Minervaplein

De rustende atleet is een artistiek kunstwerk van Jan Havermans in Amsterdam-Zuid. De opdracht voor dit werk kwam in mei 1940 van de gemeente Amsterdam. De Tweede Wereldoorlog zorgde voor uitstel. In juni 1950 werd aangekondigd dat het beeld er dan toch zou komen, maar dat het eerst nog uitgeleend werd aan een internationale tentoonstelling in Antwerpen. Daarna werd het geplaatst op de stoep van het Stedelijk Museum Amsterdam in het kader van een daar in 1951 te houden tentoonstelling van Belgische Beeldhouwkunst. Met de opening van die tentoonstelling kwam ook het bericht dat de sokkel op de kruising Minervalaan, Minervaplein en Stadionweg klaar was om haar beeld te ontvangen. In 2019 stond het beeld in de route van beeldententoonstelling ArtZuid 2019, maar maakte er geen deel van uit. Het beeld vertoont gelijkenis met De Denker van Auguste Rodin, waarvan een versie aan de Apollolaan staat. Havermans maakte ook De rustende tuinder; dat beeld staat opgesteld in het Jan van Galenplantsoen.

De Michelangelostraat is een straat in Amsterdam, stadsdeel Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, in de Apollobuurt. De straat is vernoemd naar Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, Italiaans kunstschilder, beeldhouwer, architect en dichter (1475-1564). Van zijn hand zijn onder andere de koepel van de Sint Pieter en de schilderingen in de Sixtijnse kapel in Vaticaanstad. De Michelangelostraat wordt in tweeën gedeeld door het Minervaplein en de Stadionweg.

De Minervalaan is een straat in het Amsterdamse stadsdeel Zuid. De straat is vernoemd naar de Romeinse godin Minerva. Zij stond voor het verstand.

Het Gedenkteken Prof. Dr. Dirk Durrer is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Na het overlijden van de cardioloog en hoogleraar cardiologie aan de Universiteit van Amsterdam Dirk Durrer op 3 maart 1984 werd een stichting in het leven geroepen, die zich beijverde een gedenkteken ergens in Amsterdam te plaatsen. De stichting werd gevormd onder aanbeveling van prinses Juliana en prins Bernard. Het comité schakelde kunstenaar Lucien den Arend in, die eerst nog dacht dat het comité een buste wilde bestellen. Een arts, die destijds zelf Den Arend behandelde en leerling van Durrer was, vertelde hem dat Durrer zelf nooit zo'n eerbetoon ambieerde. Den Arend liet zich vervolgens inspireren door de lijnen op een elektrocardiogram en isochronen. De fabriek Ciltron Constructies te Sliedrecht maakte het beeld. Juliana onthulde in aanwezigheid van haar man en burgemeester Ed van Thijn het beeld op 28 mei 1986 door met een bezem zand, dat op de bijbehorende tegel was gestrooid, weg te vegen. De onthulling vond plaats in het Prof. Durrerplantsoen, dat op 16 april van dat jaar zijn naam had gekregen. Het plantsoentje maakt deel uit van het Minervaplein, waar de Stadionweg doorkruist. De familie Durrer had jarenlang op Rubensstraat 73 gewoond, die straat kruist alhier het Minervaplein. Het beeld bestaat uit twee cilindrische roestvaststalen buizen. Ze ontspruiten aan de grond, lopen evenwijdig aan elkaar in een zijwaartse lus, maar eindigen abrupt nadat ze even diezelfde grond hebben geschampt. Kunstwacht Amsterdam omschreef het als de aorta, publiek zag er meer een bypass in, dat laatste werd ook de titel in de volksmond. Het beeld gaat gepaard met een tegel in de grond met daarop: Primum movens Ultimum moriens Het betekent "wat het eerst beweegt sterft het laatst" en was de titel van de oratie van Durrer in 1957, aldus een metalen plaquette op beton links voor het beeld. Daarop wordt tevens melding gemaakt van de onthulling.

