Corio Center Heerlen

Het Royal Theater is een bioscoop in Heerlen, sinds 2019 in gebruik bij Filmhuis de Spiegel. De bioscoop is gelegen aan de overkant van het treinstation. Het eivormige gebouw dateert uit 1938. Het is ontworpen door Frits Peutz en J. Bongaerts. De gebouwen achter Royal zijn later gebouwd. Hieronder ook een ander gebouw van Peutz, Rivoli uit 1958. Oorspronkelijk telde de Royal-zaal 1180 zitplaatsen. Dit is later gereduceerd tot 743 om meer beenruimte te creëren. Sinds medio 2010 is, na een grondige renovatie, het totale aantal stoelen teruggebracht tot 672 (409 in Royal, 188 in Rivoli, 75 in Maxim).

Het Maankwartier is een stedenbouwkundig project in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Het project, bedacht door de kunstenaar-filosoof Michel Huisman, bevat winkels, kantoren, woningen, een hotel, twee parkeergarages en het nieuwe station van Heerlen. Het Maankwartier wordt gekenmerkt door een bijzondere, enigszins mediterraan of oriëntaals aandoende architectuur.

Station Heerlen is sinds 1 januari 1896 het spoorwegstation van Heerlen. Op die dag werd de door Henri Sarolea gebouwde spoorlijn Herzogenrath – Sittard officieel in gebruik genomen. Lang was het het enige station binnen de gemeentegrenzen, maar sinds 1982 valt door een gemeentelijke herindeling ook het station van Hoensbroek binnen de grenzen van Heerlen. In 2007 werd aan de lijn richting Landgraaf het in 2018 weer gesloten station de Kissel in gebruik genomen, in 2010 gevolgd door station Heerlen Woonboulevard aan de lijn naar Maastricht. Hierdoor kent de gemeente sinds de sluiting van station Heerlen de Kissel drie stations. Station Heerlen was tot de sluiting van de mijn Oranje-Nassau I een belangrijk vervoersknooppunt in de Oostelijke Mijnstreek. Het oude station van Heerlen lag direct naast deze steenkolenmijn. In 1985 is het oude stationsgebouw gesloopt en is er een nieuw stationsgebouw voor in de plaats gekomen. Anno 2022 is dat gebouw gesloopt om plaats te maken voor het nieuwbouwproject Maankwartier. Dit project omvat de herinrichting van het voormalige mijnterrein, CBS-terrein en stationsomgeving. Aan de oostzijde bevindt zich het over de sporen gebouwde Spoorplein, dat via trappen naar beneden toegang geeft tot het stadscentrum aan de zuidzijde, en tot de noordzijde. Heerlen heeft twee perrons met in totaal vijf perronsporen; de doorgaande sporen 1, 3, 4 en 5 en kopspoor 2. Voor mei 2022 waren er alleen vier doorgaande sporen.

Heerlen (; Limburgs: plaatselijk Heële) is een stad en gemeente in het zuidoosten van de Nederlandse provincie Limburg. Op 1 januari 2026 had Heerlen 87.754 inwoners (CBS). Heerlen is daarmee de grootste gemeente in de Oostelijke Mijnstreek, en de vierde van Limburg, na Maastricht, Venlo en Sittard-Geleen. De geschiedenis van Heerlen gaat ver terug. De Romeinen stichtten er een nederzetting met de naam Coriovallum en bouwden er een thermencomplex, dat geldt als het oudste gebouw in Nederland. Als 'Herle' bleef de plaats bewoond in de middeleeuwen. Indrukwekkende groei volgde pas weer aan het begin van de twintigste eeuw, door de winning van steenkool. De mijnbouw zorgde voor welvaart en bevolkingsgroei. Na het verdwijnen van de mijnen kampte Heerlen lange tijd met werkloosheid en economische tegenspoed. Deze werd deels opgevangen door de vestiging van een aantal grote bedrijven en overheidsinstanties. Bestuurlijk wordt Heerlen gevormd door vier stadsdelen - Heerlen-Stad, Heerlerheide, Heerlerbaan en Hoensbroek - die weer in afzonderlijke wijken zijn verdeeld. Heerlen maakt deel uit van het bestuurlijke samenwerkingsverband Parkstad Limburg, waar in totaal rond de 240.000 mensen wonen. Sedert 2006 kende deze in oppervlakte kleine stadsregio de bijzondere status van plusregio. Deze status is in 2014 weer afgeschaft.

