Berlin-Gropiusstadt

Lipschitzallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen nabij de gelijknamige straat in het Berlijnse stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. De bouw van het traject Britz-Süd - Zwickauer Damm, waarvan station Lipschitzallee deel uitmaakt, begon in 1965. De aanleg van de metro viel samen met de ontwikkeling van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. Dit betekende onder meer dat men geen rekening hoefde te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Station Lipschitzallee werd ontworpen door Rainer Rümmler, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. De wanden van het station zijn bekleed met lichtgrijze tegels, onderbroken door een horizontale donkerblauwe band, waarop de stationsnaam is aangebracht. Donkerblauw is ook de betegeling van de zuilen en het trappenhuis. Een dergelijk tweedeling kleurenschema is met wisselende kleuren te vinden in alle in 1970 geopende metrostations in Gropiusstadt, alsmede enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9. Trappen en een roltrap verbinden het vlak onder het maaiveld gelegen eilandperron met een bovengrondse stationshal. Het in de kleuren geel en blauw uitgevoerde stationsgebouwtje staat op een plein dat zich uitstrekt ten westen van de Lipschitzallee en omzoomd wordt door buurtfaciliteiten als een school, een kerk een winkelcentrum. Een later toegevoegde lift aan de oostzijde van het station leidt rechtstreeks naar de straat.

Buckow is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln. Buckow is in twee stukken verdeeld doordat Gropiusstadt in 2002 een apart stadsdeel werd.

De Gropius Passagen is een winkelcentrum in de Berlijnse wijk Gropiusstadt in het zuiden van de wijk Neukölln. In 1994 werd het centrum verbouwd, waarna het 94.000 m² verkoopoppervlakte telt en daarmee het grootste winkelcentrum van de stad en een van de grootste winkelcentra van Duitsland is.

Johannisthaler Chaussee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat in het centrum van het stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. Het station geeft onder andere rechtstreekse toegang tot de Gropius Passagen, een van de grootste winkelcentra in Berlijn. Aan het begin van de 1960 verrezen op het grondgebied van de stadsdelen Britz, Buckow en Rudow, in het zuidoosten van West-Berlijn, grote nieuwe woonwijken, die een snelle openbaarvervoerverbinding nodig hadden. Om het nieuwbouwgebied te ontsluiten besloot men lijn CI (de huidige U7) te verlengen naar het zuiden. In 1963 werd de eerste etappe van de verlenging voltooid en bereikte de lijn station Britz-Süd. Ondertussen was men begonnen met de bouw van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. In 1965 ging de eerste spade in de grond voor de tweede etappe van de verlenging, die lijn 7 dwars door Gropiusstadt naar de Zwickauer Damm zou brengen. Aangezien de metroaanleg samenviel met de ontwikkeling van de wijk, hoefde men hier geen rekening te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Station Johannisthaler Chaussee werd ontworpen door Rainer Rümmler, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. De wanden van het station zijn bekleed met lichtgrijze tegels, onderbroken door een horizontale witte band, waarin de stationsnaam geschreven is. Alle in 1970 geopende metrostations in Gropiusstadt (alsmede enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9) hebben een dergelijk standaardontwerp zonder opsmuk; alleen de kleurstelling verschilt per station. In 1999 onderging station Johannisthaler Chaussee naar aanleiding van de bouw van de Gropius Passagen een modernisering, waarbij de zuilen op het eilandperron een bekleding van glanzende metaalplaten kregen, in plaats van de vroegere blauwe betegeling. Ook werd er een lift ingebouwd, die echter niet naar het winkelcentrum leidt, maar naar de stationshal aan de noordzijde van de Johannisthaler Chaussee.

Wutzkyallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Rotraut-Richter-Platz, nabij de Wutzkyallee, in het Berlijnse stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. De bouw van het traject Britz-Süd - Zwickauer Damm, waarvan station Wutzkyallee deel uitmaakt, begon in 1965. De aanleg van de metro viel samen met de ontwikkeling van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. Dit betekende onder meer dat men geen rekening hoefde te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Wutzkyallee werd zoals alle Berlijnse metrostations uit de periode 1965-1995 ontworpen door Rainer Rümmler. De wanden van het station zijn bekleed met donkerblauwe tegels, onderbroken door een horizontale lichtgrijze band, waarop de stationsnaam is aangebracht. Ook de betegeling van de zuilen en het trappenhuis is lichtgrijs. Het kleurenschema van station Wutzkyallee is hiermee het spiegelbeeld van dat van het naburige station Lipschitzallee. Hetzelfde standaardontwerp met wisselende kleurstelling is te vinden in de andere metrostations in Gropiusstadt, alsmede in enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9. Trappen en een roltrap verbinden het vlak onder het maaiveld gelegen eilandperron met de in de kleuren rood en groen uitgevoerde stationshal op de Rotraut-Richter-Platz. De inbouw van een lift, waarover op den duur alle Berlijnse metrostations moeten beschikken, zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat pas na 2010 plaatsvinden.

