Hof van Savoye

Het Stedelijk Onze-Lieve-Vrouweziekenhuis of het Oud Gasthuis is een gebouw in de stad Mechelen in de Keizerstraat en aan het Margareta van Oostenrijkplein. In 1198 richtten de gasthuiszusters Augustinessen een hospitaal op aan de rand van de stadswal. Het oorspronkelijke hospitaal lag in de Onze-Lieve-Vrouwestraat. Na de Franse revolutie werd deze instelling overgenomen door het Bestuur der Burgerlijke Godshuizen (voorloper van het OCMW en Sociaal Huis). Pas in 1857 verhuisde dit ziekenhuis naar een nieuw gebouw op het domein van het oude jezuïetenklooster in de Keizerstraat. De Mechelse architect Charles Drossaert junior ontwierp het nieuwe ziekenhuis. De eerstesteenlegging van het gasthuis vond plaats op 3 juli 1854 in het bijzijn van koning Leopold I. De kloosterkapel werd ingewijd op 31 mei 1858. Een groot gedeelte van het eigenlijke ziekenhuis moest tussen 1996 en 2000 plaats ruimen voor een nieuwe ziekenhuisvleugel (dat in 2023 alweer werd afgebroken na verhuis naar het Algemeen Ziekenhuis Sint-Maarten). Hierdoor resteert van het in 1857 voltooide complex enkel nog de U-vormige vleugel aan de Keizerstraat met centraal gelegen kapel. In 2005 werden de kapel, gevels en daken van het U-vormige gebouw beschermd als monument. De federale Regie der Gebouwen kocht het gebouw in 2007 van de welzijnsvereniging Dodoens. Toen waren er plannen om er het Mechelse gerechtshof, dat aan de overkant van de straat in het Hof van Savoye is gevestigd, in uit te breiden na een ingrijpende restauratie, maar die plannen werden nooit uitgevoerd. Na jarenlange leegstand kocht eind 2021 de stad Mechelen het gasthuis opnieuw over van de Regie der Gebouwen voor 1,3 miljoen euro. De stad wil het gebouw verkopen met de mogelijkheid om op de bovenste verdiepingen een private invulling te realiseren, in combinatie met de voorwaarde om het volledige gelijkvloers ter beschikking te stellen aan de stad. Hier komt ’t Gasthuis, een centrale plek voor mensen met kanker. Chef Seppe Nobels neemt vanaf januari 2024 tijdelijk zijn intrek in het gebouw en bouwt er een gastronomisch opleidingstraject uit met vluchtelingen.

Het Hof van Kamerijk of het paleis van Margaretha van York is een gebouw in de Belgische stad Mechelen. Het ligt naast de Sint-Pieters-en-Pauluskerk en tegenover het Hof van Savoye, de residentie van Margaretha van Oostenrijk. Margaretha van York vestigde zich in Mechelen na het overlijden van haar echtgenoot Karel de Stoute in 1477. Mechelen was de rijkste stad van haar weduwgift. Later werd het paleis het Keizershof genoemd omdat hier prinsen en prinsessen verbleven en ook de latere keizer Karel V. Het gebouw omvatte een erekoer, een tuin, een raadzaal, stallingen, een kaatsbaan, een schietstand en een badinrichting.

De Sint-Pieters-en-Pauluskerk is een barokke kerk op de Veemarkt in Mechelen, gebouwd tussen 1669 en 1694 naar plannen van de jezuïet Antoon Losson. Officieel heet ze de Kerk van de H.H. Apostelen Petrus en Paulus op visitatie bij de Heilige Ignatius van Loyola en de Heilige Franciscus Xaverius. Ernaast ligt het Hof van Kamerijk, de voormalige residentie van Margaretha van York en aan de overkant het Hof van Savoye, de voormalige residentie van Margaretha van Oostenrijk.

