J.F. Berghoefplantsoen

Grote man, kleine man is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De kunstenaar Stephan Balkenhol ontwierp voor het M.J. Granpré Molièreplein in de nieuwbouwwijk Noordenhof een beeld waarin een kleine man tegen het linkerbeen opklimt van een grote man. Balkenhols oeuvre zit vol met afbeelding van mensen, maar dan in uitvergrote vorm. Het beeld verschilt met andere beelden van personen in dat het niet op een sokkel geplaatst is, maar op een soort krukje. Balkenhol wilde met de sculptuur van een gewone man afstand nemen van "al die klassieke" beelden waarop helden staan; Balkenhol gaf een "gewone man" weer. Balkenhols artistieke handtekening is terug te vinden in het beeld. De man draagt een zwarte broek en een wit overhemd (bij het klimmend mannetje is dat andersom). Ook de donkergekleurde kop met donkerbruin haar is een terugkerend thema bij zijn kunstwerken. De kunstenaar gebruikte beschilderd brons voor de personen en roestvast staal voor de kruk.

Het M.J. Granpré Molièreplein is een straat en voetgangersgebied in Amsterdam Nieuw-West. Ze is op 2 december 1997 per raadsbesluit vernoemd naar architect Marinus Jan Granpré Molière.

Noorderhof is een buurt in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West, voorheen stadsdeel Geuzenveld/Slotermeer. De wijk wordt begrensd door de Slotermeerlaan in het westen, het parkeerterrein van het Sloterparkbad in het zuiden, de Frans Bastiaansestraat in het oosten en de Burgemeester Röellstraat in het noorden. Het stedenbouwkundig ontwerp werd in de jaren negentig van de 20e eeuw door het Berlijnse bureau van de Luxemburgse architect Rob Krier en zijn partner Christoph Kohl vervaardigd in samenwerking met woningcorporatie Het Oosten en het stadsdeel. De bouw van de wijk, die 230 woningen telt, startte in 1995 en is voltooid in 1999.

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk, tegenwoordig de Kerk van Het Nieuwe Verbond, is een rooms-katholieke kerk in de tuinstad Slotermeer in Amsterdam Nieuw-West. De kerk werd gebouwd midden op een haast braak liggend terrein nabij de hoek van de Burgemeester Röellstraat en de Slotermeerlaan, te midden van een aantal (katholieke) noodscholen. Het adres was Noordzijde 42. Hij werd in 1954/1955 ontworpen door de architect M.J. Granpré Molière. Bij de bouw waren ook de architecten Evers en Sarlemijn betrokken, verantwoordelijk voor veel woningbouw in Slotermeer. De bouwkosten bedroegen 800.000 gulden, exclusief grond en interieur. Granpré Molière had aanvankelijk ook een kerktoren ingetekend; echter, de financiële situatie van de parochie was onvoldoende om nog extra circa 100.000 gulden vrij te maken. De kerkgemeente hoopte op extra bijdragen als gevolg van een Lourdesjaar, maar de toren zou er nooit komen. Op 19 december 1957 wijdde Mgr. J.P. Huibers de kerk in. Deze driebeukige hallenkerk is gebouwd voor de parochie met dezelfde naam, ter vervanging van de eerdere kerk met die naam aan de Jacob Catskade in de Frederik Hendrikbuurt (Oud-West). De in 1957 verlaten kerk aan de Jacob Catskade wordt, na verschillende andere bestemmingen, sinds 1989 gebruikt door portugeestalige katholieken. De kerk is ontworpen naar het voorbeeld van de Romeinse basilicastijl. De kerk bood ruimte aan meer dan 1.000 kerkgangers. Ze heeft een afwijkende bouwstijl ten opzichte van de destijds gehanteerde stijl. Daar waar de moderne technieken veel glas gebruikten, kreeg deze kerk veel baksteen mee. Destijds ging men ervan uit dat in de loop der tijden dit ruwe baksteen en kerk een “nog” ouder aanzicht zou geven. Het was de tweede katholieke kerk van Slotermeer, na de in 1954 gebouwde Sint-Catharinakerk. Deze parochie is voorjaar 1993 gefuseerd met twee andere: de Sint-Catharinakerk en de Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten aan de Aalbersestraat in Geuzenveld. De gefuseerde parochie kreeg de naam Het Nieuwe Verbond. Later kreeg ook de kerk de naam Het Nieuwe Verbond. Na sloop van de scholen in de jaren negentig werd omstreeks 2000 door woningcorporatie Het Oosten de nieuwe wijk het Noorderhof gebouwd, met nieuwe straatnamen. Het adres van de kerk is sindsdien M.J. Granpré Molièreplein 2. Sinds 2011 staat het gebouw op de gemeentelijke monumentenlijst. In december 2019 werd door het Bisdom Haarlem-Amsterdam besloten dat de kerk per 1 januari 2020 fuseert met ver­schil­lende parochies van het stadsdeel Nieuw-West tot één parochie: De Vier Evangelisten. De gerenoveerde Pauluskerk in Osdorp is aangewezen als hoofdkerk van de parochie. Sinds 2022 zijn er in Het Nieuwe Verbond geen reguliere vieringen meer.

