De Kolk (Noardeast-Fryslân)

Krabburen (Fries: Krabbuorren) is een buurtschap in de gemeente Noardeast-Fryslân, in de Nederlandse provincie Friesland. Krabburen ligt tussen Warfstermolen en Munnekezijl, ten zuidoosten van het Lauwersmeer. De buurtschap ligt aan de Olde Borchweg, genoemd naar een boerderij verderop en bestaat uit een rij huizen aan de zuidzijde van deze weg. De weg is de vroegere oude zeedijk om het vroegere Lauwerszee-eiland 't Oech. Ten noorden van Krabburen ligt de polder Ooster-Nieuwkruisland, met daarin de boerderij Nittershoek, die verwijst naar de Nittershoek of Groote Hoek. Hier maakte de oude zeedijk een bijna haakse hoek met de linkerrivierdijk van het Reitdiep, voordat in 1877 de dijk naar Zoutkamp gereedkwam. De Nittershoek is sindsdien de naam van het streekje ten noorden van Krabburen en tevens de boerderijnaam. De boerderij is alleen te bereiken vanaf de Oude Borchweg.

Kruitfabriek Kollumerwaard was een kruitfabriek die bestaan heeft van 1986 tot 1990 en gelegen was in de Kollumerwaard, aan zuidzijde van het Lauwersmeer in de Nederlandse provincie Friesland. Het terrein omvat 78 hectare en ligt tegen het nationaal landschap Lauwersmeer aan.

Munnekezijl (Kollumerlands: Muntjeziel; Fries: Muntsjesyl, [möntsjə’sil]) is een dorp in de gemeente Noardeast-Fryslân, in de Nederlandse provincie Friesland. Het dorp ligt ten noorden van Pieterzijl, ten noordoosten van Warfstermolen, ten zuidoosten van Lauwersmeer en ten zuidwesten van Lauwerzijl. De dorpskern ten westen van de Binnensluis van de Munnikezijlsterried nabij de grens met de provincie Groningen. In 2023 telde het dorp 490 inwoners. Tussen de provinciegrens en de dorpskern ligt eiland en buurtschap De Schans met een passantenhaven 't Eiland. Verder vallen de buurtschappen De Kolk (deels) en Krabburen in het postcodegebied van Munnekezijl. Ten zuiden van het dorp ligt een oud boogbruggetje uit 1802, genaamd het Piepke.

De Rust Roest, ook wel de Munnekezijlster Molen, genoemd is een korenmolen in Munnekezijl in de Nederlandse provincie Friesland. De molen werd in 1856 als koren- en pelmolen gebouwd. Het pelwerk is reeds lang verdwenen, maar diverse details van het pelwerk zijn nog in de molen te herkennen. De molen ontkwam enkele keren aan sloop en is in 1970/'71 en 1999 geheel gerestaureerd. De huidige eigenaar is Stichting Erfgoed Kollumerland en Nieuwkruisland. De molen bezit twee koppels maalstenen, één op de steenzolder van de molen die met windkracht kan worden aangedreven en een exemplaar op de begane grond die door middel van een dieselmotor in bedrijf kan worden gesteld. De dieselmotor staat in een fraai schuurtje dat tegen de oostkant van de molen is aangebouwd. Het wiekenkruis heeft roeden met een lengte van ruim 19 meter die zijn voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen en zeilen. Een vrijwillige molenaar stelt de molen regelmatig in bedrijf.

De Polder Wieringa is een voormalig waterschap in de Nederlandse provincies Friesland en Groningen. De polder is tegelijk met de Nieuwe Ruigezandsterpolder ontstaan na de afsluiting van het Reitdiep in 1877 en lag tussen de provinciegrens, de dijk van Zoutkamp naar de Nittershoek en de Friese Munnekezijlsterpolder. Het waterschap had geen bemaling en stroomde via het grondgebied van de provincie Groningen af via de bermsloot langs de dijk af, die uitmondde bij de Friesche sluis. Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds 2000 binnen dat van het wetterskip Fryslân.

De Hilmahuistermolen of kortweg de Hilmahuister is een poldermolen ten zuiden van het dorp Visvliet in de provincie Groningen, vrijwel op de grens met Friesland. De molen werd in 1868 gebouwd en staat pal ten noorden van de spoorlijn Groningen-Leeuwarden en ten zuiden van de Lauwers. De molen deed nog tot voor enkele jaren terug dienst als gemaal, nadat de dieselmotor uit de molen is gehaald kan de molen alleen nog op vrijwillige basis de Hilmahuisterpolder bemalen. Een vrijwillig molenaar zet de molen geregeld in werking. De molen was lange tijd eigendom van de Molenstichting Westerkwartier, thans Stichting De Groninger Poldermolens. Het wiekenkruis is voorzien van het zelfzwichtingsysteem.

