Eerste Openluchtschool voor het Gezonde Kind

De denker is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een creatie van Paul Koning die werd gezet op een bakstenen sokkel nabij de ingang van Gerrit van der Veen College aan de Gerrit van der Veenstraat. Er is een geknielde jongeman afgebeeld, die met zijn rechterarm via de elleboog steunt op zijn rechter bovenbeen. Met zijn linkerhand steunt hij op zijn linkerbeen. Daarbij is de man op een kleed na naakt. Het beeld draagt dan wel de titel De denker, anderen zien een sporter die even aan het rusten is. Het jaar van plaatsing 1947 wijst erop dat het beeld is geplaatst nadat de school (meisjes HBS), die gedurende de Tweede Wereldoorlog het gebouw moest afstaan aan de Sicherheitsdienst en het gebombardeerd zag, het herstelde gebouw weer in gebruik kon nemen. Ten westen van dit beeld staat Moeder en kind van Han Wezelaar, dat qua uitvoering (glad) enigszins lijkt op De denker maar acht jaar ouder is.

Moeder en kind, ook wel De zorg, is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een uit Frans kalksteen uitgehakt beeld van Han Wezelaar dat tussen september en december 1939 werd geplaatst aan de Euterpestraat, op 18 mei 1945 hernoemd in de Gerrit van der Veenstraat. De opdracht kwam van de gemeente Amsterdam voor plaatsing bij een Gemeentelijke HBS voor meisjes. Het beeld staat op het voorterrein van het Gerrit van der Veen College. Het gladde oppervlak maakt deel uit van een beeld in neoclassicistische stijl; de weergave is een kind op de armen van haar/zijn moeder. Het beeld staat midden voor de gevel en lijkt een eenheid te vormen met De denker van Paul Koning, maar dat beeld dateert uit 1947. Wezelaar maakte later een variant op dit beeld; hij liet toen het kind rusten op de borst van de moeder.

Het Gerrit van der Veen College is een middelbare school in Amsterdam-Zuid.

De Gerrit van der Veenstraat is een straat in Amsterdam-Zuid. De straat is ongeveer een kilometer lang, en loopt in westelijke richting van de Apollolaan naar het sportpark op het Olympiaplein. Hierbij kruist de straat een belangrijke verkeersader, de Beethovenstraat, waar tramlijnen 5 en 24 rijden. Naar het einde kruist de straat ook de Minervalaan. De straat valt onder postcodegebied 1077. Oorspronkelijk heette de straat Euterpestraat; naar Euterpe, in de Griekse mythologie de muze van het fluitspel en de lyrische poëzie. Op 18 mei 1945 vlak na het einde van de Duitse bezetting is de straat vernoemd naar de Nederlandse beeldhouwer en verzetsheld Gerrit van der Veen (1902-1944). Ondanks de breedte van de straat en de dubbele rijrichting is het geen doorgaande weg. De straat heeft vooral een woonfunctie; alleen rond de Beethovenstraat is een aantal winkels te vinden. De straat is opgetrokken in Amsterdamse School-stijl. Hij bestaat uit woonblokken met luxe appartementen en enkele series geschakelde villa's. Sommige huizenblokken zijn van de hand van architect F.A. Warners.

Albrecht Dürerstraat 36 te Amsterdam is een gebouw met de status van rijksmonument (512947).

Anthonie van Dijckstraat 1 te Amsterdam is een schoolgebouw met de status van gemeentelijk monument (222131).

Het Adama van Scheltemaplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

Het Gedenkteken Adama van Scheltema is een beeld in Amsterdam-Zuid. Een jaar na het overlijden van Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924) werd een comité opgericht om te komen tot een gedenkteken voor deze dichter. Aan architect Jan Gratama en beeldhouwer Tjipke Visser (vriend van de dichter) werd gevraagd een ontwerp te maken. In oktober kon het beeld, bestaande uit een vrouw die bloemen op zijn graf legt, inderdaad op zijn graf worden geplaatst. Het beeld en graf werden rijksmonument (520682). In 1933 mocht Visser op herhaling, nu samen met architect Jan Buis. Er kwam een fontein en beeld in de Euterpestraat aan het Jordaenplantsoentje. Het kunstwerk bestaat uit een vierkant bassin met zwart granieten banden, waaruit een zwarte zuil rijst waarop twee biddende handen te zien zijn. Uit de zuil komt een straal water, dat weer landt op een vierkante steen. De naam van de dichter staat verspreid over de zwarte banden. Willem de Vlugt, burgemeester van Amsterdam, onthulde mede het monument op 1 mei 1933. Euterpestraat werd in mei 1945 Gerrit van der Veenstraat, het Jordaenplantsoentje het Adama van Scheltemaplein. Vlak achter de gedenkteken werd in september 2007 het Monument voor gedeporteerde Joden onthuld, een 65-tal betonnen tegels doet verslag van de gebeurtenissen die tijdens het bewind van Nazi-Duitsland hier en in de nabijgelegen school plaatsvonden.

Albrecht Dürerstraat 36 te Amsterdam is een gebouw met de status van rijksmonument (512946).