Het Glaspaleis is een voormalig warenhuis in Heerlen van Schunck dat in 1933 werd ontworpen door de Heerlense architect Frits Peutz. Het is een van de toonbeelden van het nieuwe bouwen in Nederland. Het Glaspaleis is sinds 2009 onder de naam SCHUNCK in gebruik als een multidisciplinair cultureel centrum met een museum voor moderne en hedendaagse kunst en architectuur, een openbare bibliotheek, een muziek- en dansschool en een brasserie.

Schunck is een voormalig mode- en warenhuisketen in Heerlen en Geleen. De firma Schunck had meerdere gebouwen in gebruik, waarvan het bekendste het Glaspaleis is, dat door de Union of International Architects tot een van de duizend meest invloedrijke gebouwen van de 20e eeuw is uitgeroepen. Opdrachtgever voor het Glaspaleis was eigenaar Peter Schunck. De firma Schunck groeide uit van een kleine weverszaak tot een concern met grootste warenhuis in Heerlen en bleef tot de verkoop aan Berden in 1995 grotendeels in het bezit van de familie van Arnold Schunck en zijn nazaten.

De Bongerd, vroeger ook kortweg Markt en tot 1915 Prins Hendriklaan geheten, is een plein in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Het plein ontstond nadat de stadsgracht op deze plek kort voor 1900 werd gedempt en grenst tegenwoordig aan het Pancratiusplein, het Wilhelminaplein, de Saroleastraat en de Promenade. Rijksmonumenten als het Glaspaleis en Apotheek Claessens bevinden zich aan dit plein.

Heerlen-Centrum is een wijk van het stadsdeel Heerlen-Stad in de gemeente Heerlen. Heerlen-Centrum bevat, naast het eigenlijke stadscentrum, ook de buurten Op de Nobel, 't Loon en Lindeveld. Heerlen-Centrum wordt ruwweg begrensd door: In het westen de autoweg N281, in het noorden door de spoorlijn Sittard - Herzogenrath, in het oosten door het dal van de Caumerbeek en in het zuiden door de Welterlaan. In het dal van de Caumerbeek ligt het voormalige hellingbos en huidige stadspark Aambos. De belangrijkste winkelstraat van Heerlen, de Saroleastraat tussen station Heerlen en het centrale Bongerdplein, is vernoemd naar de initiatiefnemer van de spoorlijn Sittard - Herzogenrath, Henri Sarolea. Heerlen-Centrum omvat - naast het winkelcentrum - vrijwel alle stedelijke voorzieningen: het station, grote kantoren zoals het hoofdkantoor van het ABP, musea zoals het Thermenmuseum, en de historische Sint-Pancratiuskerk. Ook het gemeentehuis van Heerlen bevindt zich in deze wijk.

Het Pancratiusplein is een plein in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Aan het plein liggen de Sint-Pancratiuskerk, de Schelmentoren, het Glaspaleis en diverse horecagelegenheden. Het plein grenst aan de Pancratiusstraat, de Geleenstraat en het plein de Bongerd. Voorheen lagen in dit gebied twee pleinen: het Emmaplein en het Kerkplein. In december 2015 stond hier het glazen huis voor de actie 3FM Serious Request.

De Boterbloem was een restaurant in Heerlen, Nederland. Het had een Michelinster in de periode 2001-2004. Winthaegen sloot het restaurant in 2004 en startte op dezelfde plek met een nieuw restaurant, Het Vervolg, met een andere formule. Winthaegen verkocht het restaurant kort na de verandering. Chef-kok van De Boterbloem was Léon Winthaegen. In het jaar 2000 kreeg De Boterbloem een Bib Gourmand.

