Televisietoren van Sint-Petersburg

De Kerk van de Heilige Apostel Matthias en de Moeder Gods (Russisch: Церковь апостола Матфия и Покрова Пресвятой Богородицы) was een Russisch-orthodoxe Kerk in het centrum van Sint-Petersburg. De kerk is een van de vele verloren gegane monumentale kerken van Sint-Petersburg en werd in 1932 opgeblazen.

Het Klooster van de Heilige Johannes (Russisch: Иоанновский монастырь) is een stauropegiaal Russisch-orthodox klooster in Sint-Petersburg. Het klooster werd opgericht door de heilige Johannes van Kronstadt en gewijd aan Johannes van Rila, de patroonheilige van Johannes van Kronstadt. Tegenwoordig vormt het klooster een belangrijk bedevaartsoord voor veel mensen. In het klooster worden relieken bewaard van de heilige Johannes van Kronstadt.

De Moskee van Sint-Petersburg (Russisch: Санкт-Петербургская соборная мечеть, Sankt-Petersboergskaja sobornaja metsjet) was, ten tijde van de opening in 1913, de grootste moskee in Rusland. Ze heeft minaretten van 49 meter en een koepel van 39 meter hoog. De moskee is gelegen in het centrum van Sint-Petersburg, waardoor de azuurblauwe koepel goed zichtbaar is vanaf de Troitski Most (Brug van de Drie-eenheid) over de Neva. Het gebouw is geschikt voor maximaal vijfduizend gelovigen. De eerste steen werd gelegd in 1910, ter herdenking van het 25-jarig regeringsjubileum van emir Alim Khan van het emiraat Buchara. In die tijd bestond de moslimgemeenschap al uit meer dan 8000 personen. De nieuwe moskee kon dan ook het leeuwendeel van de gemeenschap herbergen. De architect Vasiljev ontwierp de moskee naar het voorbeeld van de Gur-e Emir, het mausoleum van Timoer Lenk. Hoewel de moskee al in 1913 in gebruik genomen werd, was de bouw pas voltooid in 1921. De gelovigen worden, conform de traditie, gescheiden naar geslacht. Vrouwelijke gelovigen bidden op de eerste verdieping, terwijl de mannelijke gelovigen bidden op de begane grond. De moskee was gesloten van 1940 tot 1956.

De Kathedraal van de Heilige Sampson (Russisch: Сампсониевский собор) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg. De kathedraal is een van de oudste kerken in Sint-Petersburg.

De Petrus-en-Pauluskathedraal (Russisch: Петропавловский собор, Petropavloskii Sobor) is een kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg, gelegen in de Petrus-en-Paulusvesting. Dit onder Peter de Grote gebouwde fort werd ontworpen door Domenico Trezzini en is het eerste en oudste baken, gebouwd tussen 1703 en 1740 op het Hazeneiland in de rivier de Neva. De belangrijkste reden voor Peters opdracht tot de bouw van dit fort was een mogelijke aanval door de Zweedse marine tijdens de Grote Noordse Oorlog. De vesting werd tussen 1718 en 1924 gebruikt als een politieke gevangenis. Sinds 1924 was het gebouw in gebruik als museum; sinds 2000 is het deels een kerk en deels een museum. Tussen 1712 en 1733 werd in de Petrus-en-Paulusvesting de barokke kathedraal gebouwd, eveneens naar ontwerp van Domenico Trezzini. De kathedraal werd vernoemd naar de apostelen Petrus en Paulus, die de status van heiligen hebben binnen de Russisch-orthodoxe Kerk, en was de eerste stenen kathedraal van de stad. De torenspits is 123 meter hoog en bevat een engel die een kruis boven haar hoofd houdt. Deze engel is tevens een van de belangrijkste symbolen van Sint-Petersburg. In de kathedraal liggen de overblijfselen van bijna alle Russische heersers die zich tot keizer of keizerin lieten kronen; van Peter de Grote tot Nicolaas II. De laatste werd er pas in juli 1998 met zijn familie herbegraven, nadat hun overblijfselen eerst waren opgegraven in Ganina Jama bij Jekaterinenburg en meerdere malen waren onderzocht op echtheid. In Jekaterinenburg werd, mogelijk mede ter compensatie voor het toerisme, de Kathedraal op het bloed gebouwd ter ere van de tsarenfamilie.

De Petrus-en-Paulusvesting (Russisch: Петропавловская крепость, Petropavlovskaja Krepost) is een vesting uit het begin van de achttiende eeuw in de Russische stad Sint-Petersburg. In de op het Hazeneiland in de rivier de Neva gelegen vesting, tegenover het Winterpaleis, bevinden zich enkele musea en de Petrus-en-Pauluskathedraal.

