Britz-Süd

Parchimer Allee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Fritz-Reuter-Allee, nabij de kruising met de Parchimer Allee, in het Berlijnse stadsdeel Britz. Het metrostation werd geopend op 28 september 1963 en is onderdeel van lijn U7. De Parchimer Allee is genoemd naar de stad Parchim in de Duitse deelstaat Mecklenburg-Voor-Pommeren. In november 1959 begon men bij het toenmalige eindpunt Grenzallee aan de verlenging van lijn CI, de huidige U7, naar de nieuwe woongebieden in Britz en Gropiusstadt. Vier jaar later kwam de 2,9 kilometer lange eerste etappe van deze verlenging, met de stations Blaschkoallee, Parchimer Allee en Britz-Süd in gebruik. De stations op dit deel van de lijn lijken sterk op elkaar en hebben een zeer zakelijk, functioneel standaardontwerp zonder opsmuk: een rechthoekige, ondiep gelegen hal met een eilandperron en vierkante steunpilaren. Station Parchimer Allee kreeg een wandbekleding van blauwe rechthoekige tegels, de pilaren zijn afgewerkt met witte, eveneens rechthoekige tegels. Aan beide uiteinden van het het station bevindt zich een bakstenen toegangsgebouw met witte luifel. Deze stationshalletjes, die ook bij de metrostations Blaschkoallee en Britz-Süd te vinden zijn, staan aan de kruising van de Fritz-Reuter-Allee met de Parchimer Allee (noord) respectievelijk de Gielower Straße (zuid). Het station is momenteel alleen via trappen en roltrappen te bereiken, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. De inbouw van een lift in station Parchimer Allee zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat nog voor 2010 plaatsvinden.

Johannisthaler Chaussee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat in het centrum van het stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. Het station geeft onder andere rechtstreekse toegang tot de Gropius Passagen, een van de grootste winkelcentra in Berlijn. Aan het begin van de 1960 verrezen op het grondgebied van de stadsdelen Britz, Buckow en Rudow, in het zuidoosten van West-Berlijn, grote nieuwe woonwijken, die een snelle openbaarvervoerverbinding nodig hadden. Om het nieuwbouwgebied te ontsluiten besloot men lijn CI (de huidige U7) te verlengen naar het zuiden. In 1963 werd de eerste etappe van de verlenging voltooid en bereikte de lijn station Britz-Süd. Ondertussen was men begonnen met de bouw van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. In 1965 ging de eerste spade in de grond voor de tweede etappe van de verlenging, die lijn 7 dwars door Gropiusstadt naar de Zwickauer Damm zou brengen. Aangezien de metroaanleg samenviel met de ontwikkeling van de wijk, hoefde men hier geen rekening te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Station Johannisthaler Chaussee werd ontworpen door Rainer Rümmler, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. De wanden van het station zijn bekleed met lichtgrijze tegels, onderbroken door een horizontale witte band, waarin de stationsnaam geschreven is. Alle in 1970 geopende metrostations in Gropiusstadt (alsmede enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9) hebben een dergelijk standaardontwerp zonder opsmuk; alleen de kleurstelling verschilt per station. In 1999 onderging station Johannisthaler Chaussee naar aanleiding van de bouw van de Gropius Passagen een modernisering, waarbij de zuilen op het eilandperron een bekleding van glanzende metaalplaten kregen, in plaats van de vroegere blauwe betegeling. Ook werd er een lift ingebouwd, die echter niet naar het winkelcentrum leidt, maar naar de stationshal aan de noordzijde van de Johannisthaler Chaussee.

De modernistische woonwijken in Berlijn omvat initieel zes wooncomplexen in Berlijn die in 2008 op de werelderfgoedlijst van UNESCO zijn geplaatst. Deze woningbouwprojecten werden in de periode 1913 tot 1934 in de stijl van het nieuwe bouwen ontworpen en uitgevoerd. Verantwoordelijk voor de ontwerpen waren met name Bruno Taut en Martin Wagner, maar ook andere architecten waaronder Hans Scharoun en Walter Gropius. In 2026 werd het werelderfgoed uitgebreid met Waldsiedlung Zehlendorf als zevende wooncomplex. De aangepaste motivatie luidde: "Het erkende werelderfgoed bestaat uit zeven woonwijken in Berlijn, gebouwd tussen 1910 en 1933. Ontwikkeld in een periode van aanzienlijke sociale, culturele, technische en politieke innovatie, met name tijdens de Weimarrepubliek, vormen de landgoederen uitstekende voorbeelden van modernistische stedenbouw, architectuur en tuinontwerp uit het begin van de twintigste eeuw. Ontworpen door toonaangevende architecten van het Duitse modernisme, introduceerden zij innovatieve stedelijke indelingen, gebouwtypologieën, platte dakontwerpen, technische oplossingen en esthetische benaderingen, terwijl ze nieuwe sociale en hygiënische normen toepasten die gericht waren op het verbeteren van woon- en leefomstandigheden. Door hun uitzonderlijke architectonische en stedelijke kwaliteit zijn de wijken een voorbeeld van de woninghervormingsbeweging die het woningontwerp transformeerde en modellen voor sociale huisvesting in Duitsland en daarbuiten vestigde."

