Brug 2413

Brug 631 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug ligt over een duiker, die de verbinding vormt tussen de Sloterparkbadsingel en een gracht die de scheiding vormt tussen Slotermeer en het Sloterpark. De brug en duiker werden in 1955 gelegd in wat toen de Westoever (de westoever van de Sloterplas) heette, in 1974 omgedoopt tot President Allendelaan. Werkzaamheden voor de aanleg voor de brug en duiker werden bij toeval vastgelegd tijdens een luchtfoto genomen op 21 september 1955. Voor de aanleg moest toen de Westoever, die al in 1950 aangelegd werd voordat hier woningen kwamen, even omgelegd worden. De duiker werd destijds aangelegd op een kale vlakte, een terrein dat later werd gebruikt voor de aanleg van het Sloterpark. De brug is in de loop der jaren geheel in de omgeving opgenomen, zodat automobilisten geen idee hebben dat hier een brug ligt. In de 21e eeuw werd het fiets- en voetpad behorend bij de President Allendelaan richting park verlegd op een aparte dam, waarbij men een buis door de dam heen als duiker heeft gebruikt. Omdat de duiker op een kanoroute lag kwamen er uit die hoek klachten. De gemeente maakte in 2012 een uit- en instapsteiger aan beide kanten van de dam; waardoor de buisduiker geheel onzichtbaar werd.

Het Sloterparkbad in Amsterdam is een van de grootste zwemaccommodaties van Nederland. Het is gelegen in het Sloterpark, aan de President Allendelaan. Het is gebouwd naar ontwerp van architect Roy Gelders en is de vervanging van een ouder bad uit 1973 naar ontwerp van Manon Peyrot. Het huidige zwembad opende in april 2001 zijn deuren. Het beschikt onder andere over een 50-meterwedstrijdbad, een springbassin, een doelgroepenbad en een recreatiebad. Ook in het buitenterrein is een bad.

De Westelijke Tuinsteden werden in de jaren vijftig en zestig van de 20e eeuw gebouwd als westelijke stadsuitbreiding van de Nederlandse stad Amsterdam. De basis hiervoor werd gelegd in het Algemeen Uitbreidingsplan uit 1935. De wijken zijn gebouwd volgens de open bebouwingswijze, met veel groen tussen de bebouwing.

Olifant is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk van de hand van Jan Meefout is zowel beeld, klimobject als fontein. Meefout zei tijdens een interview in Het Parool van 1 november 1964: "Ik moest een grote ruimte te vullen, dan kan je niet met een klein beestje aankomen". Verder zag hij in dat de plaats van het kunstwerk veelvuldig bezocht zou worden door spelende kinderen, zodat hij ervan uit kon gaan dat er op geklommen zou worden. Hij vond dat de olifant(en) konden rekenen op tedere gevoelens bij kinderen. Meefout gaf destijds ook het commentaar, dat zo’n werk in opdracht wel leuk was, maar dat hij liever voor zichzelf werkte. Inhakken op een weerbarstig materiaal en dan nog wat scheppen vond hij het hoogst haalbare. In eerste instantie zou het een staande olifant worden, zodat kinderen er ook onder door konden. De gemeente Amsterdam, opdrachtgever, vond dat qua hoogte en kindgedrag te gevaarlijk. Het werd een geknielde olifant van 120 cm hoogte die op de rand van een pierenbad zit. Het beeld werd geplaatst aan de rand van een ondiep zwembad van het Sloterparkbad. Het verhuisde mee naar het nieuwe bad toen het originele bad enigszins zuidwaarts werd verplaatst. Meefout werkte aan het beeld in zijn atelier op Wittenburg. Het beeld werd gegoten bij kunstgieterij Stöxen in Leiden.

Het J. F Berghoefplantsoen is een parkje en bijbehorende straten in Amsterdam Nieuw-West. Ze is op 2 december 1997 per raadsbesluit vernoemd naar architect Johannes Fake Berghoef.

Roll on/twisted/roll on no.1 is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is ontworpen door Cor de Reus (Cornelis Johannes de Reus, 1947) en lag eerst in de Kinkerbuurt. Het werd in 1982 verplaatst naar het Sloterpark (langs de President Allendelaan). Het grotendeels liggend abstracte werk bestaat uit een plaat cortenstaal die aan de ene zijde staand is opgerold en aan het ander eind liggend. Daartussen maakt de strook een draaiing van 90 graden. Deze weergave geeft het idee dat het gebruikte materiaal soepel is, terwijl cortenstaal stug materiaal is.

