Maasstraat (Amsterdam)

Four Freedoms-bloembakken is kunstzinnig straatmeubilair in Amsterdam-Zuid. Het kunstwerk staat op de kruising van de Rooseveltlaan en Maasstraat. Zij bestaat uit vier bloembakken. Het initiatief daarvoor kwam van de Ondernemingsvereniging Maasstraat. Die vereniging bekeek met de plaatselijke GGZ of het mogelijk was meer vrijwilligers aan het werk te krijgen bij die ondernemers om te komen tot meer samenwerking en cohesie in de buurt. Stadsdeel Zuid werd ingeschakeld en het resultaat was dat de vier bloembakken konden worden gemaakt door Zuidwerkt, een project om werkzoekende Amsterdammers aan werkervaring te helpen. Specialistisch werk werd uitbesteed. Zo werd de belettering verricht door Pascal Gebert, een ondernemer met een CNC-freesapparaat, die de letters van beide straatnamen Maastraat en Rooseveltlaan in een art-deco-/Amsterdamse Schoolstijl uitsneed. Elke bloembak werd voorzien van een metalen plaquette, ontworpen door een studente van het Mediacollege. Aanvullende zaken kwam van de winkeliers. Die plaquettes vermelden de vier vrijheiden, die Franklin Delano Roosevelt noemde tijdens zijn Four Freedoms-speech, gehouden tijdens de State of the Union in 1941. De weergegeven teksten zijn in het Amerikaans en Nederlands, vergezeld door een portret van Roosevelt. De teksten luiden: 1 (Amerikaans) Freedom of speech: Freedom of speech and expression – everywhere in the World 1 (Nederlands) Vrijheid van meningsuiting: De beste verdediging tegen aantasting van de democratie 2 (Amerikaans) Freedom of worship: Freedom of every person to worship God in his own way – everywhere in the World 2 (Nederlands) Vrijheid van godsdienst: Ons wapen tegen onverdraagzaamheid en fanatisme 3 (Amerikaans) Freedom from want: The most significant inspiration for the inclusion of the right to an adequate standard of living in the UDHR was the Four freedoms speech by US President Franklin Roosevelt 3 (Nederlands) Vrijwaring van gebrek: de belofte om hongersnood, armoede en epidemieën uit te roeien 4 (Amerikaans) Freedom of fear: a worldwide reduction of armaments to such a point and in such in thorough fashion that no nation will be in a position to commit an act of physical aggression against any neighbor 4 (Nederlands) Vrijwaring van vrees: een vrijheid die afhankelijk is van collectieve veiligheid, een begrip dat door de VS binnen de Verenigde Naties wordt uitgedragen. De opening/onthulling vond plaats op 23 februari 2018.

De Niersstraat is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Niersstraat 41-43, hoek Dintelstraat in Amsterdam-Zuid is het grootste gebouw aan de Niersstraat in Amsterdam-Zuid. Het gebouw is het enige gemeentelijk monument aan die straat. Hier kwamen twee zaken samen. In de jaren twintig en dertig werd de strook tussen de Boerenwetering en de Amstel in rap tempo volgebouwd; de toekomstige Rivierenbuurt. Dit had tot gevolg dat ook het onderwijs op orde moest worden gebracht. Anderzijds werd het Montessorionderwijs gangbaarder. Dit resulteerde in de vestiging van twee klassen in een schoolcomplex aan de Dintel- en Dongenstraat. In 1930 werd daarop door de Gemeente Amsterdam 230.000 gulden vrijgemaakt voor de vestiging van een schoolgebouw met voorbereidend en gewoon lager onderwijs aan de Niersstraat. Dat er een Montessorischool zou komen was nog een punt van discussie. Men hield het alternatief open, dat het een :”gewone school” zou worden met twee leslokalen waarin Montessorionderwijs gegeven zou worden. Er waren in december 1930 nog te weinig leerlingen voor een school puur ingericht naar het model van Maria Montessori.

