Amsterdamse Baan

Lijnden (oorspronkelijk De Lijnden) is een dorp in de gemeente Haarlemmermeer, in de Nederlandse provincie Noord-Holland met in 2023 955 inwoners. Het dorp is genoemd naar het gemaal De Lynden, een van de drie stoomgemalen die de Haarlemmermeer hebben drooggemaakt. Het gemaal was genoemd naar Frans Godert van Lynden van Hemmen (1761-1845) die in 1821 een plan had geschreven voor de droogmaking van het Haarlemmermeer. Bij de inpoldering is voor de ringvaart bij Lijnden door een landtong heengegraven; de huidige Raasdorperweg loopt nog langs de rand van die landtong. De bebouwing is gesitueerd rondom het gemaal, aan de ringdijk (Akerdijk en Lijnderdijk) en aan de Hoofdweg langs de Hoofdvaart. Ten zuidoosten van Lijnden ligt een bedrijventerrein (Lijnden-Oost of Airport Business Park Lijnden) met aan de Luchthaven Schiphol gerelateerde bedrijven, en vervolgens Badhoevedorp. Door het bedrijventerrein loopt de Amsterdamse Baan, die Amsterdam Nieuw-West verbindt met de A9. Ten noorden via de Lijnderdijk ligt Zwanenburg, ten westen via de Schipholweg kom je bij Boesingheliede. Tussen Lijnden en Boesingheliede ligt het Knooppunt Raasdorp. De twee kerken van Lijnden zijn beide buiten gebruik. De oudste Rooms-Katholieke kerk van Haarlemmermeer, de Sint Franciscus van Saleskerk, een gemeentelijk monument uit 1859 aan de zuidwestkant van het dorp, is in 2002 aan het gebruik onttrokken. Voorts was er de hervormde Geloof en Liefde-kerk uit 1935. De hervormden van Lijnden zijn in 1969 samengegaan met de hervormden en later ook met de gereformeerden van Badhoevedorp, waarna in 2001 dit gebouw voor de eredienst gesloten is. Van juni 2006 tot maart 2018 was in Lijnden de meldkamer van de VerkeersInformatieDienst gevestigd.

Het Gemaal Lynden, ook wel De Lynden, in het gelijknamige dorpje Lijnden is een gemaal in de Haarlemmermeer.

De Lijnderbrug is een ophaalbrug tussen de Amsterdamse Baan (T106) in Lijnden (gemeente Haarlemmermeer) in de provincie Noord-Holland en de Ookmeerweg (s106) in Amsterdam Nieuw-West. De brug overspant, op meer dan 4 meter hoogte, de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en de Akerdijk, 500 meter ten zuidoosten van het Gemaal De Lynden. De brug is ook de verbinding tussen enerzijds Badhoevedorp, het bedrijventerrein Airport Business Park Lijnden (Lijnden-Oost) en de Rijksweg A9 en de provinciale weg Schipholweg (N232) en anderzijds Osdorp en de wijk De Aker. De brug is voorzien van geluidsschermen om overlast voor bewoners van de Akerdijk te verminderen. Naast de rijbanen voor auto's is er een gescheiden fietspad, dat deel uitmaakt van het fietsroutenetwerk tussen Schiphol, Badhoevedorp, Lijnden en Osdorp.

Brug 1875 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De voetgangersbrug verzorgt de verbinding tussen de Bergenbuurt in de wijk De Aker (West) en het Zwarte Pad, een voet- en fietspad op de oostelijke dijk van de Ringvaart Haarlemmermeer. De brug ligt aan het eind van de straat La Meye vernoemd naar de gelijknamige berg La Meije. Daar waar die berg een hoogte haalt van 3984 meter, ligt de brug over een ringsloot binnen de Middelveldsche Akerpolder beneden zeeniveau. Anders dan andere bruggen in de buurt heeft de brug een “klassieke” uitstraling. Tussen betonnen borstweringen en landhoofden ligt een houten overspanning. De brug is rond 1994 gebouwd. Ze heeft een zusje in brug 1877. Naast deze voetgangersbrug staat een iconische lantaarnpaal van Friso Kramer, bekend vanwege de taps lopende verlichtingsbak.

Wijsentkade is een kade (en deels voetpad) tussen de Lutkemeerpolder de Osdorper Bovenpolder en de Middelveldsche Akerpolder in Amsterdam Nieuw-West.

De Etnastraat is een weg in Amsterdam Nieuw-West.

De Sint-Franciscus van Saleskerk is een voormalige rooms-katholiek kerkgebouw in Lijnden in de Nederlandse provincie Noord-Holland, op de hoek van de Schipholweg en de Hoofdweg. De kerk is in 1859 gebouwd naar ontwerp van Theo Molkenboer als zaalkerk en was de eerste katholieke kerk in de Haarlemmermeerpolder. In 2002 is het godshuis aan de eredienst onttrokken. De katholieken van Lijnden vallen sindsdien onder de Badhoevedorpse parochie. Het uit 1909 daterende orgel van L. Ypma & Co. is in 2007 gedemonteerd en overgebracht naar een kerk in Franeker. De Franciscus van Saleskerk en de uit 1863 daterende pastorie aan de Hoofdweg staan op de gemeentelijke monumentenlijst van Haarlemmermeer. De kerk is tijdens de jaarlijkse open monumentendag te bezichtigen. In 2008 zijn de kerk en pastorie verbouwd tot kantoorruimte. De gevels zijn toen gerestaureerd. Het ICT bedrijf Wortell werd de gebruiker van de gebouwen.

