place

Königstor (Berlijn)

Mitte (district van Berlijn)Poort in DuitslandVoormalig bouwwerk in Berlijn
WP Königstor Berlin
WP Königstor Berlin

De Königstor was de naam van twee stadpoorten in Berlijn: een poort van de Berlijnse vesting, die bij het begin van de 18e eeuw gebouwd werd tegen de middeleeuwse stadsmuren, en een poort uit de 19e eeuw als onderdeel van de Berlijnse tolmuur. De poort van de Berlijnse stadsmuren heette vroeger "Oderberger Tor" en werd vervolgens wegens haar ligging bij de Georgenkirche "Georgentor" genoemd. De poort bevond zich ongeveer op de plaats van de huidige Alexanderplatz. Toen Frederik I van Pruisen in 1701 na zijn kroning tot eerste koning van Pruisen langs deze poort Berlijn binnentrok, werd de poort omgedoopt tot Königstor en werd de Georgenvorstadt Königsvorstadt genoemd. In de jaren 1734-1736 werd een nieuwe tolmuur gebouwd, die nu ook de Berlijnse voorsteden omvatte. De oude Königstor stond toen in de weg en werd in 1746 afgebroken. De nieuwe poort van de tolmuur aan de Alexanderplatz heette oorspronkelijk Bernauisches Thor, omdat ze aan de Bernauer Landstraße (van Weißensee naar Bernau) lag, ongeveer op de plaats waar thans de Otto-Braun-Straße, Prenzlauer Berg, Greifswalder Straße, Am Friedrichshain en Friedenstraße bij elkaar komen aan de grens van de districten Friedrichshain-Kreuzberg, Mitte en Pankow. In december 1809 keerden de Pruisische koning Frederik Willem III en zijn echtgenote Luise langs de Bernauer Tor van Koningsbergen in Oost-Pruisen terug naar Berlijn, nadat zij waren gevlucht voor Napoleon. De poort en de Bernauer Landstraße werden vervolgens in 1810 Königstor en Neue Königsstraße genoemd. Tussen 1866 en 1869 werden echter ook de poorten van de tolmuur afgebroken. Alleen de Brandenburger Tor bleef staan en ook de tweede Königstor werd afgebroken.

Fragment uit het Wikipedia-artikel Königstor (Berlijn) (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Königstor (Berlijn)
Am Friedrichshain, Berlijn Prenzlauer Berg

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Königstor (Berlijn)Lees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.528111111111 ° E 13.423888888889 °
placeToon op kaart

Adres

Am Friedrichshain

Am Friedrichshain
10407 Berlijn, Prenzlauer Berg
Duitsland
mapOpenen op Google Maps

WP Königstor Berlin
WP Königstor Berlin
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Schillingstraße (metrostation)
Schillingstraße (metrostation)

Schillingstraße is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Karl-Marx-Allee in het oosten van Berlin-Mitte, niet ver van de Alexanderplatz. Het metrostation werd geopend op 21 december 1930 aan het eerste deel van lijn E. Tegenwoordig draagt deze lijn het nummer U5. Tijdens de deling van de stad lag station Schillingstraße in Oost-Berlijn. Schillingstraße kreeg zoals alle stations op lijn E een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling en de stalen steunpilaren. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Schillingstraße werd uitgevoerd in de kleur roze. De perronhal is ongeveer anderhalve verdieping hoog, zodat men perron en sporen vanaf de tussenverdieping kan overzien. Tussen 1959 en 1960 was het metrostation gesloten in verband met de heraanleg van de Stalinallee, zoals de vroegere Frankfurter Allee en de huidige Karl-Marx-Allee toen heette. De nieuwe pronkboulevard werd verbreed en de westelijke ingang van station Schillingstraße moest wijken. Aan de oostzijde verving men de tussenverdieping door een lange voetgangerstunnel en werd een van de toegangen geïntegreerd in een gebouw op de hoek Stalinallee/Schillingstraße. Ook het interieur van het station veranderde: de oorspronkelijke roze wandbetegeling werd vervangen door verticaal geplaatste lichtgroene tegels, afgewisseld met witte lijnen. De pilaren werden donkergroen. Deze situatie bleef bestaan tot eind 2003, toen men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje stak. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. Station Schillingstraße kreeg lichtroze wanden, met een brede rode band waarin de stationsnaam geschreven is, en rode pilaren. Daarnaast werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. Tegelijkertijd plaatste men op het perron van station Schillingstraße een groep houten beelden. Het werk met de naam Reisende aus einer anderen Zeit ("reizigers uit een andere tijd") werd gemaakt door jongeren in het kader van een kunstproject van de jeugdgevangenis in Oranienburg (stad). In de oostelijke voetgangerstunnel verschenen afbeeldingen die de geschiedenis van het station en zijn omgeving uitbeelden. De uitgang aan de westzijde van het station werd heropend, zij het slechts aan één kant van de straat. Het station is momenteel alleen te bereiken via trappen, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. De termijn waarbinnen men in station Schillingstraße een lift zal inbouwen is nog open.