De uit breuksteen opgetrokken walmuur van Heerlen werd in 1244 aangelegd als verdedigingsmuur van de destijds aldaar bestaande militaire vesting die bekendstaat als het Landsfort Herle. De huidige omwalling bestaat uit een groot deel aan ondergrondse restanten en een kleine reconstructie bovengronds. De muur liep om de Sint-Pancratiuskerk heen en werd aan de buitenzijde omsloten door een twaalf meter brede stadsgracht, waarvan de laatste delen (op de Bongerd) rond 1899 werden gedempt. De loop van de oorspronkelijke stadswal en gracht is tegenwoordig nog in het stratenplan van het centrum van Heerlen te herkennen. De Schelmentoren maakte integraal onderdeel uit van de verdedigingslinie. De omwalling is de enig overgebleven in haar soort in Nederland en werd in 1985 aangemerkt als rijksmonument.

Het Nederlands Mijnmuseum (voorheen Nationaal Mijnmuseum) is een museum in de Limburgse gemeente Heerlen. Het museum werd geopend op 7 november 2005 door minister van Onderwijs Maria van der Hoeven en vertelt de geschiedenis van de mijnbouw in Zuid-Limburg. Het museum is gehuisvest in het voormalig warenhuis Kneepkens aan de Dr. Poelsstraat in het centrum van Heerlen en in het schachtgebouw ("Schacht 2") van de voormalige Oranje-Nassau mijn I. In het hoofdgebouw aan de Dr.Poelsstraat in Heerlen wordt in vier verdiepingen aspecten behandeld van de steenkolenmijnbouw in Nederland. Op de begane grond (zwart) worden technische aspecten van de mijnbouw behandeld en is de mijnlampen collectie van Ir. C.E.P.M. Raedts te zien. De eerste etage (goud) behandelt de gouden tijd van de Nederlandse steenkolenmijnbouw in de jaren vijftig van de twintigste eeuw. De derde etage (grauw) laat de gevolgen van de mijnsluitingen tussen 1966 en 1974 zien. Negatieve aspecten als langdurige gezondheidsschade, werkloosheid en sociale problemen als gevolg van de mijnsluitingen komen aan bod. De vierde etage (kleur) toont positieve ontwikkelingen in de 21ste eeuw, zoals herinrichting van de mijnterreinen met nieuwe economische bestemmingen en het succes van Pinkpop in Landgraaf. Het schachtgebouw van Schacht 2, het ophaalmachine gebouw en het terrein rondom zijn sinds de opening van het museum in Pand Kneepkens in het centrum van Heerlen, slechts beperkt te bezoeken. De collectie beslaat diverse voorwerpen die voor de mijnbouw en door mijnwerkers zijn gebruikt zoals mijnlampen, afbouwhamers, stijlen, kappen en andere mijnspullen. Dit wordt ook wel de Rein Bettink Collectie genoemd. Ook de liftkooi en de uit 1897 stammende originele ophaalmachine in het ophaalmachine gebouw zijn te bezichtigen. Voor en naast het museum bevinden zich diverse treinwagons, een personen wagon, een originele stoomlocomotief van Oranje Nassaumijnen en een smalspoor. Even verderop naast het schachtgebouw bevindt zich de opening van de naastgelegen schacht (Schacht 1). De schacht is afgedekt met een betonnen deksel. De betonnen afdicht deksel van Schacht 3 bevindt zich in het iets verderop, achter de parkeergarage van het oude CBS kantoor gelegen nieuwe, in 2009 geopende, CBS gebouw. De inrichting en decoratie van achtbaan Baron 1898 in attractiepark de Efteling zijn gebaseerd op het museumgedeelte in het schachtgebouw van Schacht 2. Hiervoor heeft het ontwerpteam het museum bezocht om inspiratie op te doen. In de decoratie van de attractie, de versieringen en het logo zijn overeenkomsten te zien met het schachtgebouw.