Ottersaat

Oudeschild (Tessels: Ouweskil of Skil) is een dorp in de gemeente Texel in de provincie Noord-Holland. Het dorp heeft 1.380 inwoners (2023). Oudeschild ligt uitgestrekt achter de hoge deltadijk aan de oostkant van het waddeneiland Texel.

Dijkmanshuizen is een natuurgebied en buurtschap in de gemeente Texel in de provincie Noord-Holland. Dijkmanshuizen ligt net ten noorden van Oudeschild op het Nederlandse waddeneiland Texel. De buurtschap kwam al in 1750 voor, mogelijk ontstaan doordat dijkmannen in huizen aan de waddendijk woonden. Maar het zou ook van een familienaam afkomstig kunnen zijn. Vlak bij de buurtschap staat het watergemaal met dezelfde naam. Tegenover de buurtschap ligt het natuurreservaat Dijkmanshuizen. Het gebied is een zilt weide- en watergebied van 90 hectare groot dat van belang is als verblijfplaats van weide-, water- en moerasvogels zoals wilde eenden, kokmeeuwen, visdiefjes, kieviten, grutto’s, tureluurs, kuifeenden, baardmezen en kemphanen. Torenvalken nestelen er in speciaal opgehangen nestkasten. Het gebied werd in 1935 geschonken aan dr. Jac. P. Thijsse, ter ere van zijn 70e verjaardag. Het gebied bestond toen alleen nog uit een plas met een moeras. Enkele jaren later volgde Burdets Hop (de inham) dat geschonken werd aan de Zwitserse vogelfotograaf A. Burdet. Zowel Thijsse als Burdet gaven hun geschenk meteen door aan Natuurmonumenten. Daarna werd het gebied nog uitgebreid via ruilverkaveling. Het gebied maakt deel uit van de bezittingen van Natuurmonumenten in het Lage Land van Texel. In het gebied wordt het riet geoogst. Deze rietoogst is van een behoorlijke omvang. Het riet wordt gebruikt door een rietdekkersbedrijf voor onder andere daken van boerderijen. In het gebied ligt ook een eendenkooi, de Noorderkooi genoemd. Deze ligt vlak bij Spang ter hoogte van Zandkes en de Kleiput.

Zandkes is een natuurgebied bij Dijkmanshuizen op Texel. Het natuurgebied is van Natuurmonumenten en bestaat uit een brakke polder met ondiepe plassen, die tussen de oude en de nieuwe Waddendijk ligt. In Zandkes leven veel wad- en weidevogels. De meest noordelijke plas is ontstaan in 1995 bij een dijkdoorbraak en de middelste plas is speciaal gegraven voor de vogels. De zuidelijke plas is een leemput, die uit was gegraven om de oude dijk te verstevigen. In Zandkes leven zowel zoet- en zoutwaterplanten, waaronder de grote ratelaar, riet en de zeekraal.

Museum Kaap Skil, tot 2012 Maritiem en Jutters Museum, is een maritiem museum in Oudeschild op het Noord-Hollandse waddeneiland Texel. Het museum richt zich op het leven met de zee en het belang van het eiland in de zeventiende en achttiende eeuw. In die periode was Texel een belangrijk knooppunt voor de scheepvaart. Voor de kust lag de Reede van Texel, van de vijftiende tot het begin van de negentiende eeuw de grootste ankerplaats ter wereld. Het museum heeft een grote collectie met opgedoken objecten uit scheepswrakken uit die periode. Museum Kaap Skil is deels binnenmuseum en deels openluchtmuseum. Het maakt deel uit van de Stichting Texels Museum, waartoe ook Ecomare, Vuurtoren Eierland en de Oudheidskamer in Den Burg behoren. De vier musea trekken samen ongeveer 450.000 bezoekers per jaar.

De Traanroeier is een korenmolen in Oudeschild op het Nederlandse eiland Texel. De molen werd in 1902 in Oudeschild geplaatst, maar stond daarvoor als pelmolen in Zaandam. Het was de eerste molen die in Oudeschild werd gebouwd, maar al sinds 1383 waren er korenmolens op Texel aanwezig. Thans is de molen de enige overgebleven korenmolen op het eiland. Al in 1935 raakte de molen buiten gebruik. De molen werd van de ondergang gered in 1943 toen de gemeente Texel de molen aankocht. In 1963 volgde een omvangrijke restauratie waarbij de molen met een generator werd ingericht om stroom op te gaan wekken. Door diverse apparaten moest de molen zonder verdere bediening kunnen draaien. Het bleek echter geen succes en daarom werd de molen in 1999 weer als korenmolen gerestaureerd. Sinds 2000 is de molen eigendom van de Stichting tot behoud van molen De Traanroeier. Het is te bezichtigen op het terrein van Kaap Skil, een maritiem museum. De roeden zijn 22,50 meter lang en zijn voorzien van het Dekkersysteem in combinatie met zelfzwichting en remkleppen. De molen is uitgerust met twee koppels maalstenen met regulateurs en tevens zijn er nog een aantal restanten van de elektriciteitopwekkingsperiode aanwezig. Een vrijwillig molenaar stelt de molen zeer geregeld in bedrijf.

