Wilhelmina Drucker-monument

De Waalkerk was een gereformeerd kerkgebouw met veertienhonderd zitplaatsen aan de Waalstraat in Amsterdam-Zuid. Het werd in 1936 gebouwd in de Rivierenbuurt, die toen net voltooid was. De kerk is in 1989 gesloopt en vervangen door een appartementencomplex.

Ode aan de paardenvijg is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het beeld van Aart Rietbroek werd in 1972 geplaatst in het plantsoen van het Merwedeplein. Rietbroek stileerde de vorm van een paardenvijg tot de essentie; een in drie stukken uiteengevallen geabstraheerde hoop paardenstront. De hoop lijkt willekeurig gedumpt op een betonplaat op het plein, terwijl de rest van het plein strak symmetrisch is uitgevoerd in een plan van Hendrik Petrus Berlage (ontwerp) en Jan Frederik Staal (bebouwing). Voor de jeugd is het soms een aanvulling op de klimrekken van het nabijgelegen speeltuintje, anderzijds beperkt het de voetballende jeugd. Sommigen zien in dit beeld ook wel een hunebed. In 2005 kreeg Rietbroeks schepping gezelschap van het Beeld van Anne Frank van Jet Schepp.

Het Merwedeplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

De Churchill-laan is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Tot mei 1946 heette het de Noorder Amstellaan. De laan was op 10 mei 1940 het toneel van de binnentrekkende bezetters. Op 7 mei 1945 gebruikten de geallieerden de laan om Amsterdam te ontzetten. De laan vormt de noordelijke aftakking van de Vrijheidslaan die naar de Apollolaan leidt. De Churchill-laan bestaat uit twee gescheiden rijbanen met daartussen een brede groenstrook. De fotografen Annemie en Helmuth Wolff vestigden in 1933 een fotostudio aan de toenmalige Noorder Amstellaan.

Het beeld van Anne Frank op het Merwedeplein in Amsterdam is een standbeeld van het Duits-Joodse meisje Anne Frank dat op vijftienjarige leeftijd tijdens de Holocaust omgekomen is. Door haar dagboek is Anne Frank wereldwijd het symbool geworden van de slachtoffers van de Holocaust. Anne Frank wordt bepakt en bezakt uitgebeeld op 6 juli 1942. Die maandagochtend kijkt ze nog eenmaal om naar haar ouderlijk huis aan het Merwedeplein 37-II voordat ze samen met haar ouders Otto Frank en Edith Frank-Holländer vertrekt naar hun onderduikadres aan de Prinsengracht 263. Haar zus Margot is die morgen al eerder naar het Achterhuis vertrokken met de helpster Miep Gies. In Anne Franks bagage bevindt zich het roodgeruite dagboek dat ze op 12 juni 1942 voor haar dertiende verjaardag gekregen heeft. Het beeld is in 1994 gemaakt door beeldend kunstenaar Jet Schepp, oorspronkelijk om het te plaatsen op het Merwedeplein, maar dat kreeg destijds geen bijval van de gemeente. Het beeld is daarop in 1996 geplaatst in Purmerend. In 2004 heeft een plaatselijke boekhandel een handtekeningenactie gestart om alsnog een vergrote versie van het beeld op het Merwedeplein te plaatsen. Een jaar later is het beeld in het bijzijn van burgemeester Job Cohen onthuld. Een replica van het beeld is in december 2014 in Buenos Aires geplaatst, op initiatief van de Nederlandse ambassade in Argentinië en het Argentijnse ministerie van onderwijs.

Reggestraat 18 te Amsterdam is een gebouw aan de Reggestraat in Amsterdam-Zuid.

Reggestraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. De naam Reggestraat komt voor in ongeveer tien gemeenten in Nederland.

