Maankwartier

Station Heerlen is sinds 1 januari 1896 het spoorwegstation van Heerlen. Op die dag werd de door Henri Sarolea gebouwde spoorlijn Herzogenrath – Sittard officieel in gebruik genomen. Lang was het het enige station binnen de gemeentegrenzen, maar sinds 1982 valt door een gemeentelijke herindeling ook het station van Hoensbroek binnen de grenzen van Heerlen. In 2007 werd aan de lijn richting Landgraaf het in 2018 weer gesloten station de Kissel in gebruik genomen, in 2010 gevolgd door station Heerlen Woonboulevard aan de lijn naar Maastricht. Hierdoor kent de gemeente sinds de sluiting van station Heerlen de Kissel drie stations. Station Heerlen was tot de sluiting van de mijn Oranje-Nassau I een belangrijk vervoersknooppunt in de Oostelijke Mijnstreek. Het oude station van Heerlen lag direct naast deze steenkolenmijn. In 1985 is het oude stationsgebouw gesloopt en is er een nieuw stationsgebouw voor in de plaats gekomen. Anno 2022 is dat gebouw gesloopt om plaats te maken voor het nieuwbouwproject Maankwartier. Dit project omvat de herinrichting van het voormalige mijnterrein, CBS-terrein en stationsomgeving. Aan de oostzijde bevindt zich het over de sporen gebouwde Spoorplein, dat via trappen naar beneden toegang geeft tot het stadscentrum aan de zuidzijde, en tot de noordzijde. Heerlen heeft twee perrons met in totaal vijf perronsporen; de doorgaande sporen 1, 3, 4 en 5 en kopspoor 2. Voor mei 2022 waren er alleen vier doorgaande sporen.

Het Royal Theater is een bioscoop in Heerlen, sinds 2019 in gebruik bij Filmhuis de Spiegel. De bioscoop is gelegen aan de overkant van het treinstation. Het eivormige gebouw dateert uit 1938. Het is ontworpen door Frits Peutz en J. Bongaerts. De gebouwen achter Royal zijn later gebouwd. Hieronder ook een ander gebouw van Peutz, Rivoli uit 1958. Oorspronkelijk telde de Royal-zaal 1180 zitplaatsen. Dit is later gereduceerd tot 743 om meer beenruimte te creëren. Sinds medio 2010 is, na een grondige renovatie, het totale aantal stoelen teruggebracht tot 672 (409 in Royal, 188 in Rivoli, 75 in Maxim).

Het Corio Center is een modern winkelcentrum in het centrum van Heerlen. Het werd vernoemd naar de vroegere Romeinse nederzetting Coriovallum waar de plaats Heerlen tegenwoordig ligt. Het Corio Center bestaat uit circa 18.000 m² winkeloppervlakte, 51 woningen en een parkeergarage met 550 plaatsen. Het winkelcentrum bestaat uit twee verdiepingen. Er zijn drie ingangen: Saroleastraat, Honingmannstraat en Stationstraat. Het Corio Center staat op de plek waar tot 1985 het (voormalige) hoofdkantoor van de Staatsmijnen stond. Het winkelcentrum werd ontworpen door Arno Meijs Architecten en opende zijn deuren in maart 1998.

Hoppersgraaf is een buurt in de wijk Schandelen-Grasbroek in de Nederlandse gemeente Heerlen. De buurt ligt ten noorden van het stadscentrum. Aan de westzijde wordt de buurt begrensd door de CBS-weg en de Sittarderweg, aan de noordzijde door de L.T.M.-weg, aan de oostzijde door de Meezenbroekerweg en de Willemstraat en in het zuiden door de spoorlijn met station Heerlen. In het noorden ligt de buurt Grasbroek, in het oosten de buurt Schandelen, in het zuiden de buurten van Heerlen-Centrum en Eikenderveld en in het westen Musschemig en Zeswegen. In de buurt staat het Heerlense kantoor van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Vroeger was hier ook de toegang tot de Oranje-Nassau waarvan alleen nog het schachtgebouw rest. In het schachtgebouw bevindt zich het Nederlands Mijnmuseum.

Het Schachtgebouw Oranje Nassau I aan Mijnmuseumpad 2 in Heerlen is gebouwd in 1897 door de architect A. Mehler. In het gebouw is een deel van het Nederlands Mijnmuseum gevestigd.

De Boterbloem was een restaurant in Heerlen, Nederland. Het had een Michelinster in de periode 2001-2004. Winthaegen sloot het restaurant in 2004 en startte op dezelfde plek met een nieuw restaurant, Het Vervolg, met een andere formule. Winthaegen verkocht het restaurant kort na de verandering. Chef-kok van De Boterbloem was Léon Winthaegen. In het jaar 2000 kreeg De Boterbloem een Bib Gourmand.

