place

De 1100 Roe

Bouwwerk in Amsterdam Nieuw-WestGrondzeilerMaalvaardige molenMolen in AmsterdamPoldermolen
Rijksmonument in AmsterdamSloten (Noord-Holland)
De 1100 Roe molen
De 1100 Roe molen

De 1100 Roe is een poldermolen in Amsterdam die voorheen aan de Haarlemmerweg stond. De naam van de molen is gebaseerd op de afstand in roede tot de Haarlemmerpoort, dat is bijna vier kilometer. De molen is gebouwd in 1674 na de aanleg van de Haarlemmertrekvaart en diende voor de bemaling van de Sloter en Middelveldsche Gecombineerde Polders. In 1757 werd de molen vernieuwd. In 1951 verloor de molen zijn functie toen een groot deel van de polder onder het zand van de Westelijke Tuinsteden verdween. In 1961 werd de molen gedemonteerd en in 1965 weer opgebouwd bij het Sportpark Ookmeer. Daar heeft deze nu een functie in de bemaling van het sportpark. De molen is nu ook wel bekend als de Ookmeermolen. Het gevlucht bestaat uit fokwieken systeem Fauël. De vang is een Vlaamse vang met wipstok en de kap van de molen draait op een Engels kruiwerk. Het water wordt verplaatst met een stalen vijzel.

Fragment uit het Wikipedia-artikel De 1100 Roe (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

De 1100 Roe
Herman Bonpad, Amsterdam Nieuw-West

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: De 1100 RoeLees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.367222222222 ° E 4.7977777777778 °
placeToon op kaart

Adres

Herman Bonpad 1
1067 SN Amsterdam, Nieuw-West
Noord-Holland, Nederland
mapOpenen op Google Maps

De 1100 Roe molen
De 1100 Roe molen
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Poort van Constant
Poort van Constant

De Poort van Constant is een artistiek kunstwerk, monument en plastisch teken aan de ingang van sportpark Ookmeer aan de Troelstralaan bij/over het Herman Bonpad in Amsterdam Nieuw-West. In 2024 wordt het gezien als kruising tussen een architectuur en beeldende kunst. Het gevaarte werd door Publieke Werken (PW) besteld bij kunstenaar Constant Nieuwenhuys, die met de opdracht aan de slag ging waarin omschreven wordt dat er een bouwwerk moest komen dat herkenbaar is als poort, ingang en oriëntatiepunt. Niet alleen PW kwam er aan te pas, maar ook de Inspectie Lichamelijk Opvoeding (van de sportvelden) en Gereedmaken Terrein (Grondbedrijf). Er werd gekozen voor Nieuwenhuys omdat hij in een eerder stadium inzicht had getoond binnen stedenbouw in combinatie met architectuur. De werktitel werd Plastisch teken, maar al snel dook de uiteindelijke naam op, een vernoeming naar de kunstenaar. Het kunstwerk, ontworpen in 1962/1963, werd opgebouwd tussen april en november 1963 bij de entree als "toegangspoort" tot het westelijk deel van het sportpark. Het kunstwerk bestaat uit een dertien meter hoge betonnen constructie, die weer bestaat uit zes geknikte pijlers van verschillende lengten en in verschillende hoeken geplaatst. Die pijlers worden van beneden naar boven steeds dunner. Door het toevoegen van bankjes aan het kunstwerk werd het niet alleen een teken maar ook een trefpunt voor bezoekers gecreëerd. Zo groot als het lijkt; het grootste deel van het kunstwerk is niet te zien. Het heeft een paalfundering van 28 stuks van 13 meter lengte met verzwaarde voet waarop een 20 cm dikke stelvloer is geplaatst. Opvallend in het werk zijn de zichtbare groeven van de voormalige houten bekisting; tekenen van brutalisme. Het werk zou exclusief loon voor de kunstenaar 50.000 gulden hebben gekost. De kunstenaar omschreef het zelf als rustpunt (vast kunstwerk met zitbankjes) tussen beweeglijkheid (sportvelden). Omdat maar weinig mensen iets wisten van de achtergrond van het kunstwerk, dat vroeger door sommigen spottend de "gekke toren" werd genoemd, besloot het stadsdeel het kunstwerk meer bekendheid te geven bij het publiek onder het motto "maak de Poort van Constant bekender bij de mensen". Op 21 juli 2011 werd in aanwezigheid van de nabestaande van de kunstenaar het kunstwerk voorzien van een tekstbord, plaquette en vlaggenstok met informatie over het kunstwerk en de kunstenaar. Op 16 januari 2024 werd het kunstwerk op (eerder) verzoek van Stadsdeel Nieuw-West tot gemeentelijk monument verklaard.