen. In 2022 werd het beeld Virtual fountains van Femke Schaap onthuld.

De Maasstraat is een straat in de Rivierenbuurt in stadsdeel Zuid te Amsterdam. De straat is genoemd naar de rivier die door Frankrijk, België en Nederland stroomt.

De Mars naar de Vrijheid was een protestmars voor Surinaamse onafhankelijkheid op 11 december 1971 in Amsterdam, Nederland. Vier dagen later vond voor hetzelfde doel ook een Mars naar de Vrijheid plaats in Paramaribo, Suriname. Het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden werd door de demonstranten verworpen. Hierin was zeventien jaar eerder de relatie tussen Suriname, Nederland en de Nederlandse Antillen vastgelegd. De mars verliep van de De Dokwerker op het Jonas Daniël Meijerplein naar het Europaplein voor de RAI Amsterdam. Er werden spandoeken gedragen met teksten als "Geen gemenebest, maar totale soevereiniteit" en "Geen gecastreerde onafhankelijkheid". De eerste werd ook als kreet gebruikt, evenals "Weg met het Statuut, alle macht aan het volk". Ook waren er een aantal rode vlaggen te zien. Het Revolutionaire Volksfront was de initiatiefnemer. Daarnaast waren de volgende twaalf organisaties betrokken: Ons Suriname, Surino, Katibo, Fri Srenang, het Surinaams Actiecomité (Suracom), het Surinaamse Comité, Surinaamse Aktiegroep Rotterdam en de Surinaamse studentenverenigingen uit de steden Leiden, Wageningen, Utrecht, Groningen en Nijmegen. Er waren drie- tot vierhonderd betogers aanwezig, vooral jongeren. Een vertegenwoordiger van Suracom maakte zich schuldig aan de belediging van het koninklijk echtpaar, koningin Juliana en prins Bernhard. In die tijd was majesteitsschennis strafbaar in Nederland. Hij werd niet meteen aangehouden, maar de dag erna bij hem thuis in Nijmegen, waarmee de politie moeilijkheden met de demonstranten wilde voorkomen. Elf van de dertien organisaties protesteerden tegen zijn aanhouding. Hij werd echter meteen na zijn verhoor in Amsterdam weer vrijgelaten. In deze tijd was 53 procent van de Nederlanders voor de onafhankelijkheid van Suriname, een kwart antwoordde het niet te weten. Daarnaast wist 21 procent niet waar Suriname ligt en plaatste 16 procent Suriname in een ander werelddeel.

Four Freedoms-bloembakken is kunstzinnig straatmeubilair in Amsterdam-Zuid. Het kunstwerk staat op de kruising van de Rooseveltlaan en Maasstraat. Zij bestaat uit vier bloembakken. Het initiatief daarvoor kwam van de Ondernemingsvereniging Maasstraat. Die vereniging bekeek met de plaatselijke GGZ of het mogelijk was meer vrijwilligers aan het werk te krijgen bij die ondernemers om te komen tot meer samenwerking en cohesie in de buurt. Stadsdeel Zuid werd ingeschakeld en het resultaat was dat de vier bloembakken konden worden gemaakt door Zuidwerkt, een project om werkzoekende Amsterdammers aan werkervaring te helpen. Specialistisch werk werd uitbesteed. Zo werd de belettering verricht door Pascal Gebert, een ondernemer met een CNC-freesapparaat, die de letters van beide straatnamen Maastraat en Rooseveltlaan in een art-deco-/Amsterdamse Schoolstijl uitsneed. Elke bloembak werd voorzien van een metalen plaquette, ontworpen door een studente van het Mediacollege. Aanvullende zaken kwam van de winkeliers. Die plaquettes vermelden de vier vrijheiden, die Franklin Delano Roosevelt noemde tijdens zijn Four Freedoms-speech, gehouden tijdens de State of the Union in 1941. De weergegeven teksten zijn in het Amerikaans en Nederlands, vergezeld door een portret van Roosevelt. De teksten luiden: 1 (Amerikaans) Freedom of speech: Freedom of speech and expression – everywhere in the World 1 (Nederlands) Vrijheid van meningsuiting: De beste verdediging tegen aantasting van de democratie 2 (Amerikaans) Freedom of worship: Freedom of every person to worship God in his own way – everywhere in the World 2 (Nederlands) Vrijheid van godsdienst: Ons wapen tegen onverdraagzaamheid en fanatisme 3 (Amerikaans) Freedom from want: The most significant inspiration for the inclusion of the right to an adequate standard of living in the UDHR was the Four freedoms speech by US President Franklin Roosevelt 3 (Nederlands) Vrijwaring van gebrek: de belofte om hongersnood, armoede en epidemieën uit te roeien 4 (Amerikaans) Freedom of fear: a worldwide reduction of armaments to such a point and in such in thorough fashion that no nation will be in a position to commit an act of physical aggression against any neighbor 4 (Nederlands) Vrijwaring van vrees: een vrijheid die afhankelijk is van collectieve veiligheid, een begrip dat door de VS binnen de Verenigde Naties wordt uitgedragen. De opening/onthulling vond plaats op 23 februari 2018.

