Het huis aan het water

Prinses Marijkestraat is een straat in Amsterdam-Zuid, Prinses Irenebuurt.

Ina Boekbinderbrug (brug 416) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in de Minervalaan en overspant het Zuider Amstelkanaal. Hendrik Petrus Berlage tekende deze brug al in op zijn plattegrond voor Plan Zuid uit 1915. De breedte van de brug was toen al vrij krap ten opzichte van de breedte van de Minervalaan. In 1931 lag er een aantal ontwerpen klaar voor de bruggen over het Zuider-Amstelkanaal, maar aanleg zou nog op zich laten wachten. De gemeenteraad probeerde ruim een miljoen gulden te budgetteren voor een achttal bruggen. Vervolgens waren er drie redenen om geen brug te bouwen. Een eerste was de economische crisis in de jaren dertig en vervolgens de Tweede Wereldoorlog. Een derde reden was dat de bebouwing van de zuidkant van het Zuider Amstelkanaal langzaam op gang kwam. Vanaf midden jaren vijftig lag er ter plaatse een soort Baileybrug. Die noodbrug lag niet op de plaats waar brug 416 gebouwd zou worden, maar even ten westen daarvan (ter hoogte van Stadionkade 20-21).. Die brug hield het tot 1987 vol. De brug lag op een onlogische plaats (voor een woonblok) en niet voor de doorgaande Minervalaan. In 1967 reed hier een vrouw komende vanuit de Minervalaan het water in; zij was in de veronderstelling dat er een brug lag. Zij ontdekte te laat dat die er niet was. Twee personen verdronken daarbij. In 1987 kwam er een nieuwe fiets- en voetgangersbrug; de houten overspanning kwam op betonnen pijlers te staan. Het ontwerp van de brug kwam van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De balustrades zijn eveneens van hout, in de voor Amsterdam afwijkende kleuren wit en geel. Die kleuren zijn ook doorgevoerd in een tweetal lantaarns/lichtzuilen. Op de brug staat een aantal zitbankjes. De brug verbindt twee typen architectuur met elkaar. Ten noorden van de brug is er een laan met huizenblokken; ten zuiden van de brug een villawijk. Aan de noordzijde van de brug staat midden in een grasveld een plastiek van André Volten. De gemeente besloot op 5 september 2023 de brug te vernoemen naar verzetsstrijder Ina Boekbinder. Dat kwam juist op het moment dat de brug vanwege onderhoudswerk er niet lag.

De Stadionkade is een straat in stadsdeel Zuid in Amsterdam. De straat leidt richting het Olympisch Stadion en ontleent daaraan zijn naam.

Het Minervaplein is een plein in stadsdeel Zuid in Amsterdam. Het plein is vernoemd naar Minerva, de Romeinse godin van het verstand en de geest.

De Prinses Irenebuurt (officieel: Station-Zuid en omgeving) is een wijk in het stadsdeel Amsterdam-Zuid. De buurt ontleent zijn naam aan de Prinses Irenestraat, die oost-west door deze buurt loopt. Deze straat kreeg zijn naam in 1953 en werd genoemd naar prinses Irene, dochter van de toenmalige koningin Juliana. De Prinses Irenebuurt wordt aan de noordkant begrensd door het Zuider Amstelkanaal, aan de zuidkant door de Ringweg Zuid (A10 Zuid), aan de oostkant door het Beatrixpark en aan de westkant door de Amstelveenseweg. De buurt wordt doorsneden door de Parnassusweg, Minervalaan en Beethovenstraat (noord-zuid) en door de Prinses Irenestraat en Strawinskylaan (oost-west).

