Sint Ignatiusgymnasium

Jan van Eijckstraat 47 is een schoolgebouw uit 1956 in Amsterdam, ontworpen door het architectenbureau van Cees van der Bom en Commer de Geus. Het gebouw ligt tussen de Jan van Eijckstraat (op nummer 47), de Rubensstraat (15), het Adama van Scheltemaplein (1) en de Memlingstraat in Amsterdam-Zuid. Voor de Tweede Werereldoorlog was hier al een schoolgebouw van de Christelijke HBS-A. Dit gebouw is bij een bombardement op 26 november 1944 verwoest. In 1956 kwam op deze plek nieuwbouw voor de HBS. Van 2000 tot februari 2009 was het St-Ignatiusgymnasium in het gebouw gevestigd. Na een verbouwing, met nieuwbouw aan de Memlingstraat, is het "Ig" hier in september 2011 weer teruggekomen. In 1957 werd aan een muur aan de Rubensstraat een gedenksteen van Aart Rietbroek aangebracht, ter herdenking aan de slachtoffers van het bombardement van 1944, waarbij meer dan 50 burgers, vooral bewoners van huizen in de omgeving, zijn omgekomen. Onder het oorspronkelijke gymnastieklokaal en schoolplein, aan de kant van de Memlingstraat, lag een commandobunker uit 1953 van de dienst Bescherming Bevolking (BB). Deze ondergrondse ruimte is na de opheffing van de BB gebruikt voor de opslag van brandbaar archiefmateriaal van het Nederlands Filmmuseum. De gebouwdelen uit de jaren 50 aan de Jan van Eijckstraat en de Rubensstraat zijn sinds 2011 beschermd als gemeentelijk monument.

Het Oorlogsmonument Jan van Eijckstraat 47 is een gedenkteken in Amsterdam-Zuid. Aan de noord- en zuidrand van het Adama van Scheltemaplein stonden bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog twee schoolgebouwen. Zij werden door de Duitse bezettingsmacht in beslag genomen en er werden de Sicherheitsdienst en de Zentralstelle für jüdische Auswanderung in Amsterdam in gevestigd. Beide schoolgebouwen werden in 1944 getroffen door een bombardement van de geallieerden. Het zuidelijke gebouw was beschadigd maar kon hersteld worden en kreeg in 1945 een nieuw adres Gerrit van der Veenstraat 99. Het noordelijke gebouw aan de Jan van Eycklaan was dermate beschadigd dat er een nieuw gebouw werd neergezet, maar dat hield haar oorspronkelijke adres. De nieuwbouw vergde veel tijd, want de oude funderingspalen moesten verwijderd worden en de Nederlandse Staat wilde schuilkelders onder de nieuwbouw. Er was destijds (1957) sprake van een percentageregeling en zo werd aan kunstenaar Aart Rietbroek gevraagd een reliëf te leveren die de geschiedenis van de plaats zou weergeven. In de kelders werden mensen opgesloten die in het andere gebouw verhoord en gemarteld werden. Rietbroek gaf ze weer in enigszins vage gestalten, die desalniettemin geen onduidelijkheid liet bestaan wat hier gebeurd is. De Telegraaf van 10 december 1957 meldde een overeenkomst tussen dit beeld en de foto’s die verschenen van slachtoffers in en om bevrijde concentratiekampen. Het beeld werd aan een blinde zijgevel geplaatst die wijst naar de Rubensstraat. Het beeld meet 130 bij 240 bij 30 centimeter en draagt aan de onderzijde het monogram A R.