Het A.H. Gerhardhuis aan de Slotermeerlaan in de Amsterdamse wijk Slotermeer werd genoemd naar de vrijdenker en humanist Adriaan Gerhard. Het pand is gebouwd volgens de modernistische stijl van de jaren ‘50 naar een ontwerp van architect Willem van Tijen uit 1959. Het staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst en stond in 2013 op de kandidatenlijst voor Nederlandse rijksmonumenten 1959-1965. Het Gerhardhuis was het eerste bejaardentehuis van Amsterdam op humanistische grondslag en het eerste van zijn soort voor niet-kerkelijke ouderen in Nederland. De vrijdenkersbeweging en het Humanistisch Verbond kwamen rond 1950 bijeen met als doel een thuis te bouwen voor niet-kerkelijke ouderen. Het was een 'rood bastion' waar ouderen woonden die lid waren van verschillende linksgeoriënteerde clubs en verenigingen. In de loop der jaren werd het een plek voor alle gezindten. Het pand werd gebruikt als woonvoorziening voor bijna 200 ouderen en heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot woonzorgcentrum. Per 1 januari 2013 heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie verloren, de bewoners zijn elders gehuisvest, omdat het gebouw niet meer voldeed aan de huidige eisen. Er werd gezocht naar een nieuwe bestemming voor het gebouw. In januari 2015 werd bekendgemaakt dat het plaats gaat bieden aan 88 appartementen voor jongeren. Bovendien komen hier 130 studentenwoningen en vier sociale huurwoningen voor mensen die eerder woonden in instellingen voor maatschappelijke opvang.

Immanuel Kanthof is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

De Burgemeester Röellstraat is een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat loopt van het metrostation Jan van Galenstraat en ligt in het verlengde van de Jan van Galenstraat. De straat loopt vervolgens in westelijke richting tot het Lambertus Zijlplein. De familienaam Röell wordt uitgesproken als Reu-el, daarom staat het trema op de letter o. Een veelgemaakte fout is de uitspraak Ro-el door mensen die denken dat het trema op de e staat zoals in Joël. De straat kreeg zijn naam in 1952 en werd vernoemd naar Antonie baron Röell (1864-1940), burgemeester van Amsterdam van 1910 tot 1915, daarna commissaris van de Koningin voor Noord-Holland. De straat is, net als de Cornelis Lelylaan, gedeeltelijk verhoogd aangelegd met ongelijkvloerse, maar ook gelijkvloerse, kruisingen. Over de Burgemeester Cramergracht en de Burgemeester Van de Pollstraat liggen een brug en een viaduct van Piet Kramer uit 1953; brug nr. 604 staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst. Bij de kruising met de Slotermeerlaan is er een rotonde, het Burgemeester Röellcircuit met voor het tramverkeer net als een Grand Union afslaande bewegingen in alle richtingen. Het gedeelte tussen de Slotermeerlaan en de Burgemeester Van Leeuwenlaan werd opengesteld in 1954 en de aansluiting op de Colijnstraat kwam in 1961 tot stand. Na de bouw van Brug 650 kwam er aan de zuidzijde een weg voor bestemmingsverkeer. In 1974 bij de komst van tramlijn 13 werd de hooggelegen weg opengesteld tot het Lambertus Zijlplein maar was alleen bestemd voor bestemmingsverkeer. In 1984 kwam dit gedeelte voor het doorgaande verkeer in gebruik bij de aansluiting op de Abraham Kuyperlaan. Nauwelijks 12 jaar later werd het voor het doorgaande verkeer alweer buiten gebruik gesteld en het verhoogd liggende deel tussen de Van Leeuwenlaan en het Lambertus Zijlplein is in 2000 afgegraven waarbij de viaducten zijn gesloopt. Sinds 2001 ligt hier een gelijkvloerse trambaan. In 1991 vestigde de Hersteld Apostolische Zendingkerk zich in het bankgebouw(tje) Burgemeester Röellstraat 199. Tussen de Slotermeerlaan en het Lambertus Zijlplein rijdt tramlijn 13 sinds 1974. Tussen de Jan van Galenstraat en de Slotermeerlaan rijdt lijn 13 sinds 1989 door de straat. In 2019 werd door de kunstenaar Bastardilla een muurschildering getiteld Memories geplaatst op de flat op de kruising met de Dr. H. Colijnstraat. In 2024 volgde de muurschildering Drie zeilschepen van Matthieu Pommier op een blinde gevel aan de Burgemeester Van Leeuwenlaan. Eind 2022 werd begonnen met de herinrichting van de straat waarbij de rijbanen worden versmald, de trambaan wordt rechtgetrokken met meer ruimte voor fietsers en voetgangers, groen en extra woningen. Er is een 30 kilometer zone gerealiseerd.

