AVV Swift

Het Hekwerk Olympiaplein is een artistiek kunstwerk in de categorie toegepaste kunst in Amsterdam-Zuid. Het langgerekte Olympiaplein in Amsterdam is voor het overgrote deel in gebruik bij Sportpark Olympiaplein. Dit sportpark diende tijdens de Olympische Zomerspelen 1928 als oefenterrein. Ook na die spelen bleef het terrein dus een sportaccommodatie, waarop gebouwd, gesloopt, gebouwd etc. en gesport werd. Bij een vernieuwingsslag in het begin van de 21e eeuw onder ontwerp van VHP Landschapsarchitecten wenste het stadsdeelbestuur van Amsterdam-Zuid dat het terrein een nieuwe omheining kreeg. Een niet geringe klus want de omtrek is circa 1 kilometer lang. Ondertussen had Ruud-Jan Kokke elders in de stad ervaring opgedaan met het omheinen van kleinere sportaccommodaties in kooiconstructies. Zo wist hij eind jaren negentig van de 20e eeuw voor een project aan de Hoogte Kadijk een nieuwe soort metalen kooi te construeren. Door golvende gaasmatten te gebruiken die zelfstandig bleven staan, wist hij het geluidsniveau dat vaak ontstond door onderling contact tussen hekonderdelen, te voorkomen. Dit was het stadsdeel ter ore gekomen, waarop het Kokke inschakelde voor de nieuw te plaatsen terreinafscheiding. Kokke haalde voor de vormgeving inspiratie uit de bouwstijl Amsterdamse School, toegepast in de bebouwing rondom het plein. De kunstenaar kwam met een hekwerk dat een bolvormig uiterlijk heeft (een halve ui). Dit geeft volgens de kunstenaar een binnen- en buitengevoel. Die ronde vorm is ook terug te vinden in genoemde bouwstijl met haar hier en daar golvend uiterlijk. Net als bij de Hoogte Kadijk (Wijkarena Hard Gras) paste Kokke hier een hek zonder pijlers toe; het geheel is opgebouwd uit vierkante horizontale en verticale kokers, die slechts hier en daar ondersteuning krijgen. Een probleem (en oplossing) vormden de Italiaanse populieren die het complex omringen. Zij werden binnen het hekwerk geprojecteerd. Kokke vouwde het hekwerk om de bomen heen, maar gebruikte die uitstulpingen om het langgerekte hekwerk te breken als ook als visueel ophangpunt. Het hekwerk wordt op diverse plekken onderbroken door poorten. De Amsterdamse School is tot slot terug te vinden in de bij de poorten toegepaste typografie. Een speciaal onderdeel van het hekwerk is een monumentje ter ere van Fanny Blankers-Koen, die hier trainingsarbeid verrichtte. Aan de zuidzijde (kant Stadionweg) is de zin Hier trainde Fanny Blankers-Koen in een afwijkende kleur (verguld) leesbaar. Kokke won er in 2008 de publieksprijs Design to Business Award en Dutch Design Award (design product openbare ruimte) mee. Dutch Design Award over het hekwerk: Beeldschoon hekwerk dat het roemruchte Olympiaplein omsluit. De vormgeving sluit aan bij het decoratieve sierende gietijzer dat in grote hoeveelheden in de Amsterdamse openbare ruimte in de jaren twintig en dertig is aangebracht. Het hek is daarentegen geen moment overdreven nostalgisch of verminderd functioneel.

Het Olympiaplein is een plein in stadsdeel Zuid in Amsterdam. Het is een van de grootste pleinen van de stad met in het midden sport en daar omheen woningbouw. Het Olympiaplein is vanaf 1926 aangelegd in het kader van het Plan Zuid van Berlage, maar tevens in het kader van de voorbereiding van Amsterdam op de Olympische Spelen van 1928. De Olympische Spelen zijn de inspiratiebron geweest voor de naamgeving van dit plein, maar ook straatnamen ten westen en zuidwesten van het plein zijn gebaseerd op de klassieke Griekse geschiedenis en mythologie.

Schaduwen is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Schaduwen is een ontwerp van kunstenaar Ram Katzir. Hij bracht met dit beeld, dat ligt op het Olympiaplein in Amsterdam-Zuid, een kunstzinnige weergave van een razzia die in die buurt werd gehouden op 20 juni 1943. Het was de laatste grootse razzia binnen de Gemeente Amsterdam. Het grootste deel van de Joodse bevolking was al gedeporteerd, een veel kleiner deel zat ondergedoken. De razzia kwam als een verrassing, want vorige razzia's leverden niet het verwachte aantal te deporteren mensen op. Katzir liet zich inspireren door een foto die tijdens de bewuste razzia door NSB'er Herman Heukels was gemaakt en in het bezit is van het NIOD. Katzir beeldde alleen de schaduwen in de foto af, als teken dat slechts weinig mensen reageerden en de meeste de andere kant op keken. De te deporteren mensen waren al niet meer dan hun schaduw. De kunstenaar ging ten behoeve van die schaduwen terug naar de plek waar de foto is genomen; hij moest onderzoek doen naar de zonnestand en de positie van de fotograaf. De kunstenaar werkte samen met leerlingen van het Amsterdams Lyceum. Maandag 20 juni 2022 werd de plaquette behorend bij het werk onthuld. Het werk lag toen al zichtbaar “op straat”. Uit de lichte (kleur) trottoirtegels zijn figuren uitgesneden, die vervolgens met asfalt werden opgevuld. Het beeld kwam er in opdracht van Gemeente Amsterdam.