Het Gedenkteken Adama van Scheltema is een beeld in Amsterdam-Zuid. Een jaar na het overlijden van Carel Steven Adama van Scheltema (1877-1924) werd een comité opgericht om te komen tot een gedenkteken voor deze dichter. Aan architect Jan Gratama en beeldhouwer Tjipke Visser (vriend van de dichter) werd gevraagd een ontwerp te maken. In oktober kon het beeld, bestaande uit een vrouw die bloemen op zijn graf legt, inderdaad op zijn graf worden geplaatst. Het beeld en graf werden rijksmonument (520682). In 1933 mocht Visser op herhaling, nu samen met architect Jan Buis. Er kwam een fontein en beeld in de Euterpestraat aan het Jordaenplantsoentje. Het kunstwerk bestaat uit een vierkant bassin met zwart granieten banden, waaruit een zwarte zuil rijst waarop twee biddende handen te zien zijn. Uit de zuil komt een straal water, dat weer landt op een vierkante steen. De naam van de dichter staat verspreid over de zwarte banden. Willem de Vlugt, burgemeester van Amsterdam, onthulde mede het monument op 1 mei 1933. Euterpestraat werd in mei 1945 Gerrit van der Veenstraat, het Jordaenplantsoentje het Adama van Scheltemaplein. Vlak achter de gedenkteken werd in september 2007 het Monument voor gedeporteerde Joden onthuld, een 65-tal betonnen tegels doet verslag van de gebeurtenissen die tijdens het bewind van Nazi-Duitsland hier en in de nabijgelegen school plaatsvonden.

Het Adama van Scheltemaplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

De Gerrit van der Veenstraat is een straat in Amsterdam-Zuid. De straat is ongeveer een kilometer lang, en loopt in westelijke richting van de Apollolaan naar het sportpark op het Olympiaplein. Hierbij kruist de straat een belangrijke verkeersader, de Beethovenstraat, waar tramlijnen 5 en 24 rijden. Naar het einde kruist de straat ook de Minervalaan. De straat valt onder postcodegebied 1077. Oorspronkelijk heette de straat Euterpestraat; naar Euterpe, in de Griekse mythologie de muze van het fluitspel en de lyrische poëzie. Op 18 mei 1945 vlak na het einde van de Duitse bezetting is de straat vernoemd naar de Nederlandse beeldhouwer en verzetsheld Gerrit van der Veen (1902-1944). Ondanks de breedte van de straat en de dubbele rijrichting is het geen doorgaande weg. De straat heeft vooral een woonfunctie; alleen rond de Beethovenstraat is een aantal winkels te vinden. De straat is opgetrokken in Amsterdamse School-stijl. Hij bestaat uit woonblokken met luxe appartementen en enkele series geschakelde villa's. Sommige huizenblokken zijn van de hand van architect F.A. Warners.

Moeder en kind, ook wel De zorg, is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een uit Frans kalksteen uitgehakt beeld van Han Wezelaar dat tussen september en december 1939 werd geplaatst aan de Euterpestraat, op 18 mei 1945 hernoemd in de Gerrit van der Veenstraat. De opdracht kwam van de gemeente Amsterdam voor plaatsing bij een Gemeentelijke HBS voor meisjes. Het beeld staat op het voorterrein van het Gerrit van der Veen College. Het gladde oppervlak maakt deel uit van een beeld in neoclassicistische stijl; de weergave is een kind op de armen van haar/zijn moeder. Het beeld staat midden voor de gevel en lijkt een eenheid te vormen met De denker van Paul Koning, maar dat beeld dateert uit 1947. Wezelaar maakte later een variant op dit beeld; hij liet toen het kind rusten op de borst van de moeder.

Het Gerrit van der Veen College is een middelbare school in Amsterdam-Zuid.

De denker is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een creatie van Paul Koning die werd gezet op een bakstenen sokkel nabij de ingang van Gerrit van der Veen College aan de Gerrit van der Veenstraat. Er is een geknielde jongeman afgebeeld, die met zijn rechterarm via de elleboog steunt op zijn rechter bovenbeen. Met zijn linkerhand steunt hij op zijn linkerbeen. Daarbij is de man op een kleed na naakt. Het beeld draagt dan wel de titel De denker, anderen zien een sporter die even aan het rusten is. Het jaar van plaatsing 1947 wijst erop dat het beeld is geplaatst nadat de school (meisjes HBS), die gedurende de Tweede Wereldoorlog het gebouw moest afstaan aan de Sicherheitsdienst en het gebombardeerd zag, het herstelde gebouw weer in gebruik kon nemen. Ten westen van dit beeld staat Moeder en kind van Han Wezelaar, dat qua uitvoering (glad) enigszins lijkt op De denker maar acht jaar ouder is.

De Apollolaan is een straat in het Amsterdamse stadsdeel Zuid. De straat is vernoemd naar de Griekse god Apollo.

