Minervalaan

De rustende atleet is een artistiek kunstwerk van Jan Havermans in Amsterdam-Zuid. De opdracht voor dit werk kwam in mei 1940 van de gemeente Amsterdam. De Tweede Wereldoorlog zorgde voor uitstel. In juni 1950 werd aangekondigd dat het beeld er dan toch zou komen, maar dat het eerst nog uitgeleend werd aan een internationale tentoonstelling in Antwerpen. Daarna werd het geplaatst op de stoep van het Stedelijk Museum Amsterdam in het kader van een daar in 1951 te houden tentoonstelling van Belgische Beeldhouwkunst. Met de opening van die tentoonstelling kwam ook het bericht dat de sokkel op de kruising Minervalaan, Minervaplein en Stadionweg klaar was om haar beeld te ontvangen. In 2019 stond het beeld in de route van beeldententoonstelling ArtZuid 2019, maar maakte er geen deel van uit. Het beeld vertoont gelijkenis met De Denker van Auguste Rodin, waarvan een versie aan de Apollolaan staat. Havermans maakte ook De rustende tuinder; dat beeld staat opgesteld in het Jan van Galenplantsoen.

De Apollobuurt is een wijk in Amsterdam, in het stadsdeel Zuid in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De wijk had 8096 inwoners per 1 januari 2005. Op centraal stedelijk niveau wordt de wijk aangeduid als buurtcombinatie V49. De oppervlakte van de Apollobuurt is 94,63 hectare. De Apollobuurt wordt begrensd door: Noorder Amstelkanaal, Boerenwetering, Diepenbrockstraat (inclusief de percelen aan de zuidzijde), Zuider Amstelkanaal, Parnassusweg en het Olympiaplein (zuid- en oostzijde). De wijk wordt gekenmerkt door een ruime en luxueuze opzet. De straten zijn genoemd naar begrippen uit het Oude Griekenland en naar kunstschilders en componisten. De belangrijkste oost-weststraten zijn de Apollolaan en de Stadionweg. De belangrijkste winkelstraat is de Beethovenstraat. Sinds 1929 rijdt tramlijn 24 door de wijk. In 1978 is lijn 5 er bij gekomen. De Apollobuurt is, ondanks zijn naamgeving, een wijk, welke is onderverdeeld in een zestal buurten, te weten Minervabuurt-Noord, -Midden en -Zuid, Hiltonbuurt, Beethovenbuurt en Diepenbrockbuurt. Deze verfijning wordt gehanteerd door o.m. het Centraal Bureau voor de Statistiek en Funda. De Hiltonbuurt strekt zich uit vanaf het noordelijke deel van de Apollolaan naar het Noorder Amstelkanaal. De Beethoven- en Diepenbrockbuurten bevinden zich, gescheiden door de Stadionweg, ten oosten van de Beethovenstraat.

De Michelangelostraat is een straat in Amsterdam, stadsdeel Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, in de Apollobuurt. De straat is vernoemd naar Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, Italiaans kunstschilder, beeldhouwer, architect en dichter (1475-1564). Van zijn hand zijn onder andere de koepel van de Sint Pieter en de schilderingen in de Sixtijnse kapel in Vaticaanstad. De Michelangelostraat wordt in tweeën gedeeld door het Minervaplein en de Stadionweg.

Het Minervaplein is een plein in stadsdeel Zuid in Amsterdam. Het plein is vernoemd naar Minerva, de Romeinse godin van het verstand en de geest.

Het Gerrit van der Veen College is een middelbare school in Amsterdam-Zuid.

