Standbeeld van Mahatma Gandhi (Amsterdam)

Two frames is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het abstracte werk bestaat uit twee schuin staande gelijkvormige raamwerken van aluminium die op een verdiept aangelegd grondvlak zijn geplaatst. De kunstenaar is Shlomo Koren, die werkte met de kleuren zwart, grijs en wit; hier voornamelijk grijs. Het is een voorbeeld van een stroming binnen minimal art “land art” genoemd, waarbij naast het uiteindelijke kunstwerk ook de omgeving een belangrijke rol speelt. Two frames was in 1975 te bezichtigen als onderdeel van een beeldenroute (SBK-beeldenroute 'Beelden van Amsterdam') op het Museumplein. Het kreeg in 1981 een buurman in de vorm van De Vredesraket van Slavomir Miletić. Ongeveer een jaar later werd Two frames verplaatst naar de Churchill-laan.

De Churchill-laan is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Tot mei 1946 heette het de Noorder Amstellaan. De laan was op 10 mei 1940 het toneel van de binnentrekkende bezetters. Op 7 mei 1945 gebruikten de geallieerden de laan om Amsterdam te ontzetten. De laan vormt de noordelijke aftakking van de Vrijheidslaan die naar de Apollolaan leidt. De Churchill-laan bestaat uit twee gescheiden rijbanen met daartussen een brede groenstrook. De fotografen Annemie en Helmuth Wolff vestigden in 1933 een fotostudio aan de toenmalige Noorder Amstellaan.

De Amstelkade is de kade van de rivier de Amstel in Nederland. De Amstel stroomt door verschillende Nederlandse gemeenten.

De Jozef Israëlskade is een straat in stadsdeel Zuid in Amsterdam. De kade is vernoemd naar de schilder Jozef Israëls (1824-1911). De Jozef Israëlskade ligt aan de zuidzijde van De Pijp. Deze buurt vormt het oostelijke deel van het vroegere stadsdeel Oud-Zuid en wordt Nieuwe Pijp genoemd. De kade begint bij de Ruysdaelkade en strekt zich enkele kilometers uit tot aan de Amsteldijk en de rivier de Amstel. Het water langs de kade heet het Amstelkanaal. Aan de overzijde van dit kanaal bevindt zich de Amstelkade. De kade strekt zich uit over de postcodegebieden 1072, 1073 en 1074. De kade kruist enkele doorgaande wegen, zoals de Ferdinand Bolstraat, de Van Woustraat en de Amsteldijk. Door de Ferdinand Bolstraat rijdt tram 12 en door de Van Woustraat rijdt tram 4, die ook stopt bij de tramhalte die naar de kade is vernoemd.

Markttafereel bestaat uit twee artistieke kunstwerken in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal losse beelden uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting van de beide risalieten aan de onderzijde hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van De greep naar het schone op het rechter gebouw twee van Markttaferelen. De markttaferelen voeren terug op een weergave van een tafereel dat men kan aantreffen op de veemarkten. Weergegeven wordt het zogenaamde handjeklap (tevens de volkstitel) bij verkoop van levende have. Tussen koper en verkoper staat dan ook een kalf afgebeeld. De twee mannen worden vergezeld door een vrouw met koopwaar; de koopwaar wordt op beide tableaus anders weergegeven; op één daarvan is ze te zien met bloemen. Het beeldje is circa een meter hoog. Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken; er kwamen versies in Beiers graniet. Boven op genoemd risaliet is Menselijke energie van dezelfde beeldhouwer te zien.

De Menselijke energie is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal gestapelde beeldengroepen annex collages uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting en/of bekroning van de beide risalieten hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van Menselijke energie op het rechter gebouw twee van De geboorte van de daad. De Menselijke energie wordt weergegeven door: een zwangere vrouw met een druiventros; een weergaven van vruchtbaarheid een man met gespreide en gespierde armen en benen; een weergave van energie mensfiguren, die trapsgewijs van elk geplaatst zijn, zij hebben allen een attribuut in handen die verwijst naar de handel, zo is er een verwijzing naar landbouw, industrie en handel het bovenste drietal personen kijkt naar de zuidelijke horizon; een weergave van de vooruitziende blik, noodzakelijk bij handel. Men vond invloeden van Oud-Egyptische kunst in Krops beelden. Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de vier beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken. In zijn atelier hakte Mooy de vier nieuwe beelden uit in het veel hardere Beiers graniet.

Het Thérèse Schwartzeplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

Het Wilhelmina Drucker-monument is een gedenkteken in Amsterdam-Zuid. Het beeld werd gefinancierd door een inzameling door het "Comité huldeblijk Wilhelmina Drucker". Beeldhouwer Gerrit van der Veen werd ingeschakeld om het beeld te maken. Het bestaat uit drie delen: een (niet zichtbare) betonplaat, een granieten sokkel en een bronzen beeld. De sokkel bevat een portretreliëf van Drucker aan de voorzijde. Op beide zijkanten is een tekst te lezen:Vrouwen houdt de fakkel brandende “Evolutie” 5 april 1893 5 december 1925Door vrede vrijheid ontwikkeling naastenliefde Vrije Vrouwenvereeniging 5 october 1889 5 december 1925 Het beeld is een weergave van de vrouw als vrij mens. Dit deel vermeldt N.V Witfabr. Loosduinen als ook de G.J. v.d.Veen ’39. Het monument werd op 30 september 1939 onthuld op de kruising van de Waalstraat en de Noorder Amstellaan, in mei 1946 hernoemd in Churchill-laan. Bij de onthulling werden toespraken gehouden door onder anderen Johanna Petronella Odijk-Wouters van Vereniging voor Vrouwenkiesrecht, Elisabeth Baelde van de Nationale Vrouwenraad, Marie Heinen van het Nationaal Bureau voor Vrouwenarbeid en Willemijn Posthumus-van der Goot van Nederlandse Vereniging voor Vrouwenbelangen en Gelijk Staatsburgerschap. Niet veel later werd het beeld overgedragen aan de gemeente Amsterdam, die door middel van wethouder Emanuel Boekman vertegenwoordigd was en die ook een voordracht hield. Voormalig verzetskrant Het Parool meldde in 2026 de overeenkomst tussen Drucker en Van der Veen. Drucker streed tegen onderdrukking van de vrouw, Van der Veen tegen de Duitse bezetter.