Senefelderplatz (metrostation)
Senefelderplatz (metrostation)

Senefelderplatz is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Schönhauser Allee ter hoogte van de Senefelderplatz in het stadsdeel Prenzlauer Berg. Het metrostation kwam in gebruik op 27 juli 1913 en is onderdeel van lijn U2. In maart 1910 begonnen de werkzaamheden aan de verlenging van de metrolijn door het Berlijnse stadscentrum (de huidige U2) vanaf station Spittelmarkt naar het noorden. Op 1 juli 1913 kwam het traject gereed tot station Alexanderplatz, een aantal weken later volgde het tweede deel van het tracé naar het nieuwe eindpunt Nordring (nu Schönhauser Allee). Langs dit deel van de lijn bouwde men twee ondergrondse stations, Schönhauser Tor (nu Rosa-Luxemburg-Platz) en Senefelderplatz, die beide een vrijwel gelijk ontwerp van architect Alfred Grenander kregen. De huisarchitect van de Hochbahngesellschaft creëerde twee strakke, functionele metrostations en richtte zich daarbij naar de stations op het traject Potsdamer Platz - Spittelmarkt, die hij vijf jaar eerder ontwierp. Grenander paste wederom het concept van de kenkleur toe en hield daarbij dezelfde kleurenvolgorde aan als op het voorgaande traject. Station Senefelderplatz kreeg de kenkleur blauw, die tot uiting kwam op de stalen steunpilaren, de omlijstingen van de reclameborden en de ovale stationsnaamborden en de kiosken op het perron. De wanden werden bekleed met lichtgrijze tegels. Aangezien het metrostation vlak onder het straatniveau gelegen is, was er geen ruimte voor een tussenverdieping. Aan beide uiteinden van het eilandperron werd daarom een klein voorportaal gecreëerd van waaruit een trap naar de middenberm van de Schönhauser Allee en de Senefelderplatz leidt. Aan de noordzijde van het metrostation zijn grote ijzeren deuren in de wand te zien. Hierachter bevindt zich een elektrisch onderstation. In de zeventiger jaren stak men de metrostations op het centrale deel van lijn A (de huidige U2) in een nieuw jasje. De wanden van station Senefelderplatz werden bekleed met de verticaal geplaatste blauwgrijze en beige tegels die er nog altijd te vinden zijn. Ongeveer 500 meter ten noorden van station Senefelderplatz vervolgt de metrolijn zijn route over een viaduct. Het station maakt reeds deel uit van de helling, waardoor het dak licht stijgt; dit is onder andere te zien aan het verspringen van de tegelrijen op de wanden.Nog altijd wacht het bijna honderd jaar oude metrostation, dat de monumentenstatus geniet, op een grondige restauratie. Een aantal stations op het centrale deel van de U2 werd reeds eerder in hun oorspronkelijke staat teruggebracht. In april 2010 werd station Senefelderplatz wel voorzien van een lift, die zich bij de noordelijke uitgang bevindt.

Strausberger Platz (metrostation)
Strausberger Platz (metrostation)