De Han van Zomerenbrug (brug 402) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De houten brug die alleen toegankelijk is voor voetgangers (een verkeersbord vermeldt fietsers afstappen!) vormt sinds 2009 de verbinding tussen de Pieter Lodewijk Takstraat en de Waalstraat. Ze overspant het Amstelkanaal en verbindt ook de Jozef Israëlskade en de Amstelkade met elkaar. In 1927 kwam hier een voetbrug, noodzakelijk om de nieuwe bewoners van het stadsdeel ten zuiden van het Amstelkanaal snel toegang te geven tot het reeds bewoonde noordelijke stadsdeel. De voetbrug werd grotendeels door die bewoners zelf bekostigd. In 1928 vond er op de brug een poging tot moord plaats, een man probeerde een vrouw via de leuning het water in te duwen. In 1931 werd geconstateerd dat hier een nieuwe (permanente) brug wenselijk was, maar niet in die mate dat er ook inderdaad een nieuwe brug kwam. De oude "voorzag voorhands voldoende in de behoefte" werd geconstateerd. Een nieuwe brug zou er pas in 1967 komen, wederom een houten voetgangersbrug. De brug lag toen niet in het verlengde van de genoemde straten, maar liep tussen Tweede Openbare Handelsschool (het latere Berlage Lyceum) (noord) en een woonblok (zuid). Die brug was in 2007 in een dermate slechte staat, dat er wederom een nieuwe brug moest komen, nu weer op de oude plaats. De 2009-versie is een replica van het ontwerp van Piet Kramer. In 2009 kreeg de brug haar naam Han van Zomerenbrug, vernoemd naar graficus en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog Han van Zomeren.

Oude-IJselstraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Voor zover bekend is Amsterdam de enige Nederlandse gemeente die een straat heeft vernoemd naar de Oude IJssel. Ten tijde van de vernoeming werd de naam nog gespeld als Oude-IJsel. Hetzelfde geldt voor de combinatie IJselstraat en IJssel, Amsterdam heeft geen poging ondernomen de spelling van de straten te moderniseren.

De greep naar het schone bestaat uit twee artistieke kunstwerken in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal losse beelden uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting van de beide risalieten aan de onderzijde hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van De greep naar het schone op het rechter gebouw twee van Markttafereel. De greep naar het schone wordt weergegeven door een mensfiguur die in zijn opgeheven handen boven zijn hoofd een vogel vasthoudt. Het beeldje is circa een meter hoog. Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken; er kwamen versies in Beiers graniet. Boven op genoemd risaliet is De geboorte van de daad van dezelfde beeldhouwer te zien.

De geboorte van de daad is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal gestapelde beeldengroepen annex collages uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting en/of bekroning van de beide risalieten hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van Menselijke energie; op het rechter gebouw twee van De geboorte van de daad. Krop gaf de volgende stadia weer: Geboorte in een baby Zachtheid in een vrouwenhoofd Twijfel in man (geplaatst boven de baby) met gebogen hoofd door arm ondersteund Bezonnenheid in staande man met daarachter een mannenhoofd trapsgewijs nog mensfiguren Climax in het paard Geluk van de daad in de menner van het paard (de bovenste man). Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de vier beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken. In zijn atelier hakte Mooy de vier nieuwe beelden uit in het veel hardere Beiers graniet.

Het Berlage Lyceum is een school voor voortgezet onderwijs in Amsterdam. De school is vernoemd naar H.P.Berlage, een Amsterdams architect en ontwerper van Plan Zuid. De school heeft de richtingen Tweetalig Onderwijs, VWO (atheneum en gymnasium), havo en mavo. In 2011 zitten er 1240 leerlingen op. Het aantal leerlingen is de afgelopen jaren sterk gestegen. Dit ondanks de sterke concurrentie in Amsterdam. Het Berlage Lyceum onderscheidt zich onder andere door tweetalig onderwijs op havo en vwo aan te bieden. De school is gevestigd in twee monumentale gebouwen aan de Pieter Lodewijk Takstraat in Amsterdam-Zuid, die zijn ontworpen door Arend Jan Westerman. De school is een onderdeel van Esprit Scholengroep.