Het Lutkemeer was een klein meertje (lutke = klein) aan de noordoostelijke oever van de vroegere Haarlemmermeer. Ten noorden en oosten werd het begrensd door Osdorp, ten westen door Raasdorp en ten zuiden door Nieuwerkerk. Na de droogmaking van de Haarlemmermeerpolder in 1852 bleef het Lutkemeer nog enige tijd bestaan, maar werd in de jaren 1864-1865 ook drooggemaakt. De Lutkemeerpolder werd net als de nabijgelegen Haarlemmermeer bemalen met een stoomgemaal, dat in 1925 elektrische aandrijving kreeg. In 1975 werd dit gemaal door een nieuw gemaal vervangen. Tegenwoordig is Lutkemeer en Ookmeer een wijk van de Nederlandse gemeente Amsterdam.

Het Lutkemeerpark is de officieuze benaming van een park in het westen van de Lutkemeerpolder.

Brug 1877 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De voetgangersbrug verzorgt de verbinding tussen de Bergenbuurt in de wijk De Aker (West) en het Zwarte Pad, een voet- en fietspad op de oostelijke dijk van de Ringvaart Haarlemmermeer. De brug ligt aan het eind van de straat Gran Paradiso vernoemd naar de gelijknamige berg Gran Paradiso. Daar waar die berg een hoogte haalt van 4061, ligt de brug over een ringsloot binnen de Middelveldsche Akerpolder beneden zeeniveau. Anders dan andere bruggen in de buurt heeft de brug een “klassieke” uitstraling. Tussen betonnen borstweringen en landhoofden ligt een houten overspanning. De brug is rond 1994 gebouwd. Ze heeft een zusje in brug 1875.

De Animaris rhinosceros transport is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk is ontworpen door kunstenaar en uitvinder Theo Jansen. Hij is vooral bekend vanwege zijn bewegende objecten in de vorm van strandbeesten, voornamelijk van skeletten van plastic, die eenmaal in beweging gekregen zichzelf in beweging houden. Dat is ook het geval bij dit metalen/polyester gevaarte, al lijkt dat bij de eerste blik op het monster met de afmetingen van 6 bij 5 bij 4,7 meter en een gewicht van rond 3000 kilogram niet mogelijk. Het zeemonster wordt aangeduid als Animaris rhinoceros transport, dat verwijst naar dier (ani), zee (maris), neushoorns (rhinoseros) en vervoer (transport). Het heeft echter meer weg van de krab. Het dier werd op zijn beweeglijkheid niet op het strand getest (de kunstenaar was bang dat het in het zand zou blijven steken) maar op de landingsstrip van Vliegkamp Valkenburg. Het werd op 18 september 2004 naar plaats getrokken door een aantal genodigden (de uitgenodigde jongeren lieten het afweten); het werd vervolgens op een fundering middenin de Albardagracht gezet nabij het Kruisherenpad. In 2014/2015 werd het beest verhuisd in het Businesspark Osdorp, Ookmeerweg, hoek Etnaweg. Het monster moest daarbij wel gekooid worden. Het zou ongekooid zo maar via de Lijnderbrug aan de stad kunnen ontsnappen. Animaris rhinoceros transport is “de nakomeling” van de veel kleinere Animaris spissa carta, van karton van 0,3 bij 04, bij 0,4 meter, ze heeft in Animaris rhinoceros tabloi en Animaris rhinoceros lignatus (van hout) verre neven. De kunstenaar bracht niet veel later een zelfbouwpakket in de handel gebaseerd op zijn kartonnen proefexemplaar. In zijn boek De grote fantast/The great pretender duidt de kunstenaar het aan als vervoermiddel voor de toendra.

Langs de Etnastraat in Amsterdam Nieuw-West staat een serie van titelloze artistieke kunstwerken binnen de categorie toegepaste kunst, gevangen onder de noemer speelplastieken. Jos Wong ontwierp rond 1968 eenentwintig plastieken in felle kleuren voor het Delflandplein. Het ging om stalen constructies op pootjes, die de jeugd op het plein moesten uitnodigen erop te spelen. Ze worden gekarakteriseerd door golfvormen. Enig nadeel was destijds dat de objecten op een tegelondergrond werden gezet, vallende kinderen bezeerden zich behoorlijk als ze er vanaf vielen. Het Delflandplein kent een geschiedenis van herinrichtingen en bij een van die herinrichtingen werden de speelobjecten verwijderd en verhuisd naar een opslagplaats. Negentien van de eenentwintig objecten vonden echter in 2015 een nieuwe plaats in de berm van de Etnastraat, waar ze langs een voetpad staan opgesteld. De kleuren zijn verwijderd; ze blinken in het zonlicht.