Het Gedenkteken Adama van Scheltema is een beeld in Amsterdam-Zuid. Een jaar na het overlijden van Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924) werd een comité opgericht om te komen tot een gedenkteken voor deze dichter. Aan architect Jan Gratama en beeldhouwer Tjipke Visser (vriend van de dichter) werd gevraagd een ontwerp te maken. In oktober kon het beeld, bestaande uit een vrouw die bloemen op zijn graf legt, inderdaad op zijn graf worden geplaatst. Het beeld en graf werden rijksmonument (520682). In 1933 mocht Visser op herhaling, nu samen met architect Jan Buis. Er kwam een fontein en beeld in de Euterpestraat aan het Jordaenplantsoentje. Het kunstwerk bestaat uit een vierkant bassin met zwart granieten banden, waaruit een zwarte zuil rijst waarop twee biddende handen te zien zijn. Uit de zuil komt een straal water, dat weer landt op een vierkante steen. De naam van de dichter staat verspreid over de zwarte banden. Willem de Vlugt, burgemeester van Amsterdam, onthulde mede het monument op 1 mei 1933. Euterpestraat werd in mei 1945 Gerrit van der Veenstraat, het Jordaenplantsoentje het Adama van Scheltemaplein. Vlak achter de gedenkteken werd in september 2007 het Monument voor gedeporteerde Joden onthuld, een 65-tal betonnen tegels doet verslag van de gebeurtenissen die tijdens het bewind van Nazi-Duitsland hier en in de nabijgelegen school plaatsvonden.

Het Veroneseplantsoen is een parkje in Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, Apollobuurt. Het parkje kreeg per raadsbesluit van 31 oktober 2017 haar naam; een vernoeming naar kunstschilder Paolo Veronese. Het ligt in geklemd tussen de Veronesestraat (noord), Raphaëlstraat (west), Gerrit van der Veenstraat (zuid) en Michelangelostraat (oost), die al in de jaren twintig hun naam kregen. Het vormt ten opzichte van de Minervalaan in de symmetrische opzet van de buurt de tegenhanger van het Adama van Scheltemaplein. Het plantsoen kent geen huisnummers en bebouwing, behalve een gasregelruimte uit 1972. Er staat geen kunst in de openbare ruimte in of aan het plantsoen. Wel bevat het plantsoen het werk van twee bekende architecten. Pieter Lucas Marnette ontwierp een elektriciteitskast, die aan de noordzijde staat; uitvoering past binnen de stijl van de Amsterdamse School. Aan de oostkant van het plantsoen staat een klimrek van het type Iglo van Aldo van Eyck. De omschreven objecten werden ontworpen voor de Dienst der Publieke Werken. In 2017 kreeg het plantsoen een opknapbeurt.

Moeder en kind, ook wel De zorg, is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een uit Frans kalksteen uitgehakt beeld van Han Wezelaar dat tussen september en december 1939 werd geplaatst aan de Euterpestraat, op 18 mei 1945 hernoemd in de Gerrit van der Veenstraat. De opdracht kwam van de gemeente Amsterdam voor plaatsing bij een Gemeentelijke HBS voor meisjes. Het beeld staat op het voorterrein van het Gerrit van der Veen College. Het gladde oppervlak maakt deel uit van een beeld in neoclassicistische stijl; de weergave is een kind op de armen van haar/zijn moeder. Het beeld staat midden voor de gevel en lijkt een eenheid te vormen met De denker van Paul Koning, maar dat beeld dateert uit 1947. Wezelaar maakte later een variant op dit beeld; hij liet toen het kind rusten op de borst van de moeder.

Het Gedenkteken Prof. Dr. Dirk Durrer is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Na het overlijden van de cardioloog en hoogleraar cardiologie aan de Universiteit van Amsterdam Dirk Durrer op 3 maart 1984 werd een stichting in het leven geroepen, die zich beijverde een gedenkteken ergens in Amsterdam te plaatsen. De stichting werd gevormd onder aanbeveling van prinses Juliana en prins Bernard. Het comité schakelde kunstenaar Lucien den Arend in, die eerst nog dacht dat het comité een buste wilde bestellen. Een arts, die destijds zelf Den Arend behandelde en leerling van Durrer was, vertelde hem dat Durrer zelf nooit zo'n eerbetoon ambieerde. Den Arend liet zich vervolgens inspireren door de lijnen op een elektrocardiogram en isochronen. De fabriek Ciltron Constructies te Sliedrecht maakte het beeld. Juliana onthulde in aanwezigheid van haar man en burgemeester Ed van Thijn het beeld op 28 mei 1986 door met een bezem zand, dat op de bijbehorende tegel was gestrooid, weg te vegen. De onthulling vond plaats in het Prof. Durrerplantsoen, dat op 16 april van dat jaar zijn naam had gekregen. Het plantsoentje maakt deel uit van het Minervaplein, waar de Stadionweg doorkruist. De familie Durrer had jarenlang op Rubensstraat 73 gewoond, die straat kruist alhier het Minervaplein. Het beeld bestaat uit twee cilindrische roestvaststalen buizen. Ze ontspruiten aan de grond, lopen evenwijdig aan elkaar in een zijwaartse lus, maar eindigen abrupt nadat ze even diezelfde grond hebben geschampt. Kunstwacht Amsterdam omschreef het als de aorta, publiek zag er meer een bypass in, dat laatste werd ook de titel in de volksmond. Het beeld gaat gepaard met een tegel in de grond met daarop: Primum movens Ultimum moriens Het betekent "wat het eerst beweegt sterft het laatst" en was de titel van de oratie van Durrer in 1957, aldus een metalen plaquette op beton links voor het beeld. Daarop wordt tevens melding gemaakt van de onthulling.