De Apollobuurt is een wijk in Amsterdam, in het stadsdeel Zuid in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De wijk had 8096 inwoners per 1 januari 2005. Op centraal stedelijk niveau wordt de wijk aangeduid als buurtcombinatie V49. De oppervlakte van de Apollobuurt is 94,63 hectare. De Apollobuurt wordt begrensd door: Noorder Amstelkanaal, Boerenwetering, Diepenbrockstraat (inclusief de percelen aan de zuidzijde), Zuider Amstelkanaal, Parnassusweg en het Olympiaplein (zuid- en oostzijde). De wijk wordt gekenmerkt door een ruime en luxueuze opzet. De straten zijn genoemd naar begrippen uit het Oude Griekenland en naar kunstschilders en componisten. De belangrijkste oost-weststraten zijn de Apollolaan en de Stadionweg. De belangrijkste winkelstraat is de Beethovenstraat. Sinds 1929 rijdt tramlijn 24 door de wijk. In 1978 is lijn 5 er bij gekomen. De Apollobuurt is, ondanks zijn naamgeving, een wijk, welke is onderverdeeld in een zestal buurten, te weten Minervabuurt-Noord, -Midden en -Zuid, Hiltonbuurt, Beethovenbuurt en Diepenbrockbuurt. Deze verfijning wordt gehanteerd door o.m. het Centraal Bureau voor de Statistiek en Funda. De Hiltonbuurt strekt zich uit vanaf het noordelijke deel van de Apollolaan naar het Noorder Amstelkanaal. De Beethoven- en Diepenbrockbuurten bevinden zich, gescheiden door de Stadionweg, ten oosten van de Beethovenstraat.

Het Gedenkteken Prof. Dr. Dirk Durrer is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Na het overlijden van de cardioloog en hoogleraar cardiologie aan de Universiteit van Amsterdam Dirk Durrer op 3 maart 1984 werd een stichting in het leven geroepen, die zich beijverde een gedenkteken ergens in Amsterdam te plaatsen. De stichting werd gevormd onder aanbeveling van prinses Juliana en prins Bernard. Het comité schakelde kunstenaar Lucien den Arend in, die eerst nog dacht dat het comité een buste wilde bestellen. Een arts, die destijds zelf Den Arend behandelde en leerling van Durrer was, vertelde hem dat Durrer zelf nooit zo'n eerbetoon ambieerde. Den Arend liet zich vervolgens inspireren door de lijnen op een elektrocardiogram en isochronen. De fabriek Ciltron Constructies te Sliedrecht maakte het beeld. Juliana onthulde in aanwezigheid van haar man en burgemeester Ed van Thijn het beeld op 28 mei 1986 door met een bezem zand, dat op de bijbehorende tegel was gestrooid, weg te vegen. De onthulling vond plaats in het Prof. Durrerplantsoen, dat op 16 april van dat jaar zijn naam had gekregen. Het plantsoentje maakt deel uit van het Minervaplein, waar de Stadionweg doorkruist. De familie Durrer had jarenlang op Rubensstraat 73 gewoond, die straat kruist alhier het Minervaplein. Het beeld bestaat uit twee cilindrische roestvaststalen buizen. Ze ontspruiten aan de grond, lopen evenwijdig aan elkaar in een zijwaartse lus, maar eindigen abrupt nadat ze even diezelfde grond hebben geschampt. Kunstwacht Amsterdam omschreef het als de aorta, publiek zag er meer een bypass in, dat laatste werd ook de titel in de volksmond. Het beeld gaat gepaard met een tegel in de grond met daarop: Primum movens Ultimum moriens Het betekent "wat het eerst beweegt sterft het laatst" en was de titel van de oratie van Durrer in 1957, aldus een metalen plaquette op beton links voor het beeld. Daarop wordt tevens melding gemaakt van de onthulling.

Het St. Ignatiusgymnasium is een rooms-katholiek gymnasium in Amsterdam, dat gesticht is in 1895. Het bevindt zich momenteel in Amsterdam-Zuid. Het Ignatius is een van de vijf zelfstandige gymnasia in Amsterdam, naast het Barlaeus Gymnasium, het Vossius Gymnasium, het 4e Gymnasium en het Cygnus Gymnasium. Er zitten aan het begin van de eenentwintigste eeuw ongeveer 770 leerlingen op deze school en daarmee is ook het maximumaantal leerlingen bereikt. De school moet regelmatig loten bij de inschrijvingen. De rector van de school is Bert Schuller. Het motto van de school is: 'betekenisvol leren in een activerende en veilige omgeving'. De school draagt de naam van de stichter van de jezuïetenorde Ignatius van Loyola. Op de rooms-katholieke school is extra aandacht voor talentontwikkeling en begeleiding. Het St. Ignatiusgymnasium wil een eigentijdse veelzijdige school zijn die staat in de traditie van honderd jaar katholieke gymnasiumgeschiedenis. Het vak Levensbeschouwing is verplicht in de eerste vijf jaar en alle leerlingen doen er schoolexamen in; de stof betreft echter de geschiedenis en gebruiken van de grote religies in de wereld (onderbouw) en filosofie en ethiek (bovenbouw). Tot aan 2011 vonden jaarlijks enkele kerkdiensten plaats waaraan de leerlingen konden deelnemen. Kenmerkend van het onderwijs op het St. Ignatiusgymnasium is het 70-minutenrooster. Hoewel het gebruikelijk is voor de meeste middelbare scholen een 50-minutenrooster aan te houden, heeft de school ervoor gekozen een langere lestijd te hanteren. Op dinsdagen geldt er een 60-minutenrooster, zodat de docenten in de middag vergaderingen kunnen houden. De motivatie van de school is dat de leerlingen zich beter kunnen concentreren op de lesstof en actiever met de lesstof aan de gang kunnen gaan. Er zijn maximaal zes lesuren per dag, hoewel vijf het vaakst voorkomt in het rooster. De leerlingen worden geacht tot het zesde uur zich beschikbaar te houden voor school en niet onder lestijd afspraken te maken met bijvoorbeeld de dokter of tandarts.