Het Berlage Lyceum is een school voor voortgezet onderwijs in Amsterdam. De school is vernoemd naar H.P.Berlage, een Amsterdams architect en ontwerper van Plan Zuid. De school heeft de richtingen Tweetalig Onderwijs, VWO (atheneum en gymnasium), havo en mavo. In 2011 zitten er 1240 leerlingen op. Het aantal leerlingen is de afgelopen jaren sterk gestegen. Dit ondanks de sterke concurrentie in Amsterdam. Het Berlage Lyceum onderscheidt zich onder andere door tweetalig onderwijs op havo en vwo aan te bieden. De school is gevestigd in twee monumentale gebouwen aan de Pieter Lodewijk Takstraat in Amsterdam-Zuid, die zijn ontworpen door Arend Jan Westerman. De school is een onderdeel van Esprit Scholengroep.

De Han van Zomerenbrug (brug 402) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De houten brug die alleen toegankelijk is voor voetgangers (een verkeersbord vermeldt fietsers afstappen!) vormt sinds 2009 de verbinding tussen de Pieter Lodewijk Takstraat en de Waalstraat. Ze overspant het Amstelkanaal en verbindt ook de Jozef Israëlskade en de Amstelkade met elkaar. In 1927 kwam hier een voetbrug, noodzakelijk om de nieuwe bewoners van het stadsdeel ten zuiden van het Amstelkanaal snel toegang te geven tot het reeds bewoonde noordelijke stadsdeel. De voetbrug werd grotendeels door die bewoners zelf bekostigd. In 1928 vond er op de brug een poging tot moord plaats, een man probeerde een vrouw via de leuning het water in te duwen. In 1931 werd geconstateerd dat hier een nieuwe (permanente) brug wenselijk was, maar niet in die mate dat er ook inderdaad een nieuwe brug kwam. De oude "voorzag voorhands voldoende in de behoefte" werd geconstateerd. Een nieuwe brug zou er pas in 1967 komen, wederom een houten voetgangersbrug. De brug lag toen niet in het verlengde van de genoemde straten, maar liep tussen Tweede Openbare Handelsschool (het latere Berlage Lyceum) (noord) en een woonblok (zuid). Die brug was in 2007 in een dermate slechte staat, dat er wederom een nieuwe brug moest komen, nu weer op de oude plaats. De 2009-versie is een replica van het ontwerp van Piet Kramer. In 2009 kreeg de brug haar naam Han van Zomerenbrug, vernoemd naar graficus en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog Han van Zomeren.

De oogst is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een gevelsteen ontworpen door Jan Heyens, dat geplaatst werd in wooncomplex De Dageraad in Amsterdam. Dat complex is van de hand van Michel de Klerk en Piet Kramer, die het ontwierpen in een grillige vorm van de Amsterdamse School. Binnen die stijl heeft symmetrie een belangrijke rol, net zoals in het stratenplan ter plekke in de vorm van Plan Zuid van Hendrik Petrus Berlage. De oogst heeft dan ook een tegenhanger in het beeld Dr. F.M. Wibaut aan het Henriëtte Ronnerplein. Het Thérèse Schwartzeplein is volgens diezelfde redenering de tegenhanger van dat plein, met de Pieter Lodewijk Takstraat als spiegelas. Tot zover houdt de gelijkenis stand. Voor wat betreft gegevens omtrent het beeld geldt eigenlijk het omgekeerde. Er is relatief veel bekend omtrent het portret van Floor Wibaut van Willem IJzerdraat (te zien tussen 1930-1951) en Frits Sieger (te zien vanaf 1952). Er zijn foto’s van beide onthullingen etc. Ten aanzien van De oogst is nauwelijks iets bekend. In 1986 wist men (nog) niet wie de maker was. Het is vermoedelijk rond 1930 direct in de gevel geplaatst; het volgt daarbij de rondingen van de gevel, die weer voortkomt uit de bouwstijl. Vier mensfiguren zijn rondom een haan op een korenschoof gepositioneerd. Ze bevinden zich in landbouwgebied; geploegde akkers zijn rechts zichtbaar. Jan Heijens werkte vaker samen met Piet Kramer; een beeldhouwwerk in de vorm van een rob is sinds 2020 te zien bij de Gevlebrug in Amsterdam-West.

De Waalkerk was een gereformeerd kerkgebouw met veertienhonderd zitplaatsen aan de Waalstraat in Amsterdam-Zuid. Het werd in 1936 gebouwd in de Rivierenbuurt, die toen net voltooid was. De kerk is in 1989 gesloopt en vervangen door een appartementencomplex.