Leningradski Zoopark (Russisch: Ленинградский зоопарк) in het Sint-Petersburg is gevestigd in het Alexander Park aan de Petrogradskaja Storona. De dierentuin werd opgericht door Sofia Gerhardt en Julius Gerhardt in 1865. Het is de op een na grootste dierentuin in Rusland na de Dierentuin van Moskou en heeft 2.000 dieren van 410 soorten. De dierentuin veranderde van naam in 1952. Voor die tijd heette de dierentuin "Zoölogische Tuin", daarna de "Dierentuin van Leningrad". In 1991 werd deze naam behouden, zelfs toen daarna de stad zijn vroegere naam Sint-Petersburg weer kreeg. Leningradski Zoopark omvat veel verouderde verblijven. Onder meer beren, katachtigen en hoefdieren worden in kleine, kale verblijven gehouden. Nieuwere verblijven, die ruimer en natuurlijker ingericht zijn, zijn er voor apen, tijgers en wolven. In het entreegebouw bevindt zich ook een aquarium- en reptielenafdeling.

De Aurora (Russisch: Аврора, Avrora) is een Russisch pantserdekschip van de Pallada-klasse, dat vooral bekend is geworden doordat met een schot vanaf dit schip het signaal werd gegeven voor de start van de Oktoberrevolutie van 1917. Het schip is nu afgemeerd in Sint-Petersburg aan de Petrogradskaja Naberezjnaja straat, tegenover het oude St. Petersburghotel, en is ingericht als museumschip.

De Admiraliteit (Russisch: Admiraltejstvo; Адмиралтейство) werd begin 19e eeuw gebouwd in opdracht van tsaar Alexander I en ontworpen door de architect Andrejan Zacharov. Het staat op de locatie van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Het gebouw is voornamelijk gebruikt als hoofdkwartier voor de marine. Het gebouw ligt prominent in het centrum van de stad aan het begin van de Nevski Prospekt. Het gebouw staat op de plaats van de eerste scheepswerf in Sint-Petersburg. Peter de Grote had grote maritieme ambities en een werf voor de bouw van oorlogsschepen was hiervoor noodzakelijk. De militaire dreiging vanuit Zweden maakte de bouw van verdedigingswerken noodzakelijk. De werf werd aan drie zijden afgesloten met een aarden wal en natte gracht en alleen aan de zijde van de Neva was het terrein open. In de wal waren vijf bastions verwerkt, deze waren van hout. De eerste schepen werden in 1706 te water gelaten. Bijna een eeuw later stelde tsaar Alexander I de architect Andrejan Zacharov aan om een nieuw gebouw te ontwerpen. Tussen 1806 en 1824 werd gewerkt aan het gebouw, dat aan de zuidkant van de werf kwam te staan. Zacharov stierf in 1811, maar de bouw werd afgemaakt op basis van zijn neoclassicistische ontwerp. De gevel is zo’n 400 meter lang en in het midden staat een toegangspoort met een gouden spits. De spits is 73 meter hoog en bovenaan staat een windvaan in de vorm van een klein schip, de Korablik, dat van Peter de Grote is geweest. In 1840 was de scheepswerf verhuisd naar een nieuwe locatie verder stroomafwaarts. Rond 1870 waren de dokken dichtgegooid en de scheepshellingen en gebouwen afgebroken. De open ruimte werd bebouwd met huizen. Er kwamen musea en in 1925 verhuisde het hoofdkwartier van de marine en kwam er een technische school in de gebouwen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw zwaar beschadigd door artilleriebeschietingen en luchtaanvallen. De Admiraliteit is het voormalige hoofdkwartier van de Russische Keizerlijke Marine en van de Sovjetmarine tot 1925. Sinds 2002 is het wederom het hoofdkwartier van de Russische marine.

Het Marmerpaleis (Russisch: Мраморный дворец, Mramorny dvorets) is een van de eerste neoclassicistische paleizen in de Russische stad Sint-Petersburg. Het gebouw is gelegen tussen het Marsovo Polje (Marsveld) en de Paleiskade aan de Neva, enigszins ten oosten van het Nieuwe Michielpaleis.

Het Hermitagetheater (Russisch: Эрмитажный театр), voluit het Keizerlijk Hermitagetheater, is een 18e-eeuws theatergebouw in de Russische stad Sint-Petersburg. Het theater ligt aan de Paleiskaai langs de rivier de Neva en is het oostelijkst gelegen van de vijf gebouwen die samen het Hermitagecomplex vormen. Naast het theater loopt een overdekte brug, de Hermitagebrug, over het Winterkanaal naar de Oude Hermitage. Het halfronde auditorium van het kleine theater is versierd met gekleurd marmer en omgeven met 10 nissen waarin standbeelden van Apollo en de negen muzen staan. De oorspronkelijke trekkenwand is bewaard gebleven, maar de rijk versierde decors van de Italiaan Pietro Gonzaga zijn verloren gegaan tijdens het Sovjettijdperk.

De Vladimirkathedraal (Russisch: Князь-Владимирский собор) is een Russisch-orthodoxe kathedraal in de Russische stad Sint-Petersburg. De kathedraal is gewijd aan de in de orthodoxe kerk heilig verklaarde prins Vladimir.