Brug 2413 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug overspant de Sloterparkbadsingel. Ze is neergelegd om het Sloterparkbad makkelijker bereikbaar te maken vanuit het noorden. De waterwegen rondom het genoemde zwembad werden vanaf de oplevering van het Sloterpark als geheel veelvuldig aangepast. Er werd gegraven en weer gedempt en weer gegraven. Dit kwam mede doordat er rond 2000 een nieuw Sloterparkpad werd gebouwd, omdat het oude niet meer voldeed. Dat bad kwam op een schiereiland te liggen; het lag in het noorden "vast aan de wal", maar verder rondom was het een en al water, met als grootste oppervlak, dat van de Sloterplas. Bovendien snoepte het bouwterrein een deel van het Sloterpark af. Er kwam direct een nieuwe toegangsbrug vanaf de President Allendelaan in de vorm van brug 1561. In 2006 kwamen daar bruggen 1562 (President Allendelaan) en 1563 (vanuit het zuiden) bij, die tevens gebruikt kon worden in de "Rondje Sloterpark". Toen in 2011 er weer een noordelijke verbinding tot stand kwam tussen de Sloterparksingel en de Sloterplas, moesten bewoners van de dan nog vrij nieuwe woonwijk Noorderhof omlopen. Om dat op te heffen werd de brug 2413 gebouwd, ze is in principe alleen geschikt voor voetgangers en fietsers. Het geheel wordt gedragen door vier pijlers met jukken tussen beide landhoofden. Er zit steeds 7,80 meter (doorvaart 7,20 meter) tussen de pijlers. Daaroverheen liggen stalen liggers, waarop houten balken/planken voor het wegdek zorgen. Dat wegdek is weer voorzien van een antisliplaag. Op de brug zijn houten balustrades en leuningen te vinden. Het was het resultaat van het eisenpakket dat het toenmalig verantwoordelijke Stadsdeel West had gesteld. Onderdelen daarvan waren: de brug moest passen binnen de bouwstijl nieuwe zakelijkheid, die elders binnen het park ook is toegepast; dat hield mede in een (bijna) symmetrisch uiterlijk met een nadruk op het horizontale; de brug moest toegankelijk zijn voor voetgangers, fietsers en mindervaliden (een brug met boogconstructie viel daarmee direct af), maar ook onderhoudsvoertuigen moesten over de brug kunnen; in het brugdek moest ruimte zijn voor de aanleg van kabels voor verlichting etc.; een breedte van ten minste 2,5 meter, doorvaarthoogte 1,50 meter; ook de leuningen werden specifiek omschreven; zij moesten van hout zijn in de natuurlijke kleur; in een geometrisch patroon en als losse onderdelen zichtbaar; de balustraden en leuning moesten eindigen in witte betonnen blokken. Bij de genoemde specificaties waren als referentie foto’s bijgevoegd van de brug 689. De bruggen vertonen daarom grote gelijkenis. Omdat specificatie en uiterlijk al grotendeels vastlagen kwam het ontwerp van een ingenieursbureau (DioCON) en werd er geen esthetisch architect ingeschakeld. Dat betekende een terugkeer naar 19e-eeuwse principes waarbij bruggen in Amsterdam vooral werden ontworpen door ingenieurs, pas later kreeg men oog voor de esthetiek. Direct ten noorden van de brug staat kunstwerk Twee bladvormen #2413