De Sint-Franciscus van Assisiëkerk is een kerkgebouw in Heerlen in de Nederlandse provincie Limburg. Het gebouw staat aan het kruispunt van de Looierstraat, Laanderstraat en Schakelweg aan de westkant van het stadscentrum. Het kerkgebouw is een rijksmonument, de pastorie ernaast echter niet. De kerk is opgedragen aan Franciscus van Assisi.

De Bongerd, vroeger ook kortweg Markt en tot 1915 Prins Hendriklaan geheten, is een plein in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Het plein ontstond nadat de stadsgracht op deze plek kort voor 1900 werd gedempt en grenst tegenwoordig aan het Pancratiusplein, het Wilhelminaplein, de Saroleastraat en de Promenade. Rijksmonumenten als het Glaspaleis en Apotheek Claessens bevinden zich aan dit plein.

Heerlen (; Limburgs: plaatselijk Heële) is een stad en gemeente in het zuidoosten van de Nederlandse provincie Limburg. Op 1 januari 2026 had Heerlen 87.754 inwoners (CBS). Heerlen is daarmee de grootste gemeente in de Oostelijke Mijnstreek, en de vierde van Limburg, na Maastricht, Venlo en Sittard-Geleen. De geschiedenis van Heerlen gaat ver terug. De Romeinen stichtten er een nederzetting met de naam Coriovallum en bouwden er een thermencomplex, dat geldt als het oudste gebouw in Nederland. Als 'Herle' bleef de plaats bewoond in de middeleeuwen. Indrukwekkende groei volgde pas weer aan het begin van de twintigste eeuw, door de winning van steenkool. De mijnbouw zorgde voor welvaart en bevolkingsgroei. Na het verdwijnen van de mijnen kampte Heerlen lange tijd met werkloosheid en economische tegenspoed. Deze werd deels opgevangen door de vestiging van een aantal grote bedrijven en overheidsinstanties. Bestuurlijk wordt Heerlen gevormd door vier stadsdelen - Heerlen-Stad, Heerlerheide, Heerlerbaan en Hoensbroek - die weer in afzonderlijke wijken zijn verdeeld. Heerlen maakt deel uit van het bestuurlijke samenwerkingsverband Parkstad Limburg, waar in totaal rond de 240.000 mensen wonen. Sedert 2006 kende deze in oppervlakte kleine stadsregio de bijzondere status van plusregio. Deze status is in 2014 weer afgeschaft.

Theater Heerlen, vroeger Stadsschouwburg Heerlen, is het grootste theater van de Nederlandse stad Heerlen en Parkstad Limburg en maakt sinds 1999 samen met het Theater Kerkrade in Kerkrade deel uit van de groep Parkstad Limburg Theaters. Beide theaters hebben één programmering, die over de gebouwen wordt verdeeld. In het voorjaar van 2007 heropende het theater – oorspronkelijk door Frits Peutz ontworpen en in 1961 geopend – zijn deuren, na een verbouwing van drie jaar. Theater Heerlen beschikt nu over een grote zaal (RABOzaal), een kleine zaal (INGzaal) en een middenzaal (LIMBURGzaal). Het theater werkt onder andere samen met de Stichting Cultura Nova, die jaarlijks het tiendaagse grensoverschrijdende zomerfestival Cultura Nova organiseert, dat namelijk onder andere in de omgeving van Aken plaatsvindt. Theater Heerlen telt drie zalen met een capaciteit van respectievelijk 1103 (RABOzaal), 362 (LIMBURGzaal) en 142 (INGzaal) zitplaatsen. Daarnaast heeft de LIMBURGzaal een capaciteit van 1350 staanplaatsen. De RABOzaal is, met zijn capaciteit van 1103 zitplaatsen, de grootste theaterzaal van Limburg.

Het Glaspaleis is een voormalig warenhuis in Heerlen van Schunck dat in 1933 werd ontworpen door de Heerlense architect Frits Peutz. Het is een van de toonbeelden van het nieuwe bouwen in Nederland. Het Glaspaleis is sinds 2009 onder de naam SCHUNCK in gebruik als een multidisciplinair cultureel centrum met een museum voor moderne en hedendaagse kunst en architectuur, een openbare bibliotheek, een muziek- en dansschool en een brasserie.

Schunck is een voormalig mode- en warenhuisketen in Heerlen en Geleen. De firma Schunck had meerdere gebouwen in gebruik, waarvan het bekendste het Glaspaleis is, dat door de Union of International Architects tot een van de duizend meest invloedrijke gebouwen van de 20e eeuw is uitgeroepen. Opdrachtgever voor het Glaspaleis was eigenaar Peter Schunck. De firma Schunck groeide uit van een kleine weverszaak tot een concern met grootste warenhuis in Heerlen en bleef tot de verkoop aan Berden in 1995 grotendeels in het bezit van de familie van Arnold Schunck en zijn nazaten.