De 6e Montessorischool Anne Frank (kort Anne Frankschool) is een openbare Montessori-basisschool in de Amsterdamse Rivierenbuurt. De school is in 1933 opgericht als zesde school in Amsterdam volgens de onderwijsmethodiek van Maria Montessori. Anne Frank kwam vanaf april 1934 op de kleuterschool. In haar klas zaten ook leerlingen die net als Anne Frank met hun familie uitgeweken waren uit nazi-Duitsland omdat ze Joods waren. Maar de meeste kinderen kenden elkaars achtergrond niet; het speelde geen enkele rol. Dat veranderde tijdens de bezettingsjaren, toen de een na de andere anti-Joodse maatregel werd uitgevaardigd. Na de zomervakantie van 1941 moesten de 151 Joodse leerlingen op last van de Duitse bezetter de school verlaten om onderwijs te volgen op een Joodse school. Ook Anne Frank verliet in 1941 de lagere school en vervolgde haar onderwijs op het Joods Lyceum

Dagboekfragment uit Het Achterhuis is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een oorlogsmonument ter nagedachtenis aan Anne Frank. Deze enorme muurschildering is het werk (ontwerp en uitvoering) van kunstenaar Harry Visser. De gemeente Amsterdam had een oproep geplaatst ter verfraaiing van de gevel van de Zesde Montessorischool van Amsterdam, gebouwd in de Niersstraat. Anne Frank had les aan deze school, voordat ze vanwege de anti-Joodse maatregelen onder de Duitse bezetter naar het Joods Lyceum moest. De naam Anne Frankschool werd in 1957 aan de school gegeven. Amsterdam koos voor het ontwerp van Visser en met financiële ondersteuning van de Beeldende Kunstenaars Regeling BKR kon Visser aan de slag om deze circa 23 m² grote muurschildering te plaatsen. Het werd een combinatie van graffiti-writing (alleen letters) en graffiti-painting (schilderen). Visser was ruim vier maanden bezig de tekst op de gevel te krijgen. Hij constateerde niettemin dat het handschrift van Anne Frank in Het Achterhuis er toen al volwassen uitzag, op de v en r na. De slordigheid van schrijven probeerde Visser ook op de gevel te krijgen. Visser kopieerde het handschrift middels een diaprojector die de tekst op de gevel weergaf. Naar zeggen van één enkele buurtbewoner hadden buurtbewoners na het houden van een enquête zich tegen deze muurschildering verzet. Men zag het niet zitten elke dag geconfronteerd te worden met de Tweede Wereldoorlog. Een andere angst was dat de muurschildering zou uitnodigen tot plaatsing van antisemitische teksten. Die bezwaren hadden de commissie die over plaatsing ging echter niet bereikt; een buurtvergadering had juist opgeleverd dat de buurt het werk wel wilde hebben. De desbetreffende buurtbewoner gaf aan tot aan de Raad van State te willen gaan om het werk weer te laten verwijderen. Of het tot rechtszaken is gekomen is niet bekend, de muurschildering is nooit verwijderd. De onthulling dan wel overdracht van het kunstwerk ging gepaard met een bezoek van burgemeester Ed van Thijn aan de school. De tekst wordt in kleurbanen weergegeven. Vanaf 2001 wordt de muurschildering ondersteund door een plaquette in de hal waarop de namen van 129 kinderen staan, die net als Anne Frank werden omgebracht in concentratie- en vernietigingskampen. Het gebouw Niersstraat 41-43 is een gemeentelijk monument. Niet alleen de buitengevel is verfraaid, naar goed gebruik in de bouwtijd van de school zijn ook op de binnenmuren schilderingen aangebracht, aldus Buitenkunst Amsterdam.

Rooseveltlaan 191-213 inclusief Maasstraat 146-156 is een gedeeltelijk bouwblok aan de Rooseveltlaan en Maastraat in Amsterdam-Zuid.