Het Rijksbeschermd gezicht Amsterdam-Zuid is een deel van Amsterdam-Zuid dat per 1 april 2018 is aangewezen tot Beschermd stadsgezicht. Het gaat om een groot deel van Plan Zuid van H.P. Berlage uit 1917. De noordelijke begrenzing van het beschermd stadsgezicht komt (ongeveer) overeen met de noordelijke begrenzing van het oorspronkelijke plan. De zuidgrens wordt gedeeltelijk gevormd door het Zuider Amstelkanaal. Het deel van het oorspronkelijke Plan Zuid ten zuiden daarvan, de Prinses Irenebuurt, is volgens een gewijzigd plan uit 1940 uitgevoerd en valt buiten het beschermd stadsgezicht. De noordgrens van het beschermd stadsgezicht wordt gevormd door de Cornelis Krusemanstraat, De Lairessestraat, Banstraat, Nicolaes Maesstraat, Jacob Obrechtstraat, Jacob Obrechtplein, Bartholomeus Roelofsstraat, Bronckhorststraat, Roelof Hartplein, Roelof Hartstraat, Boerenwetering, Cornelis Trooststraat en Lutmastraat. De oostgrens wordt gevormd door de Amstel, de zuidgrens door de President Kennedylaan, het Europaplein, de Wielingenstraat, Diepenbrockstraat en het Zuider Amstelkanaal. Aan de westkant volgt de grens de Stadiongracht, Laan der Hesperiden, Hestiastraat, Eosstraat, Amsteveenseweg, Pieter Lastmankade, Karperstraat, Karperweg en Amstelveenseweg. De aanwijzing als Beschermd stadsgezicht betreft de bescherming van historisch waardevolle structuren, zoals bouwblokken, pleinen, straten en groeninrichting. Het gaat niet om de bescherming van één bepaald gebouw of woning. Nieuwe ruimtelijke ontwikkelingen en kleinere ingrepen – passend in de historische omgeving – blijven mogelijk. Vooruitlopend op de aanwijzing tot beschermd stadsgezicht zijn de te beschermen waarden al opgenomen in de bestemmingsplannen van de betreffende gebieden.

De Stadionweg is een straat in stadsdeel Zuid in Amsterdam. De straat is de toegangsweg tot het Olympisch Stadion, maar is vernoemd naar het stadion (het Nederlandsch Sportpark) ontworpen door architect Harry Elte dat tussen 1914 en 1929 stond op de hoek van de huidige Stadionweg en het Stadionplein.

De Veronesestraat is een straat in Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, Apollobuurt.

Het Veroneseplantsoen is een parkje in Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, Apollobuurt. Het parkje kreeg per raadsbesluit van 31 oktober 2017 haar naam; een vernoeming naar kunstschilder Paolo Veronese. Het ligt in geklemd tussen de Veronesestraat (noord), Raphaëlstraat (west), Gerrit van der Veenstraat (zuid) en Michelangelostraat (oost), die al in de jaren twintig hun naam kregen. Het vormt ten opzichte van de Minervalaan in de symmetrische opzet van de buurt de tegenhanger van het Adama van Scheltemaplein. Het plantsoen kent geen huisnummers en bebouwing, behalve een gasregelruimte uit 1972. Er staat geen kunst in de openbare ruimte in of aan het plantsoen. Wel bevat het plantsoen het werk van twee bekende architecten. Pieter Lucas Marnette ontwierp een elektriciteitskast, die aan de noordzijde staat; uitvoering past binnen de stijl van de Amsterdamse School. Aan de oostkant van het plantsoen staat een klimrek van het type Iglo van Aldo van Eyck. De omschreven objecten werden ontworpen voor de Dienst der Publieke Werken. In 2017 kreeg het plantsoen een opknapbeurt.