De Gerrit van der Veenstraat is een straat in Amsterdam-Zuid. De straat is ongeveer een kilometer lang, en loopt in westelijke richting van de Apollolaan naar het sportpark op het Olympiaplein. Hierbij kruist de straat een belangrijke verkeersader, de Beethovenstraat, waar tramlijnen 5 en 24 rijden. Naar het einde kruist de straat ook de Minervalaan. De straat valt onder postcodegebied 1077. Oorspronkelijk heette de straat Euterpestraat; naar Euterpe, in de Griekse mythologie de muze van het fluitspel en de lyrische poëzie. Op 18 mei 1945 vlak na het einde van de Duitse bezetting is de straat vernoemd naar de Nederlandse beeldhouwer en verzetsheld Gerrit van der Veen (1902-1944). Ondanks de breedte van de straat en de dubbele rijrichting is het geen doorgaande weg. De straat heeft vooral een woonfunctie; alleen rond de Beethovenstraat is een aantal winkels te vinden. De straat is opgetrokken in Amsterdamse School-stijl. Hij bestaat uit woonblokken met luxe appartementen en enkele series geschakelde villa's. Sommige huizenblokken zijn van de hand van architect F.A. Warners.

De Veronesestraat is een straat in Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, Apollobuurt.

Het Oorlogsmonument Jan van Eijckstraat 47 is een gedenkteken in Amsterdam-Zuid. Aan de noord- en zuidrand van het Adama van Scheltemaplein stonden bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog twee schoolgebouwen. Zij werden door de Duitse bezettingsmacht in beslag genomen en er werden de Sicherheitsdienst en de Zentralstelle für jüdische Auswanderung in Amsterdam in gevestigd. Beide schoolgebouwen werden in 1944 getroffen door een bombardement van de geallieerden. Het zuidelijke gebouw was beschadigd maar kon hersteld worden en kreeg in 1945 een nieuw adres Gerrit van der Veenstraat 99. Het noordelijke gebouw aan de Jan van Eycklaan was dermate beschadigd dat er een nieuw gebouw werd neergezet, maar dat hield haar oorspronkelijke adres. De nieuwbouw vergde veel tijd, want de oude funderingspalen moesten verwijderd worden en de Nederlandse Staat wilde schuilkelders onder de nieuwbouw. Er was destijds (1957) sprake van een percentageregeling en zo werd aan kunstenaar Aart Rietbroek gevraagd een reliëf te leveren die de geschiedenis van de plaats zou weergeven. In de kelders werden mensen opgesloten die in het andere gebouw verhoord en gemarteld werden. Rietbroek gaf ze weer in enigszins vage gestalten, die desalniettemin geen onduidelijkheid liet bestaan wat hier gebeurd is. De Telegraaf van 10 december 1957 meldde een overeenkomst tussen dit beeld en de foto’s die verschenen van slachtoffers in en om bevrijde concentratiekampen. Het beeld werd aan een blinde zijgevel geplaatst die wijst naar de Rubensstraat. Het beeld meet 130 bij 240 bij 30 centimeter en draagt aan de onderzijde het monogram A R.