Het Wapen van Amsterdam is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Voor de "Vereeniging bouwmaatschappij tot verkrijging van eigen woning" ontwierp architect Piet Kramer een blok woonhuizen aan de Uiterwaardenstraat, Dintelstraat, (de toen nog naamloze) President Kennedylaan en Maasstraat. De woningen werden opgeleverd in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Daarbij mocht Frans Werner een kunstwerk leveren. Hij deed dat in de vorm van een relatief grote gevelsteen waarop het Wapen van Amsterdam zichtbaar is. In de bovenhoeken wordt in de stijleigen typografie vermeld: anno 1933. In de lijst eronder staat de (aangetaste) afkorting voor de bouwvereniging. De bouw liep overigens uit; ze werd getroffen door een minstens acht weken durende staking van stukadoors en andere bouwvakkers die voor de afwerking moesten zorgdragen. Het monogram van Frans Werner staat rechtsonder. Kramer en Werner werkten ook samen aan wat de Kinderbrug zou worden.

Two frames is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het abstracte werk bestaat uit twee schuin staande gelijkvormige raamwerken van aluminium die op een verdiept aangelegd grondvlak zijn geplaatst. De kunstenaar is Shlomo Koren, die werkte met de kleuren zwart, grijs en wit; hier voornamelijk grijs. Het is een voorbeeld van een stroming binnen minimal art “land art” genoemd, waarbij naast het uiteindelijke kunstwerk ook de omgeving een belangrijke rol speelt. Two frames was in 1975 te bezichtigen als onderdeel van een beeldenroute (SBK-beeldenroute 'Beelden van Amsterdam') op het Museumplein. Het kreeg in 1981 een buurman in de vorm van De Vredesraket van Slavomir Miletić. Ongeveer een jaar later werd Two frames verplaatst naar de Churchill-laan.

Gerard Revebrug (brug 403) is een vaste plaatbrug in Amsterdam-Zuid. De vaste verkeersbrug overspant het Amstelkanaal (tijdens de aanleg Zuider-Amstelkanaal) en verbindt de Tweede van der Helststraat met de Maasstraat. De brug droeg jarenlang de officieuze naam Maasbrug, maar was alleen indirect (via die Maasstraat) vernoemd naar de Maas. Hij kan de vergelijking met daadwerkelijke bruggen over de Maas nauwelijks doorstaan. De brug werd ontworpen door bruggenarchitect Piet Kramer, maar deze had in eerste instantie een betonnen boogbrug voor ogen. Het was toen einde Eerste Wereldoorlog. Bij de stadsuitbreiding van Amsterdam richting Amsterdam-Zuid werd er begin jaren dertig op de huidige plaats een houten noodbrug aangelegd. Voor de financiering van een definitieve brug werd gebruik gemaakt van het Werkfonds 1934. In april 1936 begon Amsterdam met de aanbesteding voor de brug met een geschatte bouwwaarde van 100.000 gulden. De laagste bieder kwam echter met een bedrag beneden de 40.000 gulden. Het aanbod werd binnen enkele dagen geaccordeerd in de gemeenteraad. Alhoewel de brug nog een beetje sierlijk is afgewerkt met een stalen leuning zijn overige versieringen weggelaten (geen siersmeedwerk, beelden of brughuisjes) (zie ter vergelijking de rijk versierde P.L. Kramerbrug). Tot begin 2016 droeg de brug dus de naam Maasbrug. De gemeente vond toen echter dat het afgelopen moest zijn met officieuze namen en schreef een soort prijsvraag uit. Men kon kiezen tussen de officieuze naam officieel maken of de brug voortaan door het leven laten gaan met alleen aanduiding brug 403. Voor die laatste optie werd gekozen, maar nog geen half jaar later werd de brug toch vernoemd naar de schrijver Gerard Reve. Volgens de site Bruggen van Amsterdam waren er twee argumenten voor de naamgeving: Reves boek De avonden speelt zich grotendeels af op Schilderskade 66, staande voor wat sinds 1945 Jozef Israëlskade (de naam van de kade van het Amstelkanaal) 415 heet; (dat huis ligt wel een stuk oostelijker aan het Amstelkanaal dan deze brug); Reve relativeerde zijn beroemdheid in 1982 als volgt: "Na mijn dood word ik op de scholen tien jaar vrijwillig gelezen en daarna nog eens tien jaar verplicht. Dan noemen ze een straat naar me. En dan ben ik helemaal vergeten. Niemand weet toch meer wie Tweede van der Helst was?"

