Mercatorbuurt

De Admiralenbuurt of Mercatorbuurt in stadsdeel Amsterdam-West, in de Nederlandse provincie Noord-Holland, werd aangelegd in de jaren twintig als onderdeel van Plan West. Het stedebouwkundig plan was nog gemaakt door de gemeente Sloten, waarbij het gebied tot 1921 hoorde. Daarbij werd het patroon gevolgd van de tocht- en dwarssloten in dit toenmalige veenweidegebied. De buurt kreeg zijn naam in 1924 en werd genoemd naar de Hollandse en Zeeuwse admiraals, waarnaar in deze wijk de straten zijn genoemd. De hoofdstraat is de Jan Evertsenstraat, de buurt wordt doorsneden door de Admiralengracht. Het Mercatorplein vormt het middelpunt van de buurt. De Admiralenbuurt lag tussen 1990 en 2010 in stadsdeel De Baarsjes, dat in dat jaar opging in het nieuw gevormde stadsdeel Amsterdam-West. Naar aanleiding van een aanvraag van Heemschut werd de wijk op 20 november 2022 aangewezen als beschermd stadsgezicht.

Het Plan West in Amsterdam werd door de gemeente Amsterdam gelanceerd in 1922, na de annexatie van de vroegere gemeente Sloten in 1921 als verlengde van de West Indische buurt en het uiteindelijk te vormen West-Indische buurt Noord. Het was een vervolg op het Plan Zuid van H.P. Berlage uit 1917, op het geannexeerde grondgebied van Nieuwer-Amstel. Beide plannen waren ontworpen om te voorzien in het grote tekort aan woningen na de Eerste Wereldoorlog.

Het Hekwerk Hudsonhof in Amsterdam-West is de alternatieve naam voor een titelloos kunstwerk van Narcisse Tordoir. Van Tordoir werd in 1993 op het Barcelonaplein het Hekwerk Barcelonaplein ingebouwd bij het Albertcomplex van Bruno Albert. Vijf jaar later kreeg hij de opdracht een soortgelijke poort te ontwerpen voor de scheiding tussen de Hudsonstraat en het Hudsonhof. Ook hier kreeg hij te maken met architecten van naam, maar uit een volstrekt andere tijd; het moest aansluiten bij werk van Jan Frederik Staal (Jan Evertsenstraat) en Hendrik Wijdeveld (Hudsonstraat). Het Hekwerk Hudsonhof zorgt ervoor dat er geen verkeer rijdt over het voetgangersgebied dat het Hudsonhof sinds 1997 is. Net als bij het Albertgebouw bestaat het hekwerk uit beeldvlakken en/of paneeltjes, die als een stripverhaal zijn ingelijnd met figuratieve motieven.

Het Hudsonhof is een voetgangersgebiedje in Amsterdam-West, De Baarsjes.

De Balboastraat is een straat in Amsterdam-West, De Baarsjes.

De Hoofdweg is een straat in Amsterdam-West. Aan de straat staan woongebouwen, veelal ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School. De straat loopt van het Surinameplein naar het Bos en Lommerplein en ligt in de wijken de Baarsjes en Bos en Lommer. De straat kruist de Postjesweg, de Jan Evertsenstraat en de Jan van Galenstraat.

Op woensdag 6 augustus 2003 werd Driss Arbib, een Amsterdamse man van Marokkaanse afkomst van 33 jaar oud, met een mes in zijn hand neergeschoten door een politieman, waarna hij aan zijn verwondingen is overleden. Dit gebeurde in het Javaans-Surinaamse eethuis Warung Swietie aan het Mercatorplein in Amsterdam.

De Jeruzalemkerk is een protestants kerkgebouw aan de Jan Maijenstraat in het Amsterdamse stadsdeel West, in de wijk De Baarsjes, nabij het Mercatorplein.

Het Mercatorplein is een plein in Amsterdam-West.