De Apollobuurt is een wijk in Amsterdam, in het stadsdeel Zuid in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De wijk had 8096 inwoners per 1 januari 2005. Op centraal stedelijk niveau wordt de wijk aangeduid als buurtcombinatie V49. De oppervlakte van de Apollobuurt is 94,63 hectare. De Apollobuurt wordt begrensd door: Noorder Amstelkanaal, Boerenwetering, Diepenbrockstraat (inclusief de percelen aan de zuidzijde), Zuider Amstelkanaal, Parnassusweg en het Olympiaplein (zuid- en oostzijde). De wijk wordt gekenmerkt door een ruime en luxueuze opzet. De straten zijn genoemd naar begrippen uit het Oude Griekenland en naar kunstschilders en componisten. De belangrijkste oost-weststraten zijn de Apollolaan en de Stadionweg. De belangrijkste winkelstraat is de Beethovenstraat. Sinds 1929 rijdt tramlijn 24 door de wijk. In 1978 is lijn 5 er bij gekomen. De Apollobuurt is, ondanks zijn naamgeving, een wijk, welke is onderverdeeld in een zestal buurten, te weten Minervabuurt-Noord, -Midden en -Zuid, Hiltonbuurt, Beethovenbuurt en Diepenbrockbuurt. Deze verfijning wordt gehanteerd door o.m. het Centraal Bureau voor de Statistiek en Funda. De Hiltonbuurt strekt zich uit vanaf het noordelijke deel van de Apollolaan naar het Noorder Amstelkanaal. De Beethoven- en Diepenbrockbuurten bevinden zich, gescheiden door de Stadionweg, ten oosten van de Beethovenstraat.

Albrecht Dürerstraat 10 te Amsterdam is een gebouw met de status van gemeentelijk monument (200990).

De Eerste Openluchtschool voor het Gezonde Kind, meestal kortweg Openluchtschool genoemd, is een schoolgebouw uit 1930, ontworpen door de Nederlandse architect Jan Duiker. Het complex bestaat uit een schoolgebouw op een binnenterrein, en een poortgebouw aan de Cliostraat in Amsterdam-Zuid. Het wordt gerekend tot de stroming van het nieuwe bouwen en is een rijksmonument. In 1927 werd de Vereniging voor Openluchtscholen voor het Gezonde Kind opgericht. In datzelfde jaar gaf de vereniging aan architect Jan Duiker de opdracht om een openluchtschool te ontwerpen. Het idee hierachter was dat frisse buitenlucht goed is voor de gezondheid van het kind. De Amsterdamse schoonheidscommissie vond het ontwerp van Duiker echter te veel uit de toon vallen met het Plan Zuid van Berlage en verwees het gebouw daarom naar een binnenterrein. In 1929 werd een bouwvergunning verleend, en in 1930 werd het hoofdgebouw opgeleverd. Het telde drie verdiepingen, met in totaal zeven overdekte lokalen en vijf openluchtlokalen. Duiker heeft het gebouw ontworpen met een betonskelet. Hierdoor konden de puien rank blijven, met grote strokenramen, die konden worden geopend om frisse lucht toe te laten. Het poortgebouw werd in 1932 opgeleverd. Aan het eind van de jaren dertig werden de personeelsruimten op de begane grond uitgebreid. Ook werd het door Duiker ontworpen verwarmingssysteem in de plafonds van het schoolgebouw vervangen door radiatoren. In 1955 werd het schoolgebouw verbouwd onder verantwoordelijkheid van Auke Komter, een oud-medewerker van Duiker. Het dak en de stalen puien werden onder andere vervangen, waarmee het ranke karakter van het ontwerp van Duiker werd aangetast. In 1993-1994 is het schoolgebouw gerestaureerd en zijn de oorspronkelijke kleuren - wit, zwart en lichtblauw (het zogenaamde Duiker-blauw) - opnieuw aangebracht. De stalen puien zijn echter niet teruggerestaureerd. Op 12 november 2008 won de school in een door de AVRO georganiseerde wedstrijd een prijs van 1 miljoen euro voor een nieuwe restauratie. Van de stemmers bracht 42% hun stem uit op de Openluchtschool.