Britz-Süd is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder een groenstrook langs de Fritz-Reuter-Allee, nabij de Gutschmidtstraße, in het Berlijnse stadsdeel Britz. Station Britz-Süd werd geopend op 28 september 1963 en is onderdeel van lijn U7. Ten zuidwesten van het station bevindt zich de metrowerkplaats Britz-Süd, die in 1971 in gebruik genomen werd. In november 1959 begon men bij het toenmalige eindpunt Grenzallee aan de verlenging van lijn CI, de huidige U7, naar de nieuwe woongebieden in Britz en Gropiusstadt. Vier jaar later kwam de 2,9 kilometer lange eerste etappe van deze verlenging tot Britz-Süd in gebruik. Nadat het station zes en een half jaar het zuidelijke eindpunt van de lijn was geweest, werd de U7 in 1970 doorgetrokken naar station Zwickauer Damm. De stations op dit deel van de lijn onderscheiden zich door een zeer zakelijk, functioneel standaardontwerp zonder opsmuk: een rechthoekige, ondiep gelegen hal met een eilandperron en vierkante steunpilaren. Station Britz-Süd kreeg een wandbekleding van olijfgroene tegels, terwijl de pilaren een donkergrijze betegeling hebben. Aanvankelijk beschikte het station over slechts één uitgang, aan de zuidzijde, leidend naar de Gutschmidtstraße. Hier bevindt zich een bakstenen toegangsgebouw met witte luifel, zoals dat ook bij de nabijgelegen stations Blaschkoallee en Parchimer Allee te vinden is. Na een brand in station Deutsche Oper in 2000 besloot men echter alle Berlijnse metrostations van een tweede uitgang te voorzien als deze niet aanwezig was. Op 3 september 2003 kwam de noordelijke uitgang van station Britz-Süd in gebruik. Het station is momenteel alleen via trappen en roltrappen te bereiken, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations over een lift beschikken. De termijn waarbinnen station Britz-Süd van een lift voorzien zal worden is nog niet vastgelegd.

Parchimer Allee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Fritz-Reuter-Allee, nabij de kruising met de Parchimer Allee, in het Berlijnse stadsdeel Britz. Het metrostation werd geopend op 28 september 1963 en is onderdeel van lijn U7. De Parchimer Allee is genoemd naar de stad Parchim in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. In november 1959 begon men bij het toenmalige eindpunt Grenzallee aan de verlenging van lijn CI, de huidige U7, naar de nieuwe woongebieden in Britz en Gropiusstadt. Vier jaar later kwam de 2,9 kilometer lange eerste etappe van deze verlenging, met de stations Blaschkoallee, Parchimer Allee en Britz-Süd in gebruik. De stations op dit deel van de lijn lijken sterk op elkaar en hebben een zeer zakelijk, functioneel standaardontwerp zonder opsmuk: een rechthoekige, ondiep gelegen hal met een eilandperron en vierkante steunpilaren. Station Parchimer Allee kreeg een wandbekleding van blauwe rechthoekige tegels, de pilaren zijn afgewerkt met witte, eveneens rechthoekige tegels. Aan beide uiteinden van het het station bevindt zich een bakstenen toegangsgebouw met witte luifel. Deze stationshalletjes, die ook bij de metrostations Blaschkoallee en Britz-Süd te vinden zijn, staan aan de kruising van de Fritz-Reuter-Allee met de Parchimer Allee (noord) respectievelijk de Gielower Straße (zuid). Het station is momenteel alleen via trappen en roltrappen te bereiken, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. De inbouw van een lift in station Parchimer Allee zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat nog voor 2010 plaatsvinden.