Spang is een buurtschap in de gemeente Texel in de provincie Noord-Holland. Spang ligt aan de Spangerweg tussen Den Burg en Oosterend op het Nederlandse waddeneiland Texel. Over de herkomst van de plaats naam bestaat een onzekerheid. Het kan een samentrekking zijn van 'ga', dat landstuk of buurt betekent en 'Span', een Friese persoonsnaam. Ook kan het verband houden met het Germaanse woord 'Spanga', dat balk betekent, of het kan staan voor voetbrug of vlonder. In 1616 komt de buurtschap op een kaart van A. Metius al voor. Daarna groeide de buurtschap in grootte. Spang ligt tegenwoordig meer in de lengte en heeft geen dicht bij elkaar gelegen kern. Kadastraal valt Spang onder de buurt "Verspreide huizen op het oude land". Met slechts 24 inwoners per km2 is dit een van de buurten met de laagste bevolkingsdichtheid in Nederland. Er staat in de buurtschap een boerderij die dezelfde naam draagt. In het gebied rond Oosterend zijn twee eendenkooien gelegen, de Noorder- en de Zuiderkooi. Vlak bij Spang ligt de Zuiderkooi, ook wel Kooi van Spang genoemd; deze ligt ter hoogte van het natuurgebied Zandkes en de Kleiput. Deze kooi werd voor het eerst gemeld in de brieven van Pieter van Cuijck (Brieven over Texel, 1789) en is zichtbaar op een kaart uit 1774. Sinds 1943 is de kooi eigendom van Natuurmonumenten. Op zaterdagen is de kooi open voor publiek. Er zijn dan rondleiders beschikbaar.

Nieuweschild is een buurtschap in de gemeente Texel in de provincie Noord-Holland. Nieuweschild ligt net ten oosten van Oosterend op het Nederlandse waddeneiland Texel. De eigenlijke naam van het dorp in het Nederlands was Nieuwe Schil. Schil betekent een geul of kreek in ondiep water. 'Het Schil' was een schelpenbank ten oosten van Texel Nieuwe Schil ontstond als dorp tegen de waddendijk. De vele handelsschepen lagen op de koopvaardijrede te wachten op goede wind. Er woonden toen veelal loodsen en ook was er een helling om schepen te herstellen. Voor de oestervisserij is er in 1844 een haventje aangelegd. Echter in 1859 is de haven buiten gebruik geraakt door armoe in de oestervisserij. Voor de wiervisserij werd in Nieuwe Schild het gedroogde wier in balen van 50 kg geperst en opgeslagen in de wierschuren. Met het gereedkomen van zowel het Noordhollandsch Kanaal verdwenen de oesters en het wier met daarbij de oester- en wiervisserij. Na het verdwijnen van de schepen die voor de rede van Texel lagen en het oprichten van de Rijksloodsdienst in het midden van 19e eeuw verdween ook Nieuwe Schild. Het kende nog wel een goede kern bij de helling, wat ertoe leidde dat het dorp ook wel Hellingbuurt genoemd. Het oudere Oude Schil, tegenwoordig wordt het Oudeschild genoemd, had een haven en bleef doorgroeien door blijvende bedrijvigheid in de visserij, aanleghaven van de vaste veerdienst en toerisme. Ten noorden van de buurtschap staat De IJzeren Kaap, een scheepsbaken aan de Waddenzeedijk, die in 1854 is neergezet op kleine haven die was ontstaan nadat de haven van Nieuweschild in onbruik was geraakt. Na de reconstructie en het op deltahoogte brengen van de Waddendijk staat de IJzeren Kaap nu buitendijks. In het zuiden ligt het natuurgebied Zandkes en Kleiput, het gebied is ontstaan door afsnijding van de oude Waddenzeedijk ten behoeve van de dijkverhoging naar deltahoogte. Sinds 1981 is het in bezit van Natuurmonumenten, die het gebied iets uitbreidden in 1997 door het droge grasland om te zetten naar plas en drasland om zo de natuur meer ontwikkelingsmogelijkheden te geven.