Het A.H. Gerhardhuis aan de Slotermeerlaan in de Amsterdamse wijk Slotermeer werd genoemd naar de vrijdenker en humanist Adriaan Gerhard. Het pand is gebouwd volgens de modernistische stijl van de jaren ‘50 naar een ontwerp van architect Willem van Tijen uit 1959. Het staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst en stond in 2013 op de kandidatenlijst voor Nederlandse rijksmonumenten 1959-1965. Het Gerhardhuis was het eerste bejaardentehuis van Amsterdam op humanistische grondslag en het eerste van zijn soort voor niet-kerkelijke ouderen in Nederland. De vrijdenkersbeweging en het Humanistisch Verbond kwamen rond 1950 bijeen met als doel een thuis te bouwen voor niet-kerkelijke ouderen. Het was een 'rood bastion' waar ouderen woonden die lid waren van verschillende linksgeoriënteerde clubs en verenigingen. In de loop der jaren werd het een plek voor alle gezindten. Het pand werd gebruikt als woonvoorziening voor bijna 200 ouderen en heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot woonzorgcentrum. Per 1 januari 2013 heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie verloren, de bewoners zijn elders gehuisvest, omdat het gebouw niet meer voldeed aan de huidige eisen. Er werd gezocht naar een nieuwe bestemming voor het gebouw. In januari 2015 werd bekendgemaakt dat het plaats gaat bieden aan 88 appartementen voor jongeren. Bovendien komen hier 130 studentenwoningen en vier sociale huurwoningen voor mensen die eerder woonden in instellingen voor maatschappelijke opvang.

Noorderhof is een buurt in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West, voorheen stadsdeel Geuzenveld/Slotermeer. De wijk wordt begrensd door de Slotermeerlaan in het westen, het parkeerterrein van het Sloterparkbad in het zuiden, de Frans Bastiaansestraat in het oosten en de Burgemeester Röellstraat in het noorden. Het stedenbouwkundig ontwerp werd in de jaren negentig van de 20e eeuw door het Berlijnse bureau van de Luxemburgse architect Rob Krier en zijn partner Christoph Kohl vervaardigd in samenwerking met woningcorporatie Het Oosten en het stadsdeel. De bouw van de wijk, die 230 woningen telt, startte in 1995 en is voltooid in 1999.

Grote man, kleine man is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De kunstenaar Stephan Balkenhol ontwierp voor het M.J. Granpré Molièreplein in de nieuwbouwwijk Noordenhof een beeld waarin een kleine man tegen het linkerbeen opklimt van een grote man. Balkenhols oeuvre zit vol met afbeelding van mensen, maar dan in uitvergrote vorm. Het beeld verschilt met andere beelden van personen in dat het niet op een sokkel geplaatst is, maar op een soort krukje. Balkenhol wilde met de sculptuur van een gewone man afstand nemen van "al die klassieke" beelden waarop helden staan; Balkenhol gaf een "gewone man" weer. Balkenhols artistieke handtekening is terug te vinden in het beeld. De man draagt een zwarte broek en een wit overhemd (bij het klimmend mannetje is dat andersom). Ook de donkergekleurde kop met donkerbruin haar is een terugkerend thema bij zijn kunstwerken. De kunstenaar gebruikte beschilderd brons voor de personen en roestvast staal voor de kruk.

Het M.J. Granpré Molièreplein is een straat en voetgangersgebied in Amsterdam Nieuw-West. Ze is op 2 december 1997 per raadsbesluit vernoemd naar architect Marinus Jan Granpré Molière.