Zwickauer Damm is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat op de grens van de stadsdelen Gropiusstadt en Rudow. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7, waarvan het twee en een half jaar het zuidoostelijke eindpunt was. Aan het begin van de 1960 verrezen op het grondgebied van de stadsdelen Britz, Buckow en Rudow, in het zuidoosten van West-Berlijn, grote nieuwe woonwijken, die een snelle openbaarvervoerverbinding nodig hadden. Om het nieuwbouwgebied te ontsluiten besloot men lijn CI (de huidige U7) te verlengen naar het zuiden. In 1963 werd de eerste etappe van de verlenging voltooid en bereikte de lijn station Britz-Süd. Ondertussen was men begonnen met de bouw van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. In 1965 ging de eerste spade in de grond voor de tweede etappe van de verlenging, die lijn 7 dwars door Gropiusstadt naar de Zwickauer Damm zou brengen. Aangezien de metroaanleg samenviel met de ontwikkeling van de wijk, hoefde men hier geen rekening te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Dit is ook het geval bij station Zwickauer Damm: het metrostation ligt dwars op de gelijknamige straat en deels onder een woontoren. Zwickauer Damm zou niet lang het eindstation van de lijn zijn: op 1 juli 1972 werd de U7 met één station verlengd tot het huidige eindpunt Rudow. Station Zwickauer Damm werd ontworpen door Rainer Rümmler, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. De wanden van het station zijn bekleed met grote olijfgroene tegels, onderbroken door een horizontale band met witte tegels, waarop de stationsnaam geschreven is. De zuilen kregen een donkergrijze betegeling. Alle in 1970 geopende metrostations in Gropiusstadt (alsmede enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9) hebben een dergelijk standaardontwerp zonder opsmuk; alleen de kleurstelling verschilt per station. In tegenstelling tot de perronhal, die overigens vlak onder het maaiveld ligt, werd het bovengrondse toegangsgebouw wel volgens een uniek ontwerp gebouwd. Dit gebouw staat aan de westzijde van de Zwickauer Damm en heeft een opvallend veelhoekig dak, dat op meerdere plaatsen geknikt is en buiten de muren uitsteekt. Vanuit de hal leiden trappen en roltrappen naar het midden van het eilandperron. De inbouw van een lift zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat pas na 2010 plaatsvinden.

De modernistische woonwijken in Berlijn omvat initieel zes wooncomplexen in Berlijn die in 2008 op de werelderfgoedlijst van UNESCO zijn geplaatst. Deze woningbouwprojecten werden in de periode 1913 tot 1934 in de stijl van het nieuwe bouwen ontworpen en uitgevoerd. Verantwoordelijk voor de ontwerpen waren met name Bruno Taut en Martin Wagner, maar ook andere architecten waaronder Hans Scharoun en Walter Gropius. In 2026 werd het werelderfgoed uitgebreid met Waldsiedlung Zehlendorf als zevende wooncomplex. De aangepaste motivatie luidde: "Het erkende werelderfgoed bestaat uit zeven woonwijken in Berlijn, gebouwd tussen 1910 en 1933. Ontwikkeld in een periode van aanzienlijke sociale, culturele, technische en politieke innovatie, met name tijdens de Weimarrepubliek, vormen de landgoederen uitstekende voorbeelden van modernistische stedenbouw, architectuur en tuinontwerp uit het begin van de twintigste eeuw. Ontworpen door toonaangevende architecten van het Duitse modernisme, introduceerden zij innovatieve stedelijke indelingen, gebouwtypologieën, platte dakontwerpen, technische oplossingen en esthetische benaderingen, terwijl ze nieuwe sociale en hygiënische normen toepasten die gericht waren op het verbeteren van woon- en leefomstandigheden. Door hun uitzonderlijke architectonische en stedelijke kwaliteit zijn de wijken een voorbeeld van de woninghervormingsbeweging die het woningontwerp transformeerde en modellen voor sociale huisvesting in Duitsland en daarbuiten vestigde."

Blaschkoallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat in het Berlijnse stadsdeel Britz, aan de rand van het Park am Buschkrug. Het metrostation werd geopend op 28 september 1963 en is onderdeel van lijn U7. De Blaschkoallee is genoemd naar de medicus Alfred Blaschko. In november 1959 begon men bij het toenmalige eindpunt Grenzallee aan de verlenging van lijn CI, de huidige U7, naar de nieuwe woongebieden in Britz en Gropiusstadt. Vier jaar later kwam de 2,9 kilometer lange eerste etappe van deze verlenging, met de stations Blaschkoallee, Parchimer Allee en Britz-Süd in gebruik. De stations op dit deel van de lijn onderscheiden zich door een zeer zakelijk, functioneel standaardontwerp zonder opsmuk: een rechthoekige, ondiep gelegen hal met een eilandperron en vierkante steunpilaren. Station Blaschkoallee kreeg een wandbekleding van witte tegels, terwijl de pilaren afgewerkt zijn met bakstenen. Aan beide uiteinden van het station bevindt zich een bakstenen toegangsgebouw met witte luifel. Deze stationshalletjes staan aan weerszijden van de Blaschkoallee: een in het Park am Buschkrug en een langs de Fritz-Reuter-Allee. Het station is momenteel alleen via trappen en roltrappen te bereiken, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. Station Blaschkoallee heeft hierbij echter geen hoge prioriteit; volgens het tijdschema van de Berlijnse Senaat zal de inbouw van een lift pas na 2010 plaatsvinden.

Britz is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln.

Ze is een knooppunt in de Duitse deelstaat Berlijn. Op dit half-sterknooppunt in het stadsdeel Berlin-Neukölln sluit de A113 vanaf Schönefelder Kreuz aan op de A100.