Het Wapen van Amsterdam is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Voor de "Vereeniging bouwmaatschappij tot verkrijging van eigen woning" ontwierp architect Piet Kramer een blok woonhuizen aan de Uiterwaardenstraat, Dintelstraat, (de toen nog naamloze) President Kennedylaan en Maasstraat. De woningen werden opgeleverd in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Daarbij mocht Frans Werner een kunstwerk leveren. Hij deed dat in de vorm van een relatief grote gevelsteen waarop het Wapen van Amsterdam zichtbaar is. In de bovenhoeken wordt in de stijleigen typografie vermeld: anno 1933. In de lijst eronder staat de (aangetaste) afkorting voor de bouwvereniging. De bouw liep overigens uit; ze werd getroffen door een minstens acht weken durende staking van stukadoors en andere bouwvakkers die voor de afwerking moesten zorgdragen. Het monogram van Frans Werner staat rechtsonder. Kramer en Werner werkten ook samen aan wat de Kinderbrug zou worden.

De Graafschapstraat is een relatief korte straat in de Landstrekenbuurt in Amsterdam-Zuid. De straat kreeg per raadsbesluit op 26 juli 1939 haar naam, een vernoeming naar de alternatieve naam van de Achterhoek: De Graafschap. In 1951 en 1964 werd de straat opnieuw gedefinieerd. In 1978 werd het zuidelijk deel hernoemd naar Jacob Soetendorpstraat naar Jacob Soetendorp; er stond hier toen nog een synagoge van de Liberaal Joodse Gemeente Amsterdam. De straat is begin 21e eeuw bij herinrichting van de terreinen ingrijpend veranderd. De straat begint als zuidelijke zijstraat van de President Kennedylaan. De straat loopt tot aan de Zuidelijke Wandelweg. Wat voor het gehele gebied geldt is dat het deel uitmaakt van een deelgebied van Plan Zuid. Stadsarchitect Cor van Eesteren had een opzet gemaakt, maar de Tweede Wereldoorlog zorgde ervoor dat het er allemaal anders kwam uit te zien. De bebouwing aan de straat valt in drie stijlperioden uiteen. De oostelijke gevelwand bestaat uit een blok Airey-woningen met de huisnummers 3 tot en met 17 (huisnummer 1 bestaat niet). Het eerste gebouw is een blinde muur van een complex Airey-woningen in dezelfde stijl aan de President Kennedylaan. Het vormt sinds 2014 met meerdere gebouwen een groot gemeentelijk monument Amstelhof, de architect is J.F. Berghoef. Het complex uit 1951/1952 stond voordat het genomineerd werd als gemeentelijk monument op de nominatie gesloopt te worden. Een tweede architectonische stijlperiode begint na de Betuwestraat. Woningen aan die straat en ook de Oldambtstraat dateren uit 1968. Het zijn eengezinswoningen die in een rijtje met een blinde muur eindigen op de Graafschapstraat. De meest westelijk woning aan die Betuwestraat heeft een opvallende erker aan de Graafschapstraat. De oorspronkelijke westelijke gevelwand van de Graafschapstraat is helemaal verdwenen. Hier stonden een blokje woningen van de Remonstrantse gemeente, sinds 1964 ook een synagoge op nummer 23 van de hand van Leon Waterman en ook een telefooncentrale van architect Bastiaan Johannes Odink. Alles verdween begin 21e eeuw om plaats te maken voor het kantoor van stadsdeel Zuideramstel (ingang aan de President Kennedylaan 923) met daarbij allerlei woningen aan de Graafschapstraat 2 tot en met 108. Het geheel met ramen van vloer tot plafond is afkomstig van Claus en Kaan Architecten. Dan volgt zuidwaarts een kantoorgebouw uit 2015 dat geen adres heeft aan de Graafschapstraat waarin gevestigd Hubertus & Berkhoff, culinaire vakschool en onderdeel van ROC Amsterdam, van de hand van architecten Eric Wezenberg & Ingrid Heijne. De straat sluit zuidwaarts af met het in 2019 gebouwd appartementencomplex Square (huisnummer 116-238) uit 2016; het ontwerp is van Adriaan Mout en Jurriaan van Sticht (LEVS Architecten).