De Westelijke Tuinsteden werden in de jaren vijftig en zestig van de 20e eeuw gebouwd als westelijke stadsuitbreiding van de Nederlandse stad Amsterdam. De basis hiervoor werd gelegd in het Algemeen Uitbreidingsplan uit 1935. De wijken zijn gebouwd volgens de open bebouwingswijze, met veel groen tussen de bebouwing.

De Dirk de Waterduikerbrug (brug 617) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in het stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de straat Noordzijde en voert over een duiker, die het water van de jachthaven aan de noordkant van de Sloterplas verbindt met een smalle gracht die in noordelijke richting loopt. De brug en gracht maakten nog geen deel uit van het ontwerp dat Cornelis van Eesteren in 1939 voor de woonwijk maakte. De brug dateert van de midden jaren vijftig toen de woonwijk ten noorden van de Sloterplas verrees. Het uiterlijk van deze brug doet enigszins aan de Amsterdamse Schoolstijl denken. De walkanten en landhoofden zijn uitgevoerd in baksteen en heeft hier een dito overspanning met ontspanningsboog. De brug heeft aan de zijkanten boven de uiteinden van de duiker een natuurstenen rand met natuurstenen balusters, waarin een metalen balustrade hangt. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, toegewezen aan Dick Slebos. Het vele baksteen lijkt daarbij wel van de hand te zijn van Piet Kramer, die in 1952 bij de dienst vertrok. Van zijn opvolgers Dirk Sterenberg en Dirk Slebos is bekend, dat zij soms zijn ontwerpen aanpasten, maar er wel mee verder gingen. De brug ging vanaf de aanleg anoniem door het leven; ze was alleen bekend onder haar nummer. Sinds april 2016 nodigt de gemeente Amsterdam actief mensen uit om voorstellen aan te dragen voor dergelijke naamloze bruggen. Het voorstel om deze brug de Dirk de Waterduikerbrug te noemen werd in november 2017 goedgekeurd, zodat de brug aldus in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen wordt opgenomen. Dirk de Waterduiker was de bijnaam van Dirk Rietveldt (1858-1940), die naar zeggen meer dan 60 mensen en huisdieren uit de Amsterdamse grachten gered heeft van de verdrinkingsdood. De vernoeming werd goedgekeurd omdat direct ten oosten van de brug ook drie straten naar redders zijn genoemd: Jan Cupidohof (naar Jan Cupido, die schipper was op reddingsboot De Brandaris op Terschelling), Dorus Rijkershof (naar Dorus Rijkers) en Frans Naerebouthof (naar Frans Naerebout).

Brug 631 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug ligt over een duiker, die de verbinding vormt tussen de Sloterparkbadsingel en een gracht die de scheiding vormt tussen Slotermeer en het Sloterpark. De brug en duiker werden in 1955 gelegd in wat toen de Westoever (de westoever van de Sloterplas) heette, in 1974 omgedoopt tot President Allendelaan. Werkzaamheden voor de aanleg voor de brug en duiker werden bij toeval vastgelegd tijdens een luchtfoto genomen op 21 september 1955. Voor de aanleg moest toen de Westoever, die al in 1950 aangelegd werd voordat hier woningen kwamen, even omgelegd worden. De duiker werd destijds aangelegd op een kale vlakte, een terrein dat later werd gebruikt voor de aanleg van het Sloterpark. De brug is in de loop der jaren geheel in de omgeving opgenomen, zodat automobilisten geen idee hebben dat hier een brug ligt. In de 21e eeuw werd het fiets- en voetpad behorend bij de President Allendelaan richting park verlegd op een aparte dam, waarbij men een buis door de dam heen als duiker heeft gebruikt. Omdat de duiker op een kanoroute lag kwamen er uit die hoek klachten. De gemeente maakte in 2012 een uit- en instapsteiger aan beide kanten van de dam; waardoor de buisduiker geheel onzichtbaar werd.

Brug 612 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.