Strausberger Platz is een station van de metro van Berlijn, gelegen aan de oostzijde van het gelijknamige plein, onder de Karl-Marx-Allee, in het Berlijnse stadsdeel Friedrichshain. Het metrostation werd geopend op 21 december 1930 aan het eerste deel van lijn E, de huidige U5. Tijdens de deling van de stad lag station Strausberger Platz in Oost-Berlijn. Strausberger Platz kreeg zoals alle stations op lijn E een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling en de stalen steunpilaren. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Schillingstraße werd uitgevoerd in grijze tinten. De perronhal is ongeveer anderhalve verdieping hoog, zodat men perron en sporen vanaf de tussenverdiepingen kan overzien. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed het Berlijnse metronet grote schade. Ook station Strausberger Platz werd getroffen: op 7 mei 1944 sloeg een vliegtuigbom door het dak aan de westzijde van het metrostation. Het station bleef geopend tot 23 april 1945, hoewel er op het laatst alleen nog pendeltreinen naar de Alexanderplatz reden. In de nadagen van de oorlog werd station Strausberger Platz opnieuw door bommen geraakt, met grote verwoestingen als gevolg. De situatie verergerde nog in mei 1945, toen de Noord-zuidtunnel van de S-Bahn ter hoogte van het Landwehrkanaal werd opgeblazen en onder water kwam te staan. Via een voetgangerstunnel in station Friedrichstraße bereikte het water ook het metronetwerk. Bijna een miljoen kubieke meter water verspreidde zich vervolgens door de tunnels en het traject Alexanderplatz - Frankfurter Allee van lijn E overstroomde volledig. Na het einde van de oorlog begon men met het leegpompen van de tunnels en het herstellen van de schade. Op 20 juni 1945 stopten de eerste pendeltreinen weer in station Strausberger Platz. In de vijftiger en zestiger jaren werd de compleet verwoeste Strausberger Platz heraangelegd en iets naar het westen verschoven; om deze reden ligt het metrostation tegenwoordig niet onder het plein, maar ten oosten ervan. De DDR-autoriteiten lieten de Große Frankfurter Straße en de Frankfurter Allee, de straten die het tracé van lijn E volgde, ombouwen tot pronkboulevard: de Stalinallee. De zuidwestelijke toegang van station Strausberger Platz werd hierbij in een van de nieuwe gebouwen geïntegreerd. Deze ingang staat inmiddels onder monumentenbescherming, evenals het authentieke gietijzeren portaal boven de noordwestelijke ingang en de in 1952 aangelegde toegang op de hoek van de Karl-Marx-Allee en de Andreasstraße. Ook het interieur van het station veranderde in de DDR-periode: de oorspronkelijke lichtgrijze wandbetegeling werd vervangen door verticaal geplaatste beige tegels. Een dergelijke renovatie vond in alle stations van de toenmalige lijn E plaats. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. Station Strausberger Platz kreeg in 2003 opnieuw lichtgrijze wanden, met een brede mintgroene band waarin de stationsnaam geschreven is; de pilaren kregen een mintgroene beschildering. Daarnaast werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. Bij de sanering van de stations van de U5 bouwde men, in tegenstelling tot een eerder vergelijkbaar project op de U6, nog geen liften in. Volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat zal station Strausberger Platz echter nog voor 2010 van een lift voorzien worden.

Berlijn
Berlijn

Berlijn (Duits: Berlin) is de hoofdstad van Duitsland en als stadstaat een deelstaat van dat land. Met 3.866.385 inwoners (30 juni 2023) is Berlijn tevens de grootste stad van het land. Daarnaast is Berlijn - gerekend naar inwonertal binnen de stadsgrenzen - de grootste stad van de Europese Unie. De stad ligt in het noordoosten van Duitsland, aan de rivier de Spree. 22% van Berlijn bestaat uit natuur en parken en 6% uit meren, rivieren en kanalen. Ze wordt omsloten door de deelstaat Brandenburg. Op 31 december 2018 had 17,46% van de inwoners een niet-Duits staatsburgerschap (675.210 niet-Duitsers) en hadden 8.195 inwoners het Nederlandse staatsburgerschap. In zijn geschiedenis, die teruggaat tot de dertiende eeuw, was Berlijn de hoofdstad van Pruisen (1701–1918), het Duitse Keizerrijk (1871–1918), de Weimarrepubliek (1919–1933) en nazi-Duitsland (1933–1945). Na de Tweede Wereldoorlog was Berlijn gedurende meer dan veertig jaar een verdeelde stad, waarbij het oostelijke deel als hoofdstad fungeerde van de DDR en het westelijke deel een de facto exclave van West-Duitsland was. Na de Duitse hereniging in 1990 werd Berlijn de hoofdstad van de Bondsrepubliek Duitsland en de zetel van het parlement, de deelstaatvertegenwoordiging en het staatshoofd. De economie is voornamelijk gebaseerd op de high-tech industrie en de dienstensector, die een diverse waaier van creatieve industrie, onderzoeksfaciliteiten en media bedrijven. Berlijn dient ook als continentale hub voor lucht-en spoorvervoer en is een toeristische bestemming. Belangrijke industrieën omvatten electronic commerce, IT, biomedische techniek, geneesmiddelen, biotechnologie, elektronica, verkeerstechniek, en hernieuwbare energie. Berlijn is een metropool en geldt in Europa als een van de grootste culturele, politieke en wetenschappelijke centra. De stad is bekend vanwege het hoogontwikkelde culturele leven (festivals, nachtleven, sportevenementen, musea, kunsttentoonstellingen enz.) en de liberale levensstijl en moderne Zeitgeist.