Mahatma Gandhi is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het beeldt Mahatma Gandhi uit, lopend met een stok in de hand. Het beeld kwam er dankzij de Stichting Standbeeld Mahatma Gandhi (Vereniging Trideva), voornamelijk bestaande uit Indiase en Surinaamse aanhangers van Mahatma Gandhi's gedachtegoed. Die was al vanaf rond 1972 bezig een standbeeld van Gandhi te krijgen in Amsterdam. Ze kreeg rond 1982 toestemming voor een te plaatsen beeld aan de Churchilllaan, nadat plaatsing in Amsterdam-Zuidoost afketste (daar woonden toen de grootste concentraties Indiërs en Surinamers). Zij hadden kunstenaar Karel Gomes ingeschakeld, die zonder hun medewerking ontwerpbureau Snoep en Vermeer had ingeschakeld. Toen de voorbereidingen voor plaatsing van het beeld er in 1989 werden afgerond stuurde dat bureau een rekening van 11.000 gulden naar de Stichting met als specificatie "voorbereidende werkzaamheden". De stichting vond dat bedrag aan de (te) hoge kant en schakelde bouwonderneming Hillen & Roosen in, die het wel gratis wilde plaatsen. Snoep en Vermeer bleef echter aandringen op vergoeding van de door hun gemaakte kosten, ondanks het feit dat de Adviescommissie beeldende kunst het bedrag ook te hoog vond; zij schatten in dat de kosten rond de 2500 gulden zouden (moeten) bedragen. Een bod van 7500 gulden werd door Snoep en Vermeer afgewezen. Ondertussen kwam premier Ruud Lubbers naar de Churchilllaan in Amsterdam om het beeld samen met locoburgemeester Ten Have en ambassadeur V.K. Grover op 2 oktober 1990 onthuld ter gelegenheid van de 121ste geboortedag van de Indiër. Het beeld zou circa 250.000 gulden hebben gekost. Wrang detail bij de plaats van het beeld is dat Winston Churchill Gandhi ooit eens "halfnaakte fakir" had genoemd; bij het overlijden van Gandhi stuurde hij echter wel een condoleance. Na de onthulling begon de strijd voor het beeld pas goed. De zaak omtrent de kosten kwam voor rechter Hans Vrakking die de stichting in oktober 1900 alsnog sommeerde ruim 12.000 gulden over te maken. Daarna kwam nog een fysieke strijd. Het beeld kent in de wandelstaf en bril twee fragiele onderdelen, die keer op keer door vandalen afgebroken en verwijderd werden en worden. De gemeente Amsterdam had zich al bereid verklaard 50 jaar voor het beeld te zullen zorgen. De route naar het beeld, een soort vlechtwerk in keien maakt deel uit van het kunstwerk. Den Haag heeft eveneens een Mahatma Gandhi van Gomes; het is onderdeel van het Nationaal Hindostaans Immigratiemonument op het Hobbemaplein; het werd in 2004 onthuld door minister Rita Verdonk.