Molenbuurt is een buurtschap in de gemeente Texel in de provincie Noord-Holland. Molenbuurt ligt net ten noorden van het dorp De Waal op het Nederlandse waddeneiland Texel. De buurtschap is ooit in polder Barningen ontstaan nabij de molen van de polder. Omdat daar net een molen was gebouwd werd in 1543 de buurtschap nog de Molenbuyrt genoemd, evenals de weg die erdoorheen liep. De molen bleef tot 1839 staan. De Molen was gelijk de aanzet tot bewoning in de buurt. Nadat de molen verkocht werd in 1839 aan de Sociëteit van Eigendom van Eierland werd de molen uit elkaar gehaald en weer opgebouwd aan het eind van de Postweg nabij De Cocksdorp. Een boerderij, die van voor 1810 is en vlak bij de molen stond herinnert tot op heden aan de molen via de boerderijnaam, genaamd de Molenhoeve. De weg die door de buurtschap loopt herinnert niet meer aan de molen noch aan de buurtschap, de weg heet thans namelijk Bargen, vernoemd naar de buurtschap Bargen van iets verderop. Bij een schouw in 1561 van de polder waarin de buurtschap zich bevindt werd door de Staten van Holland en West-Friesland benoemde commissie, die de onregelmatige belastingafdracht moest controleren, de polder Barningen genoemd als de polder met de 'bijna kwaadste' grond van heel Texel. De grond van Barningen was per morgen niet meer dan 50 stuivers waard en dat terwijl andere polders belastbaar waren voor 10 carolusguldens per morgen.

De Hervormde kerk van Oosterend op Texel stamt uit de middeleeuwen en karakteriseert het dorp. Hij is gewijd aan Sint Martinus en in het gebouw stond vroeger een groot houten beeld van de beschermheilige. Tijdens de Reformatie moest er een gat in de muur gemaakt worden om het beeld naar buiten te krijgen. In dezelfde kerk is ook een houten schot te bezichtigen waarin de scholieren in vroegere tijden hun huismerken uitsneden. Daar zijn zelfs data bij geplaatst uit de 17e eeuw. Het gebouw is thans een kruisvormig kerkgebouw waarbij de westelijke arm gevormd wordt door het schip van een 11e-eeuws tufstenen kerkje. De oostelijke arm is een gedeelte van het 15e-eeuwse koor en werd in 1724 recht gesloten. De toren is in de 15e eeuw ontstaan en werd in de 17e of 18e eeuw verhoogd. De noordelijke en zuidelijke dwarspanden zijn rond de 16e eeuw toegevoegd. De kerktoren van de Hervormde kerk vormde samen met de Kaap Oosterend een bakenlijn ten behoeve van de scheepvaart in het oostelijk deel van de Texelstroom. In de zomermaanden werd het kerkgebouw ook gebruikt door de plaatselijke Gereformeerde Gemeente, omdat het eigen kerkgebouw tijdens deze drukke periode te klein was. Maar nu niet meer, het kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente is recentelijk nog verbouwd en met 400 zitplaatsen uitgebreid.

De Sint-Martinuskerk was een vroeg 20e-eeuwse rooms-katholieke kerk in neogotische stijl in Oosterend op Texel behorende tot het bisdom Haarlem-Amsterdam. De kerk werd sinds 2018 niet meer gebruikt, maar werd pas op 1 oktober 2020 onttrokken aan de eredienst.

De Wezenputten zijn twee monumentale waterputten bij het Texelse dorp Oudeschild. In het tijdperk van de VOC lagen de schepen op de Reede van Texel te wachten op gunstige wind. Op het eiland werden onder meer proviand en drinkwater ingeslagen, waarbij het water lange tijd afkomstig was uit de wezenputten. Door het ijzergehalte was Texels water lang houdbaar en dat was belangrijk voor schepen die tot aan Kaap de Goede Hoop geen andere bronnen voor drinkwater hadden. Op enig moment werden de putten in eigendom gegeven van de regenten van het het weeshuis in Den Burg, dat daarmee een bron van inkomsten had. In 1676 werd vastgelegd dat ook inwoners van Texel voor water uit de put moesten betalen.

Gezicht Oosterend (Texel) is een van rijkswege beschermd dorpsgezicht in Oosterend in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De procedure voor aanwijzing werd gestart op 13 juni 1966. Het gebied werd op 20 maart 1968 definitief aangewezen. Het beschermd gezicht beslaat een oppervlakte van 1,8 hectare. Panden die binnen een beschermd gezicht vallen krijgen niet automatisch de status van beschermd monument. Wel zal de gemeente het bestemmingsplan aanpassen om nieuwe ontwikkelingen in het gebied te reguleren. De gezichtsbescherming richt zich op de stedenbouwkundige en cultuurhistorische waardering van een gebied en wil het toekomstig functioneren daarvan veiligstellen.