Dick Schmüllbrug (brug 415) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De verkeersbrug, waarover ook bus 15 van het GVB rijdt, is gelegen in de Parnassusweg en overspant het Zuider Amstelkanaal. In het noorden loopt de Stadionkade langs de brug en in het zuiden de Locatellikade en Henri Viottakade. De brug werd in de Amsterdamse Schoolstijl ontworpen door de architect Piet Kramer in samenwerking met de Dienst der Publieke Werken. De plannen voor de brug dateren uit 1931, toen er een budget werd vrijgemaakt van 1.150.000 gulden voor acht bruggen. De bouw, ter vervanging van een 18 ton zware ijzeren noodbrug, begon echter pas in juli 1940, na een aanbesteding voor circa 115 m³ graniet in 1939 en voor de gehele brug in april 1940. De brug was in juli 1941 toegankelijk voor voetgangers en fietser en werd begin 1942 na de plaatsing van de laatste afsluitstenen geopend. Bij de opening van de brug was het gebied ten zuiden hiervan nog een niemandsland waar evenementen konden worden gehouden. Pas in de jaren vijftig verscheen hier de eerste bebouwing en werd ook de Parnassusweg verder doorgetrokken naar het zuiden. De vaste brug heeft een zitbank en werd met twee beeldhouwwerken van Hildo Krop gedecoreerd, getiteld Ode aan Berlage en Muze. Oorspronkelijk was de brug voorzien van een urinoir, maar dit werd afgesloten. Aan weerszijden van de brug aan de zijde van de Stadionkade staan twee uitspanningshuisjes in dezelfde bouwstijl waarin een snackbar en een broodjeszaak gevestigd zijn. Bij opening van de brug was in een van de huisjes een rijwielzaak gevestigd. Ten zuiden van de brug bevinden zich twee andere beelden van Hildo Krop. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de 'Parnassusbrug', net als de straat vernoemd naar het Griekse gebergte Parnassus, verblijfplaats van Apollo en de muzen. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In juli 2022 werd de brug per raadsbesluit vernoemd naar de Amsterdamse volley- en basketbalpromotor Dick Schmüll. In oktober vond de fysieke vernoeming plaats tijdens het Wereldkampioenschap volleybal vrouwen 2022 tijdens de wedstrijd Nederland-Italië.

De Michelangelostraat is een straat in Amsterdam, stadsdeel Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, in de Apollobuurt. De straat is vernoemd naar Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, Italiaans kunstschilder, beeldhouwer, architect en dichter (1475-1564). Van zijn hand zijn onder andere de koepel van de Sint Pieter en de schilderingen in de Sixtijnse kapel in Vaticaanstad. De Michelangelostraat wordt in tweeën gedeeld door het Minervaplein en de Stadionweg.

De rustende atleet is een artistiek kunstwerk van Jan Havermans in Amsterdam-Zuid. De opdracht voor dit werk kwam in mei 1940 van de gemeente Amsterdam. De Tweede Wereldoorlog zorgde voor uitstel. In juni 1950 werd aangekondigd dat het beeld er dan toch zou komen, maar dat het eerst nog uitgeleend werd aan een internationale tentoonstelling in Antwerpen. Daarna werd het geplaatst op de stoep van het Stedelijk Museum Amsterdam in het kader van een daar in 1951 te houden tentoonstelling van Belgische Beeldhouwkunst. Met de opening van die tentoonstelling kwam ook het bericht dat de sokkel op de kruising Minervalaan, Minervaplein en Stadionweg klaar was om haar beeld te ontvangen. In 2019 stond het beeld in de route van beeldententoonstelling ArtZuid 2019, maar maakte er geen deel van uit. Het beeld vertoont gelijkenis met De Denker van Auguste Rodin, waarvan een versie aan de Apollolaan staat. Havermans maakte ook De rustende tuinder; dat beeld staat opgesteld in het Jan van Galenplantsoen.

Prinses Irenestraat 59 te Amsterdam, kortweg PI59, is een kantoorgebouw aan de Prinses Irenestraat in Amsterdam-Zuid.

