Reggestraat 18

Reggestraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. De naam Reggestraat komt voor in ongeveer tien gemeenten in Nederland.

Oude-IJselstraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Voor zover bekend is Amsterdam de enige Nederlandse gemeente die een straat heeft vernoemd naar de Oude IJssel. Ten tijde van de vernoeming werd de naam nog gespeld als Oude-IJsel. Hetzelfde geldt voor de combinatie IJselstraat en IJssel, Amsterdam heeft geen poging ondernomen de spelling van de straten te moderniseren.

Het IJselplein is de officieuze benaming voor een plein in de Rivierenbuurt, Amsterdam-Zuid. Voor zover bekend is Amsterdam de enige stad die nog een IJselplein heeft; IJsselplein komt wel voor bijvoorbeeld in Montfoort, maar is daar vernoemd naar de Hollandsche IJssel.

De Waalkerk was een gereformeerd kerkgebouw met veertienhonderd zitplaatsen aan de Waalstraat in Amsterdam-Zuid. Het werd in 1936 gebouwd in de Rivierenbuurt, die toen net voltooid was. De kerk is in 1989 gesloopt en vervangen door een appartementencomplex.

De greep naar het schone bestaat uit twee artistieke kunstwerken in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal losse beelden uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting van de beide risalieten aan de onderzijde hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van De greep naar het schone op het rechter gebouw twee van Markttafereel. De greep naar het schone wordt weergegeven door een mensfiguur die in zijn opgeheven handen boven zijn hoofd een vogel vasthoudt. Het beeldje is circa een meter hoog. Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken; er kwamen versies in Beiers graniet. Boven op genoemd risaliet is De geboorte van de daad van dezelfde beeldhouwer te zien.

De geboorte van de daad is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het vormt de helft van een viertal gestapelde beeldengroepen annex collages uit de periode 1921-1924 van Hildo Krop. In die periode verrezen aan de Jozef Israëlskade twee schoolgebouwen (een Hogere Burgerschool en een Handelsschool) die gescheiden werden door de Pieter Lodewijk Takstraat. De beide gebouwen werden gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School; binnen die stijl werd symmetrie veelvuldig toegepast. De gebouwen zijn dan ook een spiegelbeeld van elkaar. Dit geldt deels ook voor de vier beelden van Krop. Beide gebouwen hebben aan de kade een middenrisaliet. Ter afsluiting en/of bekroning van de beide risalieten hakte Krop de vier beelden. De vier beelden zijn niet symmetrisch geplaatst op de gebouwen, maar wel op de risalieten. Daarbij is er slechts sprake van gedeeltelijke symmetrie; het ene beeld is het spiegelbeeld van het andere op hetzelfde risaliet. Op het linker gebouw staan zo twee versies van Menselijke energie; op het rechter gebouw twee van De geboorte van de daad. Krop gaf de volgende stadia weer: Geboorte in een baby Zachtheid in een vrouwenhoofd Twijfel in man (geplaatst boven de baby) met gebogen hoofd door arm ondersteund Bezonnenheid in staande man met daarachter een mannenhoofd trapsgewijs nog mensfiguren Climax in het paard Geluk van de daad in de menner van het paard (de bovenste man). Van het materiaal tufsteen is bekend dat het in de loop der jaren als gevolg van erosie uit elkaar brokkelt. Dit was ook het geval met deze vier beelden. Ze staan alle vier op de zuidelijke gevel, waardoor wind, regen en zon vrij spel hebben. Begin 21e eeuw waren de beelden dermate aangetast dat Ton Mooy opdracht kreeg de vier beelden te reconstrueren en er nieuwe versies van te maken. In zijn atelier hakte Mooy de vier nieuwe beelden uit in het veel hardere Beiers graniet.