Monument voor een verzonken stad is een artistiek kunstwerk staande in het Erasmuspark, Amsterdam-West. De datering van dit werk uit het oeuvre van Berend Peter is 1981-1982. Toen werd dit doorzichtig (essentieel volgens de kunstenaar) raamwerk geplaatst in het Frederik Hendrikplantsoen in Amsterdam. Het bestaat uit vijf rijen van zeven lichtblauwe heipalen vervat in een kooi van metaal. Het geheel is uit het lood geprojecteerd. Het beeld, komend uit een serie Dwazen denken te beschermen moest een tegenwicht bieden tegen de scheef groeiende bomen in het plantsoen maar staat net zo scheef. Het beeld van 330 bij 200 bij 270 centimeter verwees naar de bouwgeschiedenis van de buurt, dat ooit de grens vormde tussen stadsbebouwing en het agrarisch gebied van Sloten. In 1999/2000 constateerde de kunstenaar dat vlak naast zijn beeld een skatebaan (ramp) geplaatst was waardoor die doorkijk was aangetast. De kunstenaar spande een rechtszaak aan tegen Stadsdeel Westerpark; die via een mediator werd beslecht. Het stadsdeel bood excuses aan en plaatste op een los staande heipaal (zelfde kleur) een excuusbordje met daarop ook de belofte dat als het plantsoen wederom heringericht zou worden, het beeld weer op een doorkijkplek zou worden geplaatst. Of dit ook daadwerkelijk gebeurd is, is niet duidelijk (gegevens november 2022). Wel kreeg het in 2013 in overleg met de kunstenaar een nieuwe plek; een groot open veld in het Erasmuspark. Dat deel van het park bestaat uit een grote grasvlakte van 90 bij 50 meter. In Amsterdam-Oost staat ook een beeld van de kunstenaar onder de titel Dwazen denken te beschermen, ook een doorkijk in een grasveld met heipaal en frame.

Het Gemaal Mercatorstraat is een bouwwerk in Amsterdam-West. Het gemaal annex elektriciteitshuisje is geplaatst op de hoek van de Jan van Galenstraat en Mercatorstraat. Het ligt daar bij op de zuidwestelijke punt van het Erasmuspark, dat eigenlijk geen deel uitmaakt van het park. Het is van het park gescheiden door een ringvaart om het park. Het is gebouwd in 1927 en is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken. Het gebouwtje is, sinds het in 2017 in overleg met buurtbewoners gerestaureerd is, een van de Amsterdamse Schoolstijl. Het uit bak- en natuurstenen legstenen opgetrokken gebouw staat er massief bij. Aan de voorzijde heeft het twee massieve deuren die nog verwijzen naar het Gemeentelijk Energie Bedrijf, tegenwoordig Liander (voor dit onderdeel). Waternet is verantwoordelijk voor het gemaal. De achtergevel bestaat geheel uit baksteen met zes ruimtes om posters op te hangen. Het achterliggende plateau (dak van de gemaalkelder) werd bij de renovatie omgebouwd tot tuintje. Het gemaal pompt nog iedere dag duizenden liters afwater naar de zuiveringsinstallatie van Westpoort, aldus Waternet.

De Watermuur Rembrandtpark is een combinatie van een fontein en kunst in de openbare ruimte, Amsterdam-West. Het plaatsen van de watermuur was onderdeel van een langdurige renovatie (2017-2031) van het Rembrandtpark, dat om de zoveel jaar aangepakt moet worden vanwege verzakkingen. De kleine waterval ontstaat binnen brug 659 in de Jan Evertsenstraat van waaruit het water op een plateau stroomt en vervolgens wegzakt naar een bassin om terug te stromen richting de muur. Plannen waren er in 2017, de uitvoering moest wachten tot 2020. Het ontwerp kwam van Lobke Alkemade en Quirijn Verhoog; uitwerking van Rots Maatwerk; zowel Alkemade als Rots maatwerk waren eerder actief in Amsterdam.