Het Hof van Hoogstraten is een stadspaleis in Mechelen en was de voormalige residentie van Antoon I van Lalaing, graaf van Hoogstraten. Hij kwam in 1512 in het bezit van het domein door zijn huwelijk met Elisabeth van Culemborg en verbouwde de panden tussen 1517 en 1527 met een stadstoelage van 1496 pond. Antoon was de rechterhand van Margaretha van Oostenrijk (1480-1530) en na haar dood in 1530 een tijdlang waarnemend landvoogd van de Nederlanden. Filips van Lalaing (1499-1550) was hofmeester in het Hof van Hoogstraten. Het hof is gelegen aan de Zandpoortvest en het Hoogstratenplein. Bij de ontploffing van het in de Zandpoort opgestapelde kruit in 1546 waren grote herstellingen nodig. In 1580, tijdens de Engelse furie, vluchtte Matthias Hovius naar het hof en verschool zich dagenlang in een kleerkast. Van 1689 tot 1692 verbleven er ursulinen. Graaf Ernest Coloma verwierf het domein in 1785 voor 19.000 gulden. In 1826 werd het Hof van Hoogstraten opgekocht door de Mechelse aartsbisschop Franciscus Antonius de Méan de Beaurieux voor afbraak. Het Klein Seminarie van Mechelen werd ondergebracht in het achttiende-eeuwse Hof van Coloma en in de restanten van het zestiende-eeuwse Hof van Hoogstraten. Van het oorspronkelijk Hof van Hoogstraten restten toen enkel de vleugel met toren en kapel. Het Klein Seminarie werd opgericht in 1829 door een mandement van Willem I der Nederlanden. Het opende zijn deuren in 1830 en werd gezien als de lagere afdeling van de priesteropleiding in het aartsbisdom Mechelen. In 1968 vond het Berthoutinstituut zijn onderkomen in een nieuw gebouw op het terrein.

Het Sint-Romboutscollege is een katholiek bisschoppelijk college voor lager en middelbaar onderwijs in Mechelen aan de Veemarkt. Het onderwijs startte er in oktober 1863 in een periode van een lokale Mechelse schoolstrijd met het liberale stadsbestuur. Deze schoolstrijd was een voorloper van de latere nationale schoolstrijd van 1878 tot 1884. De gebouwen voor de school werden in 1863 aangekocht door kardinaal Sterckx voor de inrichting van een bisschoppelijk college. Aan de binnenzijde heeft de school neogotische vleugels en de voorgevel, het Hof van Prant, is barok en gaat terug tot de 17de eeuw. Aanpalend aan het Hof van Prant staat een moderne interpretatie ervan, die in eind jaren 80 is opgetrokken.

De Veemarkt is een plein in de Belgische stad Mechelen, ongeveer halverwege tussen de Grote Markt en de Nekkerspoelbrug. Op het plein bevindt zich een ruime bushalte waar verschillende buslijnen van De Lijn passeren, alsook een ondergrondse parkeergarage die rond 2003 werd aangelegd, Blue-bike-deelfietsen en Cambio-deelwagens. Het Sint-Romboutscollege en de Sint-Pieters-en-Pauluskerk zijn gelegen aan de Veemarkt. Op het plein staat tevens een standbeeld van Neptunus, die in de volksmond Vadderik wordt genoemd. Het beeld werd in 1718 gemaakt door Frans Langhemans in opdracht van het stadsbestuur. De huidige sokkel met opschrift "SPQM", de Mechelse versie van SPQR, is niet origineel en dateert van na de Tweede Wereldoorlog. De eerste vermelding van de Veemarkt dateert van 1293 bij de bouw van het Sint-Julianusgasthuis.

De Mechelse Vleeshal (ook wel Vleeshalle) werd in 1881 gebouwd door de Mechelse stadsarchitect Victor Louckx ter vervanging van de vroegere Vleeshal van 1319 op de IJzerenleen. Het monument is beschermd en ligt in de Huidevettersstraat in een rustige woonwijk in het centrum van Mechelen. Momenteel doet het gebouw dienst als markthal met op het gelijkvloers verschillende foodstandjes en op de eerste verdieping winkeltjes met kleding, meubels en accessoires. Het interieur van de Vleeshalle werd vormgegeven door interieurarchitecte Anneke Crauwels. Kenmerkend voor het gebouw zijn de twee rundskoppen aan zowel de ingang als uitgang. Aan de ingang bevindt zich een stierenkop en aan de uitgang een koeienkop. Onder de rundskoppen staat het Mechelse stadswapen met het opschrift 'In Fide Constans' ('Standvastig in het geloof').