Het Wilhelmina Drucker-monument is een gedenkteken in Amsterdam-Zuid. Het beeld werd gefinancierd door een inzameling door het "Comité huldeblijk Wilhelmina Drucker". Beeldhouwer Gerrit van der Veen werd ingeschakeld om het beeld te maken. Het bestaat uit drie delen: een (niet zichtbare) betonplaat, een granieten sokkel en een bronzen beeld. De sokkel bevat een portretreliëf van Drucker aan de voorzijde. Op beide zijkanten is een tekst te lezen:Vrouwen houdt de fakkel brandende “Evolutie” 5 april 1893 5 december 1925Door vrede vrijheid ontwikkeling naastenliefde Vrije Vrouwenvereeniging 5 october 1889 5 december 1925 Het beeld is een weergave van de vrouw als vrij mens. Dit deel vermeldt N.V Witfabr. Loosduinen als ook de G.J. v.d.Veen ’39. Het monument werd op 30 september 1939 onthuld op de kruising van de Waalstraat en de Noorder Amstellaan, in mei 1946 hernoemd in Churchill-laan. Bij de onthulling werden toespraken gehouden door onder anderen Johanna Petronella Odijk-Wouters van Vereniging voor Vrouwenkiesrecht, Elisabeth Baelde van de Nationale Vrouwenraad, Marie Heinen van het Nationaal Bureau voor Vrouwenarbeid en Willemijn Posthumus-van der Goot van Nederlandse Vereniging voor Vrouwenbelangen en Gelijk Staatsburgerschap. Niet veel later werd het beeld overgedragen aan de gemeente Amsterdam, die door middel van wethouder Emanuel Boekman vertegenwoordigd was en die ook een voordracht hield. Voormalig verzetskrant Het Parool meldde in 2026 de overeenkomst tussen Drucker en Van der Veen. Drucker streed tegen onderdrukking van de vrouw, Van der Veen tegen de Duitse bezetter.

Berkelstraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. De naam Berkelstraat komt voor in meerdere gemeenten in Nederland.

Het 12-verdiepingenhuis, beter bekend onder de bijnaam De Wolkenkrabber, is een uit 1932 daterend woongebouw van J.F. Staal. Het staat op een centrale plaats in de Amsterdamse Rivierenbuurt in het door Berlage ontworpen Plan Zuid. Het gebouw markeert het einde van de Vrijheidslaan (van 1922 tot 1946 Amstellaan) en domineert het Victorieplein (Daniël Willinkplein) waar links de Rooseveltlaan (Zuider Amstellaan) en rechts de Churchill-laan (Noorder Amstellaan) beginnen. Het heeft als postadressen Deltastraat 1 en 2 en Victorieplein 45 en 47.

De Han van Zomerenbrug (brug 402) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De houten brug die alleen toegankelijk is voor voetgangers (een verkeersbord vermeldt fietsers afstappen!) vormt sinds 2009 de verbinding tussen de Pieter Lodewijk Takstraat en de Waalstraat. Ze overspant het Amstelkanaal en verbindt ook de Jozef Israëlskade en de Amstelkade met elkaar. In 1927 kwam hier een voetbrug, noodzakelijk om de nieuwe bewoners van het stadsdeel ten zuiden van het Amstelkanaal snel toegang te geven tot het reeds bewoonde noordelijke stadsdeel. De voetbrug werd grotendeels door die bewoners zelf bekostigd. In 1928 vond er op de brug een poging tot moord plaats, een man probeerde een vrouw via de leuning het water in te duwen. In 1931 werd geconstateerd dat hier een nieuwe (permanente) brug wenselijk was, maar niet in die mate dat er ook inderdaad een nieuwe brug kwam. De oude "voorzag voorhands voldoende in de behoefte" werd geconstateerd. Een nieuwe brug zou er pas in 1967 komen, wederom een houten voetgangersbrug. De brug lag toen niet in het verlengde van de genoemde straten, maar liep tussen Tweede Openbare Handelsschool (het latere Berlage Lyceum) (noord) en een woonblok (zuid). Die brug was in 2007 in een dermate slechte staat, dat er wederom een nieuwe brug moest komen, nu weer op de oude plaats. De 2009-versie is een replica van het ontwerp van Piet Kramer. In 2009 kreeg de brug haar naam Han van Zomerenbrug, vernoemd naar graficus en verzetsstrijder tijdens de Tweede Wereldoorlog Han van Zomeren.

Het Henriëtte Ronnerplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

Ode aan de paardenvijg is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het beeld van Aart Rietbroek werd in 1972 geplaatst in het plantsoen van het Merwedeplein. Rietbroek stileerde de vorm van een paardenvijg tot de essentie; een in drie stukken uiteengevallen geabstraheerde hoop paardenstront. De hoop lijkt willekeurig gedumpt op een betonplaat op het plein, terwijl de rest van het plein strak symmetrisch is uitgevoerd in een plan van Hendrik Petrus Berlage (ontwerp) en Jan Frederik Staal (bebouwing). Voor de jeugd is het soms een aanvulling op de klimrekken van het nabijgelegen speeltuintje, anderzijds beperkt het de voetballende jeugd. Sommigen zien in dit beeld ook wel een hunebed. In 2005 kreeg Rietbroeks schepping gezelschap van het Beeld van Anne Frank van Jet Schepp.