De Apollobuurt is een wijk in Amsterdam, in het stadsdeel Zuid in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De wijk had 8096 inwoners per 1 januari 2005. Op centraal stedelijk niveau wordt de wijk aangeduid als buurtcombinatie V49. De oppervlakte van de Apollobuurt is 94,63 hectare. De Apollobuurt wordt begrensd door: Noorder Amstelkanaal, Boerenwetering, Diepenbrockstraat (inclusief de percelen aan de zuidzijde), Zuider Amstelkanaal, Parnassusweg en het Olympiaplein (zuid- en oostzijde). De wijk wordt gekenmerkt door een ruime en luxueuze opzet. De straten zijn genoemd naar begrippen uit het Oude Griekenland en naar kunstschilders en componisten. De belangrijkste oost-weststraten zijn de Apollolaan en de Stadionweg. De belangrijkste winkelstraat is de Beethovenstraat. Sinds 1929 rijdt tramlijn 24 door de wijk. In 1978 is lijn 5 er bij gekomen. De Apollobuurt is, ondanks zijn naamgeving, een wijk, welke is onderverdeeld in een zestal buurten, te weten Minervabuurt-Noord, -Midden en -Zuid, Hiltonbuurt, Beethovenbuurt en Diepenbrockbuurt. Deze verfijning wordt gehanteerd door o.m. het Centraal Bureau voor de Statistiek en Funda. De Hiltonbuurt strekt zich uit vanaf het noordelijke deel van de Apollolaan naar het Noorder Amstelkanaal. De Beethoven- en Diepenbrockbuurten bevinden zich, gescheiden door de Stadionweg, ten oosten van de Beethovenstraat.

De Stadionkade is een straat in stadsdeel Zuid in Amsterdam. De straat leidt richting het Olympisch Stadion en ontleent daaraan zijn naam.

Ina Boekbinderbrug (brug 416) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in de Minervalaan en overspant het Zuider Amstelkanaal. Hendrik Petrus Berlage tekende deze brug al in op zijn plattegrond voor Plan Zuid uit 1915. De breedte van de brug was toen al vrij krap ten opzichte van de breedte van de Minervalaan. In 1931 lag er een aantal ontwerpen klaar voor de bruggen over het Zuider-Amstelkanaal, maar aanleg zou nog op zich laten wachten. De gemeenteraad probeerde ruim een miljoen gulden te budgetteren voor een achttal bruggen. Vervolgens waren er drie redenen om geen brug te bouwen. Een eerste was de economische crisis in de jaren dertig en vervolgens de Tweede Wereldoorlog. Een derde reden was dat de bebouwing van de zuidkant van het Zuider Amstelkanaal langzaam op gang kwam. Vanaf midden jaren vijftig lag er ter plaatse een soort Baileybrug. Die noodbrug lag niet op de plaats waar brug 416 gebouwd zou worden, maar even ten westen daarvan (ter hoogte van Stadionkade 20-21).. Die brug hield het tot 1987 vol. De brug lag op een onlogische plaats (voor een woonblok) en niet voor de doorgaande Minervalaan. In 1967 reed hier een vrouw komende vanuit de Minervalaan het water in; zij was in de veronderstelling dat er een brug lag. Zij ontdekte te laat dat die er niet was. Twee personen verdronken daarbij. In 1987 kwam er een nieuwe fiets- en voetgangersbrug; de houten overspanning kwam op betonnen pijlers te staan. Het ontwerp van de brug kwam van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De balustrades zijn eveneens van hout, in de voor Amsterdam afwijkende kleuren wit en geel. Die kleuren zijn ook doorgevoerd in een tweetal lantaarns/lichtzuilen. Op de brug staat een aantal zitbankjes. De brug verbindt twee typen architectuur met elkaar. Ten noorden van de brug is er een laan met huizenblokken; ten zuiden van de brug een villawijk. Aan de noordzijde van de brug staat midden in een grasveld een plastiek van André Volten. De gemeente besloot op 5 september 2023 de brug te vernoemen naar verzetsstrijder Ina Boekbinder. Dat kwam juist op het moment dat de brug vanwege onderhoudswerk er niet lag.