Scheldeplein 1-5 te Amsterdam is een complex aan het Scheldeplein in Amsterdam-Zuid. Het gebouw heeft vleugels aan de Geleenstraat en Geulstraat. Hier lagen eeuwenlang landerijen met een agrarische bestemming. De almaar uitbreidende bebouwing voor de groeiende bevolking van Gemeente Amsterdam maakte daar een eind aan. Directeur Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken had het in 1930 over de "Trek over het Kanaal", dat laatste was het Noorder Amstelkanaal met Plan Zuid. Bij de bebouwing van dit perceel ging het niet om woningbouw, maar om de vestiging van garagebedrijf van Henri Sieberg. Deze had al een aantal panden in gebruik (gehad) voor zijn bedrijf. Hij maakte gebruik van een gebouw aan de Prinsengracht, Stadhouderskade 142-144 en Valckenierstraat. Het Algemeen Handelsblad van 26 februari 1931 zag daarin de gevolgen van een groeiend wagenpark. Garages als deze kwamen in deze periode, bijvoorbeeld aan de Amstelveenseweg, en Daniel Willinkplein. Het Scheldeplein lag toen nog aan de rand van de stad zodat aan- en afvoer geen probleem zou worden en schakelde hij architect Nicolaas Charles Dekker in voor een nieuw op te leveren gebouw, waarin Willys-Overland kon verhandelen dan wel repareren. Datzelfde Algemeen Handelsblad ging een kijkje nemen in dit nieuwe gebouw opgetrokken uit gewapend beton, ijzer en veel glas. Het constateerde een voor die tijd doelmatig ingericht gebouw met aparte inritten voor de afdeling waarvan men gebruik wenste te maken met de grote reparatie- en wasinrichting op de begane grond. In de stalling konden 300 auto’s worden ondergebracht. Alhoewel het een relatief groot gebouw was, werd aan de ingebruikname in 1931 nauwelijks aandacht besteed. Dat was anders toen het complex op 30 januari 1932 geheel in gebruik werd genomen, al ging het toen voornamelijk over de hellingbaan (verbinding tussen de stallingsverdiepingen). Kranten spraken over een (te laat) opgeleverd glaspaleis. Vlak na de opening van het gebouw werd de garage getroffen door een meer dan tien weken durende staking; Sieberg wilde een korting doorvoeren van 10 procent op de salarissen. Het originele gebouw werd achteraf ingedeeld bij de bouwstijlen Amsterdamse School (combinatie natuursteen en baksteen) en modernisme, waarvan het invloeden tentoonstelde. Nadat Sieberg was vertrokken vestigde zich de familie Knijn in het gebouw, eerst ook als garage- en schadeherstelbedrijf, maar omstreeks 1970 kwamen er de bowlingbanen (Knijn Bowling). In al die jaren werd er druk verbouwd aan het gebouw waardoor de status gemeentelijk of rijksmonument uit beeld raakte. Het gebouw kwam in 2012-2013 in handen van de Caransa Groep die begon met Dok Architecten aan een herontwikkeling. Delen van voorgaande verbouwingen werden daarbij weer weggehaald, met name de vervanging van de grote stroken glas werd ongedaan gemaakt, zodat er weer kleine ruitjes zichtbaar waren. De toren kreeg een ophoging en de glazen lantaarn op de toren kwam terug. Alles werd deels bekostigd door op het gebouw een nieuwe woonverdieping te plaatsen. Door deze enigszins terug van de gevellijn te projecteren, wist men de invloed van het nieuwe deel beperkt te houden. De verbouwing werd in 2022 afgerond.

Yamazato Restaurant is een restaurant dat gevestigd is in Hotel Okura Amsterdam. Het heeft sinds 2002 één Michelinster. In 2013 kende de GaultMillau het restaurant 16 van de maximaal 20 punten toe. Chef-kok is Masanori Tomikawa. In 2010 nam Tomikawa de leiding van de keuken over van Akira Oshima, chef-kok sinds 1977. Volgens vakblad Misset Horeca, werd het restaurant in 2001 geprezen door de Amerikaanse restaurantgids Zagat, kort voordat het zijn ster ontving. Yamazato is sinds 2003 lid van de Alliance Gastronomique Néerlandaise.