Station Visvliet was een spoorwegstation aan de spoorlijn Harlingen - Nieuwe Schans. Het was een eenzaam in het landschap gelegen en relatief groot station, waar weinig gebruik van werd gemaakt. Het station lag ongeveer een kilometer ten zuiden van het dorp, op het grondgebied van de gemeente Grootegast. In 1891 werd er een stationsgebouw gebouwd van het Standaardtype Visvliet, dat werd voltooid in 1892. Kort daarna werd waarschijnlijk het stationskoffiehuis van G. Siderius aan de noordzijde van het station gebouwd. In de jaren 70 en 80 stopte er per richting nog slechts één trein in de twee uur - het was toen het enige Nederlandse station dat in de reguliere dienst minder dan een uurdienst had. Op 2 juni 1991 is de halte Visvliet gesloten om in de dienstregeling ruimte te maken voor de bediening van het nieuwe station Leeuwarden Camminghaburen. Nog enkele jaren na de sluiting van de halte heeft het perron er als stille getuige gelegen, maar dat is verdwenen bij de spoorverdubbeling in 1996-1998.

De Lauwers (Fries: De Lauwers; Gronings Laauwers) is een riviertje dat voor een deel de grens vormt tussen de Nederlandse provincies Friesland en Groningen. De rivier is de naamgever van de oorspronkelijke Lauwer(s)zee of het huidige Lauwersmeer, van de dorpen Lauwerzijl en Lauwersoog en van de voetbalvereniging VV de Lauwers. Het voetbaltenue van VV de Lauwers symboliseert tevens de rivier.

De Besheerpolder is een voormalig waterschap in de Nederlandse provincie Groningen. Het waterschap was gelegen ten zuiden van Visvliet, tussen het Besheersdiep, waar het zijn naam aan ontleende, en de Stationsweg. Aan de zuidgrens werd het begrensd door het toenmalige Hoendiep (het tegenwoordige Van Starkenborghkanaal). De in 1969 gesloopte molen van de polder sloeg uit op het Besheersdiep. Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds 2000 binnen dat van het wetterskip Fryslân.

De Westermolen is een poldermolen nabij het Friese dorp Kollumerpomp, dat in de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân ligt.

De Nieuwe Ruigezandsterpolder is een polder en voormalig waterschap in de Nederlandse provincie Groningen. De polder lag gedeeltelijk (175 ha) in de provincie Friesland. De polder is ontstaan na de afsluiting van het Reitdiep in 1877 en lag tussen de Munnekezijlsterried, de dijk van Zoutkamp naar de Nittershoek en de Friese Munnekezijlsterpolder. De grootte bedroeg 540 ha. Het waterschap had geen bemaling en stroomde via de Groote Zwet af naar de Munnekezijlterrijt. Het Friese deel (de Polder Wieringa) stroomde af via de bermsloot langs de dijk af, die uitmondde bij de Friesche sluis. Waterstaatkundig gezien ligt het gebied sinds binnen dat van het wetterskip Fryslân.

De Blikplaat is een voormalige zandbank in het zuiden van de Lauwerszee in de Nederlandse provincie Friesland. De zandplaat lag tussen het Dokkumerdiep aan westzijde, de Slenk aan noordzijde en werd aan oostzijde door de geul Babbelaar gescheiden van de zandbank Hoge Zuidwal. Aan de zuidgrens lag de polder Nieuw-Kruisland. Na de totstandkoming van het Lauwersmeer in 1969 is de zandbank onderdeel geworden van de Kollumerwaard. Het noordelijke deel werd doorgraven door het Simonsgat, waardoor er sindsdien twee gebieden zijn; de Sennerplaat aan westzijde en de Blikplaat aan oostzijde. Het middelste deel heet sindsdien Pompsterplaat. Deze drie delen vormen samen onderdeel van een natuurgebied. Het meest zuidelijke deel is tot landbouwgrond gemaakt. De grens tussen landbouwgrond en natuurgebied wordt gevormd door de Kwelderweg. In het westelijke deel van de Pompsterplaat is recreatiegebied Kollumeroord aangelegd met het Diepsterbos en het Zomerhuisbos en villapark Lauwerssee.