Dick Schmüllbrug (brug 415) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De verkeersbrug, waarover ook bus 15 van het GVB rijdt, is gelegen in de Parnassusweg en overspant het Zuider Amstelkanaal. In het noorden loopt de Stadionkade langs de brug en in het zuiden de Locatellikade en Henri Viottakade. De brug werd in de Amsterdamse Schoolstijl ontworpen door de architect Piet Kramer in samenwerking met de Dienst der Publieke Werken. De plannen voor de brug dateren uit 1931, toen er een budget werd vrijgemaakt van 1.150.000 gulden voor acht bruggen. De bouw, ter vervanging van een 18 ton zware ijzeren noodbrug, begon echter pas in juli 1940, na een aanbesteding voor circa 115 m³ graniet in 1939 en voor de gehele brug in april 1940. De brug was in juli 1941 toegankelijk voor voetgangers en fietser en werd begin 1942 na de plaatsing van de laatste afsluitstenen geopend. Bij de opening van de brug was het gebied ten zuiden hiervan nog een niemandsland waar evenementen konden worden gehouden. Pas in de jaren vijftig verscheen hier de eerste bebouwing en werd ook de Parnassusweg verder doorgetrokken naar het zuiden. De vaste brug heeft een zitbank en werd met twee beeldhouwwerken van Hildo Krop gedecoreerd, getiteld Ode aan Berlage en Muze. Oorspronkelijk was de brug voorzien van een urinoir, maar dit werd afgesloten. Aan weerszijden van de brug aan de zijde van de Stadionkade staan twee uitspanningshuisjes in dezelfde bouwstijl waarin een snackbar en een broodjeszaak gevestigd zijn. Bij opening van de brug was in een van de huisjes een rijwielzaak gevestigd. Ten zuiden van de brug bevinden zich twee andere beelden van Hildo Krop. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de 'Parnassusbrug', net als de straat vernoemd naar het Griekse gebergte Parnassus, verblijfplaats van Apollo en de muzen. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In juli 2022 werd de brug per raadsbesluit vernoemd naar de Amsterdamse volley- en basketbalpromotor Dick Schmüll. In oktober vond de fysieke vernoeming plaats tijdens het Wereldkampioenschap volleybal vrouwen 2022 tijdens de wedstrijd Nederland-Italië.

Apollolaan 171 in Amsterdam is een gebouw aan de Apollolaan in Amsterdam-Zuid.

Hendrik Petrus Berlage is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid. De Kroonenberg Groep herontwikkelde in de jaren twintig het gebouw Apollolaan 171 in Amsterdam. Een gebouw van Wim Quist werd tot aan de kelder afgebroken. Daaropvolgend werd een nieuw gebouw neergezet naar ontwerp van Office for Metropolitan Architecture (OMA). Tegelijkertijd was kunstenaar Xavier Veilhan (1963) bezig een aantal architecten te verbeelden in combinatie met zijn fascinatie voor architectuur. Kroonenberg wijst erop dat het beeld een weergave is van de overgang van de analoge manier van werken ten tijde van de realisatie van buurt en de digitale manier in de 21e eeuw. Veilhan gaf architect Hendrik Petrus Berlage al tekenend weer, waarbij persoon en tekenvel in een bloembak rusten. Om de moderniteit weer te geven werd Berlage nogal hoekig neergezet, maar de gezichtsuitdrukking van Berlage is getroffen. Dit komt doordat Veilhan voor zijn ontwerp (foto)portretten had bekeken en vervolgens een soortgelijk geklede acteur inhuurde om in te scannen (3D). Er kwam toen een digitale versie van de architect naar voren. Deze werd uit hout gefreesd en vervolgens in brons gegoten. Het beeld werd op 12 december 2023 onthuld in een buurt grotendeels aangelegd volgens Plan Zuid van Berlage. Twee jaar later maakte het beeld het deel uit van ArtZuid.

The more of you the more I love you is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een neon-plastiek van kunstenares Tracey Emin. Emin zette hiermee een eigen uitspraak in haar eigen handschrift in flamingoroze neonverlichting op een gevel. Zij legde hiermee een combinatie tussen een privégevoel (liefde) en een openbare weergave (neonverlichting wordt veel gebruikt voor reclame in de open ruimte). Emin ging hiermee verder in het gebruik van haar eigen leven onderwerp te maken in haar kunstuitingen. Emin zei daarover bij een tentoonstelling in Haarlem in 2003: "Mijn leven is interessanter dan de kunst die ik maak. Vandaar dat de kunst moet buigen voor mijn leven". Het kunstwerk is te zien op een geheel uit steen opgetrokken gevel aan de Apollolaan 171. De eigenaren van het kantorencomplex zagen de tekst op een kunstbeurs in Basel en lieten het in 2017 op deze blinde gevel plaatsen. Het gebouw waarin een tijdlang JPMorgan Chase gevestigd was, was ontworpen door Wim Quist, in 2021 werd het gesloopt. Op dezelfde plaats werd een nieuw kantoorgebouw neergezet, dit maal ontworpen door Office for Metropolitan Architecture (OMA) dat volgens Architectenweb een opener structuur krijgt en dat naar verwachting in de zomer van 2023 wordt opgeleverd. Het kunstwerk werd daarbij binnen in het gebouw geplaatst op een plek waarbij het van buitenaf zichtbaar is.

De Michelangelostraat is een straat in Amsterdam, stadsdeel Amsterdam-Zuid, Oud-Zuid, in de Apollobuurt. De straat is vernoemd naar Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni, Italiaans kunstschilder, beeldhouwer, architect en dichter (1475-1564). Van zijn hand zijn onder andere de koepel van de Sint Pieter en de schilderingen in de Sixtijnse kapel in Vaticaanstad. De Michelangelostraat wordt in tweeën gedeeld door het Minervaplein en de Stadionweg.