De Gropius Passagen is een winkelcentrum in de Berlijnse wijk Gropiusstadt in het zuiden van de wijk Neukölln. In 1994 werd het centrum verbouwd, waarna het 94.000 m² verkoopoppervlakte telt en daarmee het grootste winkelcentrum van de stad en een van de grootste winkelcentra van Duitsland is.

Buckow is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln. Buckow is in twee stukken verdeeld doordat Gropiusstadt in 2002 een apart stadsdeel werd.

Blaschkoallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat in het Berlijnse stadsdeel Britz, aan de rand van het Park am Buschkrug. Het metrostation werd geopend op 28 september 1963 en is onderdeel van lijn U7. De Blaschkoallee is genoemd naar de medicus Alfred Blaschko. In november 1959 begon men bij het toenmalige eindpunt Grenzallee aan de verlenging van lijn CI, de huidige U7, naar de nieuwe woongebieden in Britz en Gropiusstadt. Vier jaar later kwam de 2,9 kilometer lange eerste etappe van deze verlenging, met de stations Blaschkoallee, Parchimer Allee en Britz-Süd in gebruik. De stations op dit deel van de lijn onderscheiden zich door een zeer zakelijk, functioneel standaardontwerp zonder opsmuk: een rechthoekige, ondiep gelegen hal met een eilandperron en vierkante steunpilaren. Station Blaschkoallee kreeg een wandbekleding van witte tegels, terwijl de pilaren afgewerkt zijn met bakstenen. Aan beide uiteinden van het station bevindt zich een bakstenen toegangsgebouw met witte luifel. Deze stationshalletjes staan aan weerszijden van de Blaschkoallee: een in het Park am Buschkrug en een langs de Fritz-Reuter-Allee. Het station is momenteel alleen via trappen en roltrappen te bereiken, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. Station Blaschkoallee heeft hierbij echter geen hoge prioriteit; volgens het tijdschema van de Berlijnse Senaat zal de inbouw van een lift pas na 2010 plaatsvinden.

Gropiusstadt is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln.

Britz is een stadsdeel van Berlijn, en maakt deel uit van Neukölln.

Lipschitzallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen nabij de gelijknamige straat in het Berlijnse stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. De bouw van het traject Britz-Süd - Zwickauer Damm, waarvan station Lipschitzallee deel uitmaakt, begon in 1965. De aanleg van de metro viel samen met de ontwikkeling van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. Dit betekende onder meer dat men geen rekening hoefde te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Station Lipschitzallee werd ontworpen door Rainer Rümmler, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. De wanden van het station zijn bekleed met lichtgrijze tegels, onderbroken door een horizontale donkerblauwe band, waarop de stationsnaam is aangebracht. Donkerblauw is ook de betegeling van de zuilen en het trappenhuis. Een dergelijk tweedeling kleurenschema is met wisselende kleuren te vinden in alle in 1970 geopende metrostations in Gropiusstadt, alsmede enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9. Trappen en een roltrap verbinden het vlak onder het maaiveld gelegen eilandperron met een bovengrondse stationshal. Het in de kleuren geel en blauw uitgevoerde stationsgebouwtje staat op een plein dat zich uitstrekt ten westen van de Lipschitzallee en omzoomd wordt door buurtfaciliteiten als een school, een kerk een winkelcentrum. Een later toegevoegde lift aan de oostzijde van het station leidt rechtstreeks naar de straat.

Grenzallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Buschkrugallee, ter hoogte van de kruising met autosnelweg BAB 100 (de Berlijnse stadsringweg), op de grens van de stadsdelen Britz en Neukölln. Het metrostation opende op 21 december 1930 en was ruim dertig jaar het zuidoostelijke eindpunt van lijn CI, de huidige U7. Station Grenzallee, gebouwd in modernistische stijl, geniet monumentenbescherming.Het eerste deel van de Nord-Süd-Bahn (lijn C), een noord-zuidlijn met twee takken, opende in 1923. Na een aantal verlengingen in kleine etappes bereikte de zuidoostelijke tak van de lijn, die het stadsdeel Neukölln ontsloot en de aanduiding CI droeg, in 1930 zijn volgens de toenmalige plannen definitieve eindpunt Grenzallee. Het ging daarbij om een van de laatste trajecten van de Berlijnse metro die nog voor de Tweede Wereldoorlog werden aangelegd. Na de ingebruikname van het traject Bergstraße - Grenzallee zou de metrobouw in de Duitse hoofdstad ruim twintig jaar rusten. Voor het ontwerp van station Grenzallee tekende Alfred Grenander, destijds huisarchitect van de Berlijnse metro. Het uiterlijk van het metrostation combineert (evenals het naburige en tegelijkertijd geopende station Neukölln) elementen van de in dezelfde periode door Grenander ontworpen stations van de U5 en van de U8. Net als in de stations op de genoemde lijnen en in tegenstelling tot de oudere Nord-Süd-Bahnstations is de kenkleur, in het geval van Grenzallee mintgroen, niet beperkt tot enkele vaste elementen, maar overal in het station prominent aanwezig. De bekleding van de wanden met glanzende, felgekleurde vierkante tegels is typerend voor de oudste stations op de U8, terwijl de stalen steunpilaren op het perron net als op de U5 onbekleed zijn gelaten. Ook de lengte van het perron, 110 meter, richt zich naar de op de U5 en U8 ontwikkelde standaard; eerdere stations op de Nord-Süd-Bahn waren slechts 80 meter lang en moesten later wegens capaciteitsproblemen verlengd worden. Aanvankelijk was aan de Sieversufer nabij station Grenzallee een werkplaats gepland, waarvoor al enkele voorbereidingen werden getroffen. Om deze reden bevindt zich ten zuiden van het metrostation een omvangrijk tunnelcomplex in twee verdiepingen, waar de (doodlopende) sporen naar de geplande werkplaats en de doorgaande sporen richting Rudow splitsen. De aanzet voor de verbinding met de nooit gerealiseerde werkplaats wordt tegenwoordig als opstelterrein voor metrotreinen gebruikt.Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed de metrolijn door Neukölln nauwelijks schade. Desondanks werd de dienst op de lijn op 1 april 1944 ingekort tot station Bergstraße en sloot metrostation Grenzallee voorlopig zijn deuren, omdat de metrotunnel hier werd ingericht als ondergrondse wapenfabriek. Op 25 april 1945 werd het metroverkeer in de gehele stad stilgelegd, maar minder dan een maand later, op 14 mei, was de ongeschonden Neuköllnse lijn een van de twee eerste trajecten die weer in bedrijf kwamen, al reden er aanvankelijk slechts pendeltreinen tussen Bergstraße en Hermannplatz. Nadat de wapenfabriek ontmanteld was konden de treinen vanaf 26 juli weer gaan doorrijden naar de Grenzallee.Station Grenzallee beschikt aan beide uiteinden van het eilandperron over uitgangen die via een tussenverdieping naar de Buschkrugallee leiden. De zuidelijke toegang bevindt zich ter hoogte van de Bürgerstraße, de noordelijke bij de kruising met de Grenzallee. Het station is alleen te bereiken via trappen; voor de inbouw van een lift, waarvan uiteindelijk alle Berlijns metrostations voorzien moeten zijn, is nog geen termijn vastgesteld.

Ze is een knooppunt in de Duitse deelstaat Berlijn. Op dit half-sterknooppunt in het stadsdeel Berlin-Neukölln sluit de A113 vanaf Schönefelder Kreuz aan op de A100.

Wutzkyallee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Rotraut-Richter-Platz, nabij de Wutzkyallee, in het Berlijnse stadsdeel Gropiusstadt. Het metrostation werd geopend op 2 januari 1970 en ligt aan lijn U7. De bouw van het traject Britz-Süd - Zwickauer Damm, waarvan station Wutzkyallee deel uitmaakt, begon in 1965. De aanleg van de metro viel samen met de ontwikkeling van de Gropiusstadt, een grootschalig nieuwbouwgebied dat ruim 50.000 inwoners zou gaan tellen. Dit betekende onder meer dat men geen rekening hoefde te houden met het stratenpatroon; straten en huizenblokken werden simpelweg later over de tunnel heen gebouwd. Wutzkyallee werd zoals alle Berlijnse metrostations uit de periode 1965-1995 ontworpen door Rainer Rümmler. De wanden van het station zijn bekleed met donkerblauwe tegels, onderbroken door een horizontale lichtgrijze band, waarop de stationsnaam is aangebracht. Ook de betegeling van de zuilen en het trappenhuis is lichtgrijs. Het kleurenschema van station Wutzkyallee is hiermee het spiegelbeeld van dat van het naburige station Lipschitzallee. Hetzelfde standaardontwerp met wisselende kleurstelling is te vinden in de andere metrostations in Gropiusstadt, alsmede in enkele uit dezelfde periode daterende stations op de U9. Trappen en een roltrap verbinden het vlak onder het maaiveld gelegen eilandperron met de in de kleuren rood en groen uitgevoerde stationshal op de Rotraut-Richter-Platz. De inbouw van een lift, waarover op den duur alle Berlijnse metrostations moeten beschikken, zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat pas na 2010 plaatsvinden.