Het Prinses Amaliaplein is een plein in Amsterdam-Zuid. Het plein is al te zien op Plan Zuid van Hendrik Petrus Berlage uit 1917. Het vormt het sluitstuk van de Minervalaan richting het Zuiderstation. Het zou echter nog jaren duren voordat de stad dit punt bereikte, maar de grondtekening is eigenlijk nauwelijks veranderd. Op dat uitgetekende plan is een open ruimte te zien in de vorm van een vijfhoek. In de loop der jaren verschenen er dan gebouwen, waarbij ten zuiden van de Prinses Irenestraat geheel andere bebouwing (kantoren) staat dan ten noorden (luxe stadsvilla’s). Dat leverde weliswaar een vierkant op, maar de inrichting van de plein kreeg opnieuw de vorm van een vijfhoek met een van de punten wijzend naar het Zuidplein. Het leverde de plaatselijk bijnaam voor dit plein op: De Vijfhoek. Naar het zuiden toe sluit het middels brug 863 (hier dus een tunnel) met daarop de Strawinskylaan aan op het genoemde plein Zuidplein met daarachter liggend het Station Amsterdam Zuid. Door de almaar toenemende bedrijvigheid in de buurt; het World Trade Center Amsterdam ligt aan het Zuidplein, en de verdere ontwikkeling van de Zuidas vond de gemeente het verstandig dit plein een officiële naam te geven: Prinses Amaliaplein. De naam De vijfhoek was namelijk nergens vastgelegd en dus ook niet vindbaar op digitale kaarten. Vastlegging van die naam kon toen al niet meer, doordat op dat plein de in- en uitgang kwam van een fietsenstalling (Strawinskyfietsenstalling van Wurck) en de vijfhoekige vorm daardoor verloren was gegaan. Het plein werd in 2018/2019 verder heringericht in overleg met de buurt.

Het Gedenkteken Prof. Dr. Dirk Durrer is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Na het overlijden van de cardioloog en hoogleraar cardiologie aan de Universiteit van Amsterdam Dirk Durrer op 3 maart 1984 werd een stichting in het leven geroepen, die zich beijverde een gedenkteken ergens in Amsterdam te plaatsen. De stichting werd gevormd onder aanbeveling van prinses Juliana en prins Bernard. Het comité schakelde kunstenaar Lucien den Arend in, die eerst nog dacht dat het comité een buste wilde bestellen. Een arts, die destijds zelf Den Arend behandelde en leerling van Durrer was, vertelde hem dat Durrer zelf nooit zo'n eerbetoon ambieerde. Den Arend liet zich vervolgens inspireren door de lijnen op een elektrocardiogram en isochronen. De fabriek Ciltron Constructies te Sliedrecht maakte het beeld. Juliana onthulde in aanwezigheid van haar man en burgemeester Ed van Thijn het beeld op 28 mei 1986 door met een bezem zand, dat op de bijbehorende tegel was gestrooid, weg te vegen. De onthulling vond plaats in het Prof. Durrerplantsoen, dat op 16 april van dat jaar zijn naam had gekregen. Het plantsoentje maakt deel uit van het Minervaplein, waar de Stadionweg doorkruist. De familie Durrer had jarenlang op Rubensstraat 73 gewoond, die straat kruist alhier het Minervaplein. Het beeld bestaat uit twee cilindrische roestvaststalen buizen. Ze ontspruiten aan de grond, lopen evenwijdig aan elkaar in een zijwaartse lus, maar eindigen abrupt nadat ze even diezelfde grond hebben geschampt. Kunstwacht Amsterdam omschreef het als de aorta, publiek zag er meer een bypass in, dat laatste werd ook de titel in de volksmond. Het beeld gaat gepaard met een tegel in de grond met daarop: Primum movens Ultimum moriens Het betekent "wat het eerst beweegt sterft het laatst" en was de titel van de oratie van Durrer in 1957, aldus een metalen plaquette op beton links voor het beeld. Daarop wordt tevens melding gemaakt van de onthulling.

De Strawinskylaan is een verhoogde straat in stadsdeel Zuid in Amsterdam. De laan is per raadsbesluit van 13 september 1972 vernoemd naar de Russische componist Igor Stravinsky (1882-1971). Het bijbehorend voet- en fietspad Strawinskypad ligt op maaiveldniveau ten noorden van de laan. Na de opening verdween het doorgaande verkeer uit de noordelijk gelegen Prinses Irenestraat die een woonstraat werd. De straat functioneert sinds 2000 als bus en sinds 2007 ook als tramstation van station Amsterdam Zuid. De Strawinskylaan is de belangrijke verbindende factor in de naar het straat vernoemde projectgebied Strawinsky als onderdeel van project Zuidas, een hoogstedelijk centrumgebied voor Amsterdam.