place

Johannesklooster (Sint-Petersburg)

Klooster in Sint-PetersburgKlooster in de Russisch-Orthodoxe Kerk
Ioannovsky Convent SPB 02
Ioannovsky Convent SPB 02

Het Klooster van de Heilige Johannes (Russisch: Иоанновский монастырь) is een stauropegiaal Russisch-orthodox klooster in Sint-Petersburg. Het klooster werd opgericht door de heilige Johannes van Kronstadt en gewijd aan Johannes van Rila, de patroonheilige van Johannes van Kronstadt. Tegenwoordig vormt het klooster een belangrijk bedevaartsoord voor veel mensen. In het klooster worden relieken bewaard van de heilige Johannes van Kronstadt.

Fragment uit het Wikipedia-artikel Johannesklooster (Sint-Petersburg) (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Johannesklooster (Sint-Petersburg)
набережная реки Карповки, Sint-Petersburg Острова (округ Чкаловское)

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Johannesklooster (Sint-Petersburg)Lees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 59.970525 ° E 30.300327777778 °
placeToon op kaart

Adres

Усыпальница св. прв. Иоанна Кронштадского

набережная реки Карповки
197022 Sint-Petersburg, Острова (округ Чкаловское)
Sint-Petersburg, Rusland
mapOpenen op Google Maps

Ioannovsky Convent SPB 02
Ioannovsky Convent SPB 02
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Petrus-en-Pauluskathedraal (Sint-Petersburg)
Petrus-en-Pauluskathedraal (Sint-Petersburg)

De Petrus-en-Pauluskathedraal (Russisch: Петропавловский собор, Petropavloskii Sobor) is een kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg, gelegen in de Petrus-en-Paulusvesting. Dit onder Peter de Grote gebouwde fort werd ontworpen door Domenico Trezzini en is het eerste en oudste baken, gebouwd tussen 1703 en 1740 op het Hazeneiland in de rivier de Neva. De belangrijkste reden voor Peters opdracht tot de bouw van dit fort was een mogelijke aanval door de Zweedse marine tijdens de Grote Noordse Oorlog. De vesting werd tussen 1718 en 1924 gebruikt als een politieke gevangenis. Sinds 1924 was het gebouw in gebruik als museum; sinds 2000 is het deels een kerk en deels een museum. Tussen 1712 en 1733 werd in de Petrus-en-Paulusvesting de barokke kathedraal gebouwd, eveneens naar ontwerp van Domenico Trezzini. De kathedraal werd vernoemd naar de apostelen Petrus en Paulus, die de status van heiligen hebben binnen de Russisch-orthodoxe Kerk, en was de eerste stenen kathedraal van de stad. De torenspits is 123 meter hoog en bevat een engel die een kruis boven haar hoofd houdt. Deze engel is tevens een van de belangrijkste symbolen van Sint-Petersburg. In de kathedraal liggen de overblijfselen van bijna alle Russische heersers die zich tot keizer of keizerin lieten kronen; van Peter de Grote tot Nicolaas II. De laatste werd er pas in juli 1998 met zijn familie herbegraven, nadat hun overblijfselen eerst waren opgegraven in Ganina Jama bij Jekaterinenburg en meerdere malen waren onderzocht op echtheid. In Jekaterinenburg werd, mogelijk mede ter compensatie voor het toerisme, de Kathedraal op het bloed gebouwd ter ere van de tsarenfamilie.

Admiraliteit (Sint-Petersburg)
Admiraliteit (Sint-Petersburg)

De Admiraliteit (Russisch: Admiraltejstvo; Адмиралтейство) werd begin 19e eeuw gebouwd in opdracht van tsaar Alexander I en ontworpen door de architect Andrejan Zacharov. Het staat op de locatie van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Het gebouw is voornamelijk gebruikt als hoofdkwartier voor de marine. Het gebouw ligt prominent in het centrum van de stad aan het begin van de Nevski Prospekt. Het gebouw staat op de plaats van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Peter de Grote had grote maritieme ambities en een werf voor de bouw van oorlogsschepen was hiervoor noodzakelijk. De militaire dreiging vanuit Zweden maakte de bouw van verdedigingswerken noodzakelijk. De werf werd aan drie zijden afgesloten met een aarden wal en natte gracht en alleen aan de zijde van de Neva was het terrein open. In de wal waren vijf bastions verwerkt, deze waren van hout. De eerste schepen werden in 1706 te water gelaten. Bijna een eeuw later stelde tsaar Alexander I de architect Andrejan Zacharov aan om een nieuw gebouw te ontwerpen. Tussen 1806 en 1824 werd gewerkt aan het gebouw, dat aan de zuidkant van de werf kwam te staan. Zacharov stierf in 1811, maar de bouw werd afgemaakt op basis van zijn neoclassicistische ontwerp. De gevel is zo’n 400 meter lang en in het midden staat een toegangspoort met een gouden spits. De spits is 73 meter hoog en bovenaan staat een windvaan in de vorm van een klein schip, de Korablik, dat van Peter de Grote is geweest. In 1840 was de scheepswerf verhuisd naar een nieuwe locatie verder stroomafwaarts. Rond 1870 waren de dokken dichtgegooid en de scheepshellingen en gebouwen afgebroken. De open ruimte werd bebouwd met huizen. Er kwamen musea en in 1925 verhuisde het hoofdkwartier van de marine en kwam er een technische school in de gebouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw zwaar beschadigd door artilleriebeschietingen en luchtaanvallen. De Admiraliteit is het voormalige hoofdkwartier van de Russische Keizerlijke Marine en van de Sovjetmarine tot 1925. Sinds 2002 is het wederom het hoofdkwartier van de Russische marine.