De Eerste Openluchtschool voor het Gezonde Kind, meestal kortweg Openluchtschool genoemd, is een schoolgebouw uit 1930, ontworpen door de Nederlandse architect Jan Duiker. Het complex bestaat uit een schoolgebouw op een binnenterrein, en een poortgebouw aan de Cliostraat in Amsterdam-Zuid. Het wordt gerekend tot de stroming van het nieuwe bouwen en is een rijksmonument. In 1927 werd de Vereniging voor Openluchtscholen voor het Gezonde Kind opgericht. In datzelfde jaar gaf de vereniging aan architect Jan Duiker de opdracht om een openluchtschool te ontwerpen. Het idee hierachter was dat frisse buitenlucht goed is voor de gezondheid van het kind. De Amsterdamse schoonheidscommissie vond het ontwerp van Duiker echter te veel uit de toon vallen met het Plan Zuid van Berlage en verwees het gebouw daarom naar een binnenterrein. In 1929 werd een bouwvergunning verleend, en in 1930 werd het hoofdgebouw opgeleverd. Het telde drie verdiepingen, met in totaal zeven overdekte lokalen en vijf openluchtlokalen. Duiker heeft het gebouw ontworpen met een betonskelet. Hierdoor konden de puien rank blijven, met grote strokenramen, die konden worden geopend om frisse lucht toe te laten. Het poortgebouw werd in 1932 opgeleverd. Aan het eind van de jaren dertig werden de personeelsruimten op de begane grond uitgebreid. Ook werd het door Duiker ontworpen verwarmingssysteem in de plafonds van het schoolgebouw vervangen door radiatoren. In 1955 werd het schoolgebouw verbouwd onder verantwoordelijkheid van Auke Komter, een oud-medewerker van Duiker. Het dak en de stalen puien werden onder andere vervangen, waarmee het ranke karakter van het ontwerp van Duiker werd aangetast. In 1993-1994 is het schoolgebouw gerestaureerd en zijn de oorspronkelijke kleuren - wit, zwart en lichtblauw (het zogenaamde Duiker-blauw) - opnieuw aangebracht. De stalen puien zijn echter niet teruggerestaureerd. Op 12 november 2008 won de school in een door de AVRO georganiseerde wedstrijd een prijs van 1 miljoen euro voor een nieuwe restauratie. Van de stemmers bracht 42% hun stem uit op de Openluchtschool.

Het huis aan het water is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een creatie van kunstenares Dicky Brand dat geplaatst is op de groenstrook ten zuiden van het Zuider Amstelkanaal dat de naam draagt van Henri Viottakade. Het staat even ten noorden van de hoek van de Prinses Marijkestraat. Voor die plek ontwierp Brand een open constructie op een vijfhoekig grondvlak. Van daaruit rijzen vijf platen met rechthoekige openingen en ribben van lucht omhoog om na een knik weer samen te komen in een punt. Het beeld lijkt op de "Trofee van Het Nieuwe Rotterdam" uit 1989 dat toen overhandigd werd aan Bewoners Organisatie Feyenoord. Het was een eveneens torenachtig object, maar dan op vierkante ondergrond.

Het Gerrit van der Veen College is een middelbare school in Amsterdam-Zuid.

Moeder en kind, ook wel De zorg, is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een uit Frans kalksteen uitgehakt beeld van Han Wezelaar dat tussen september en december 1939 werd geplaatst aan de Euterpestraat, op 18 mei 1945 hernoemd in de Gerrit van der Veenstraat. De opdracht kwam van de gemeente Amsterdam voor plaatsing bij een Gemeentelijke HBS voor meisjes. Het beeld staat op het voorterrein van het Gerrit van der Veen College. Het gladde oppervlak maakt deel uit van een beeld in neoclassicistische stijl; de weergave is een kind op de armen van haar/zijn moeder. Het beeld staat midden voor de gevel en lijkt een eenheid te vormen met De denker van Paul Koning, maar dat beeld dateert uit 1947. Wezelaar maakte later een variant op dit beeld; hij liet toen het kind rusten op de borst van de moeder.

Het Gedenkteken Adama van Scheltema is een beeld in Amsterdam-Zuid. Een jaar na het overlijden van Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924) werd een comité opgericht om te komen tot een gedenkteken voor deze dichter. Aan architect Jan Gratama en beeldhouwer Tjipke Visser (vriend van de dichter) werd gevraagd een ontwerp te maken. In oktober kon het beeld, bestaande uit een vrouw die bloemen op zijn graf legt, inderdaad op zijn graf worden geplaatst. Het beeld en graf werden rijksmonument (520682). In 1933 mocht Visser op herhaling, nu samen met architect Jan Buis. Er kwam een fontein en beeld in de Euterpestraat aan het Jordaenplantsoentje. Het kunstwerk bestaat uit een vierkant bassin met zwart granieten banden, waaruit een zwarte zuil rijst waarop twee biddende handen te zien zijn. Uit de zuil komt een straal water, dat weer landt op een vierkante steen. De naam van de dichter staat verspreid over de zwarte banden. Willem de Vlugt, burgemeester van Amsterdam, onthulde mede het monument op 1 mei 1933. Euterpestraat werd in mei 1945 Gerrit van der Veenstraat, het Jordaenplantsoentje het Adama van Scheltemaplein. Vlak achter de gedenkteken werd in september 2007 het Monument voor gedeporteerde Joden onthuld, een 65-tal betonnen tegels doet verslag van de gebeurtenissen die tijdens het bewind van Nazi-Duitsland hier en in de nabijgelegen school plaatsvonden.