De Nekkerspoelbrug is een betonnen liggerbrug over de Afleidingsdijle in de stad Mechelen. De brug ligt in het begin van de N15a, vlak bij de R12 en het station Mechelen-Nekkerspoel. Naast de brug voor het wegverkeer ligt nog een fietsers- en voetgangersbrug, waarop een plakkaat staat met het opschrift Nekkerspoel. De brug bestaat uit 3 overspanningen met een totale lengte van 52 m. De breedte is veranderlijk van 18,3 tot 36,4 m door de extra opstelstrook bij de aansluiting op het kruispunt met de R12.

Het Hof van Palermo was een stadspaleis in Mechelen. Het paleis werd in 1476 gebouwd in opdracht van Jan Carondelet, eerste voorzitter van de Grote Raad van Mechelen en genoemd naar zijn zoon Jan die aartsbisschop was in Palermo. Oorspronkelijk was het van de straat afgesloten door een voorgebouw. In 1807 stond hier de afspanning Saele Van Apollo en in 1889 de rijtuigenverhuurder Den Posthoorn, daarna ook Koninklijke Manufactuur van Wandtapijten De Wit. De familie De Wit verkocht het pand in 2003 aan het Algemeen Belgisch Vakverbond afdeling Mechelen-Kempen. Omdat de restauratiekost voor het gehele complex te hoog opliep, behield deze enkel het oudste gedeelte en vatte de restauratie van de ingebouwde huistoren aan. Andere gedeeltes werden in 2008 aan een privé projectontwikkelaar doorverkocht.Deze projectontwikkelaar (Philip van Loon) heeft het gebouw afgebroken en terug laten zetten.

Station Mechelen-Nekkerspoel is een treinstation gelegen te Mechelen, langs de spoorlijnen 25 en 27 (Brussel - Antwerpen), nabij de aftakking naar lijn 27B.

Het Hof van Busleyden in Mechelen is een gebouw waarvan de geschiedenis teruggaat tot het begin van de zestiende eeuw. Er wordt vaak naar verwezen als representatief gebouw voor de gouden jaren die de stad beleefde toen de landvoogdes Margaretha van Oostenrijk er verblijf hield en omringd werd door leden van de hoge adel en magistratuur, door de leden van haar hofhouding en door kunstenaars. Vanaf 1620 werd het gebouw de zetel van de Mechelse Berg van Barmhartigheid, een instelling waar men tegen een lage interest geld kon lenen. Sedert 31 juli 1938 is hier het Museum Hof van Busleyden ondergebracht.

Museum Hof van Busleyden, na overname door de Vlaamse overheid Museum voor Schone Kunsten Mechelen, is een museum in de Belgische stad Mechelen, gehuisvest in het stadspaleis Hof van Busleyden. Op die plek is sinds 1936 het Stedelijk Museum Mechelen, sinds 2018 Museum Hof van Busleyden genoemd. Na ingrijpende restauratie heropent het museum in de lente van 2024 met een vernieuwde vaste opstelling, heraangelegde tuinen en nieuwe tijdelijke tentoonstellingen. Het Museum Hof van Busleyden belicht Mechelen, zijn inwoners en hun activiteiten tijdens de Bourgondische tijd waarin Mechelen hoofdstad was van de Bourgondische Nederlanden. In de vaste opstelling staat de wereld van Hiëronymus van Busleyden (ca. 1470-1517), landvoogdes Margareta van Oostenrijk en de rijke kunst uit de vijftiende en zestiende eeuw centraal. De topstukken van het museum omvatten onder meer een unieke collectie Besloten Hofjes en het Mechels Koorboek uit de collectie van Margareta van Oostenrijk. In 2025 werd bekend dat het museum deel wordt van de cluster 'Schone Kunsten' van het KMSKA. Het museum wordt overgenomen door Vlaanderen en krijgt de naam Museum voor Schone Kunsten Mechelen.