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk, tegenwoordig de Kerk van Het Nieuwe Verbond, is een rooms-katholieke kerk in de tuinstad Slotermeer in Amsterdam Nieuw-West. De kerk werd gebouwd midden op een haast braak liggend terrein nabij de hoek van de Burgemeester Röellstraat en de Slotermeerlaan, te midden van een aantal (katholieke) noodscholen. Het adres was Noordzijde 42. Hij werd in 1954/1955 ontworpen door de architect M.J. Granpré Molière. Bij de bouw waren ook de architecten Evers en Sarlemijn betrokken, verantwoordelijk voor veel woningbouw in Slotermeer. De bouwkosten bedroegen 800.000 gulden, exclusief grond en interieur. Granpré Molière had aanvankelijk ook een kerktoren ingetekend; echter, de financiële situatie van de parochie was onvoldoende om nog extra circa 100.000 gulden vrij te maken. De kerkgemeente hoopte op extra bijdragen als gevolg van een Lourdesjaar, maar de toren zou er nooit komen. Op 19 december 1957 wijdde Mgr. J.P. Huibers de kerk in. Deze driebeukige hallenkerk is gebouwd voor de parochie met dezelfde naam, ter vervanging van de eerdere kerk met die naam aan de Jacob Catskade in de Frederik Hendrikbuurt (Oud-West). De in 1957 verlaten kerk aan de Jacob Catskade wordt, na verschillende andere bestemmingen, sinds 1989 gebruikt door portugeestalige katholieken. De kerk is ontworpen naar het voorbeeld van de Romeinse basilicastijl. De kerk bood ruimte aan meer dan 1.000 kerkgangers. Ze heeft een afwijkende bouwstijl ten opzichte van de destijds gehanteerde stijl. Daar waar de moderne technieken veel glas gebruikten, kreeg deze kerk veel baksteen mee. Destijds ging men ervan uit dat in de loop der tijden dit ruwe baksteen en kerk een “nog” ouder aanzicht zou geven. Het was de tweede katholieke kerk van Slotermeer, na de in 1954 gebouwde Sint-Catharinakerk. Deze parochie is voorjaar 1993 gefuseerd met twee andere: de Sint-Catharinakerk en de Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten aan de Aalbersestraat in Geuzenveld. De gefuseerde parochie kreeg de naam Het Nieuwe Verbond. Later kreeg ook de kerk de naam Het Nieuwe Verbond. Na sloop van de scholen in de jaren negentig werd omstreeks 2000 door woningcorporatie Het Oosten de nieuwe wijk het Noorderhof gebouwd, met nieuwe straatnamen. Het adres van de kerk is sindsdien M.J. Granpré Molièreplein 2. Sinds 2011 staat het gebouw op de gemeentelijke monumentenlijst. In december 2019 werd door het Bisdom Haarlem-Amsterdam besloten dat de kerk per 1 januari 2020 fuseert met ver­schil­lende parochies van het stadsdeel Nieuw-West tot één parochie: De Vier Evangelisten. De gerenoveerde Pauluskerk in Osdorp is aangewezen als hoofdkerk van de parochie. Sinds 2022 zijn er in Het Nieuwe Verbond geen reguliere vieringen meer.

Brug 1562 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug geeft voor voetgangers en fietsers toegang door het noordelijk deel van het Sloterpark vanaf de President Allendelaan. Ze maakt deel uit van het wandel- en trimparcours Rondje Sloterplas. De huidige brug had een zeer eenvoudige voorganger, een houten brug uit de periode rond 1970, toen men via deze brug nog het Strandbad Sloterplas kon bereiken. Het eerste overdekte Sloterparkbad (als gebouw) met het openluchtbad was in wezen een uitbreiding van de faciliteiten van het strandbad en werd geopend in 1973. De brug was in die tijd niet bedoeld als ingang voor het publiek maar als nooduitgang en afgesloten en ontoegankelijk gemaakt met een hekwerk. De situatie ter plaatse is in de loop der jaren gewijzigd. De grootste wijziging (gegevens 2018) was de verplaatsing van het Sloterparkbad zuidwaarts. Daartoe werd er druk gebouwd en gegraven. Het zwembad uit 2001 werd vanaf de President Allendelaan gescheiden door wat later de Sloterparkbadsingel ging heten. Over die singel werd daarom samen met het zwembad brug 1561 gebouwd. Later wilde de gemeente (nog) meer scheiding in snel en langzaam verkeer en kwam deze brug, zodat recreanten en trimmers sneller het park in zouden lopen/fietsen en niet meer langs de vrij drukke President Allendelaan hoefden te gaan. Om doorvoer in het park te krijgen, kreeg de Sloterparkbadsingel tegelijkertijd ook brug 1563. De uiterlijke kenmerken van bruggen 1562 en 1563 lijken op die van de bruggen die door de Dienst der Publieke Werken in Amsterdam in de jaren zestig en zeventig zijn ontworpen voor de Cornelis Lelylaan en omgeving. De opbouw bestaat uit een witte betonnen overspanning met daarop blauwe leuningen in een strakke vormgeving.