James Rosskade

Stoere bloemen is een beeldengroep in Amsterdam-West. Het is een gezamenlijk werk naar initiatief van kunstenares Marieke Bolhuis; het was haar eerste opdracht voor werk in de openbare ruimte. Zij kreeg opdracht van de gemeente Amsterdam een veldje aan de Erik de Roodestraat op te fleuren met een artistiek kunstwerk. Zij pleegde overleg met buurtbewoners en schoolkinderen van De Springplank. Het leverde drie ontwerpen op waaronder die voor een pony, maar daar zagen de kinderen niet zoveel in. Workshops en buurtverhalen leverden materiaal op voor deze drie beelden. Het zijn geabstraheerde kinderlichamen, weergegeven in de vorm van bloemen in de knop. Dat laatste verwijst naar de schoolkinderen, die nog vanuit de kleurrijke knoppen moeten rijpen. Anderszins zijn de beelden een weerspiegeling van de kleurrijke bewoners (en hun verhalen) van de buurt. De beeldengroep is het resultaat van enkele gesneuvelde kunstprojecten in stadsdelen Amsterdam-West en Amsterdam Nieuw-West, gezamenlijke titel Muren van West. Hierbij werden blinde muren van oude en nieuwe gebouwen voorzien van muurschilderingen. Een aantal verenigingen van eigenaren gaf geen toestemming en zo ontstond een potje, van waaruit dit kunstwerk kon worden betaald. Bolhuis was rond die tijd al bezig met kunst in een combinatie mens en natuur, zoals een centaurvrouw voor Haarlem. Ze werd als kunstschilderes opgeleid aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam; haar beelden zijn opmerkelijk kleurrijk geschilderd. De Amsterdamkalender 2024 wijst er nog op dat deze stoere bloemen in een buurt staan, waarvan de straatnamen verwijzen naar “stoere” ontdekkingsreizigers, zoals Erik de Rode en Robert Scott. De bloemenpartij staat in een grasveld voor de Sint-Josephkerk.

Brug 466 is een kunstwerk in Amsterdam-West. Alhoewel genummerd als brug is het een viaduct en/of tunnel afhankelijk van het standpunt. Het viaduct is gelegen in het westen van de Jan van Galenstraat vlak voordat die de Ringweg Amsterdam (A10) / Einsteinweg kruist. Het is de noord-zuidverbinding tussen de James Rosskade en Dr. Jan van Breemenstraat. De kruising was hier lang gelijkvloers. Door de aanleg van de ringweg, de nieuwe verbinding tussen de Haagseweg en Coentunnelweg, was een ongelijkvloerse kruising noodzakelijk. Volgens het ontwerp van Rijkswaterstaat werd de Jan van Galenstraat over de Ringweg gelegd. Hierdoor kreeg het stuk Jan van Galenstraat tussen de Robert Scottstraat en Jan Tooropstraat te maken met een verhoging in de vorm van een talud. Dit had weer tot gevolg dat de James Rosskade naar het zuiden toe dood zou lopen op dat talud. Voor voetgangers en fietsers werd een tunnel geïntegreerd in het complex van viaducten. Zo kon er een verbinding gehandhaafd worden tussen het gebied ten noorden van de Jan van Galenstraat en het even zuidelijker gelegen Rembrandtpark zonder dat dat langzaam verkeer de Jan van Galenstraat moest oversteken. Eind 1967 begon men met de aanleg van het complex, in eerste instantie voor de relatief korte verlenging van de Einsteinweg tussen Bos en Lommerplein en Jan van Galenstraat. De kruising (brug 134P) werd in haar geheel geopend in 1972 toen ook het stuk Einsteinweg tot aan de Cornelis Lelylaan werd geopend. Brug 466 is rond 1971 opgeleverd.

De Erasmusgrachtbrug (142P) is een kunstwerk in Amsterdam-West. De brug, geheel van beton, is gelegen in de Ringweg Amsterdam en ligt over de Erasmusgracht. De bouw vond plaats tussen 1966 en 1969 in verband met de aanleg van de Ringweg-West (Einsteinweg) tussen het Bos en Lommerplein en de Jan van Galenstraat. Dit is het enige kunstwerk tussen de op geringe afstand van elkaar gelegen verkeersknooppunten (ongeveer 650 meter). Die relatief korte afstand zorgde wel voor problemen. De rijksweg duikt namelijk vanuit het noorden onder het Bos en Lommerplein door, moet vervolgens over de Erasmusgracht heen om vervolgens weer onder de Jan van Galenstraat te duiken. De Erasmusgrachtbrug ligt dan ook vrij laag boven het water. Die korte afstand zorgde ook voor een verkeerstechnisch probleem. De afstand tussen beide knooppunten was te gering om aparte af- en toevoerstroken aan te leggen. Daardoor ontstond de volgende situatie van oost naar west: een voetgangersbrug van zuid naar noord een stuk snelweg noordwaarts tussen de Jan van Galenstraat en Bos en Lommerweg van twee rijstroken de eigenlijke ringweg met vluchtstrook, een invoegstrook met twee rijbanen komend vanaf de Jan van Galenstraat naar de ringweg de eigenlijke doorgaande ringweg naar het noorden tussen Jan van Galenstraat en Bos en Lommerplein met drie rijstroken de eigenlijke doorgaande ringweg naar het zuiden tussen Bos en Lommerplein en Jan van Galenstraat met een rijweg met drie stroken; de eigenlijke ringweg met een uitvoegstrook van de ringweg naar de Jan van Galenstraat en een vluchtstrook een stuk snelweg zuidwaarts tussen Bos en Lommerplein en Jan van Galenstraat een voetgangersbrug. Het geheel is ongeveer zeventig meter breed. De voorbereiding voor de bouw begon rond de jaarwisseling 1966-1967. In augustus/september 1967 werd begonnen met de funderingswerkzaamheden, waarbij omwonenden werden gewaarschuwd tegen overlast, maar ook dat ze schilderijen etc. in woningen extra stevig moesten ophangen. Op 14 mei 1969 werd dit deel van de rijksweg geopend voor snelverkeer. Voetgangers en fietsers moesten nog drie maanden wachten voordat ook zij over het viaduct konden. Toen kon ook de voetbrug over de Eramusgracht ter hoogte van de James Rosskade gesloopt worden. Ten noordoosten van het complex stond sinds 1960 het GAK-gebouw, destijds de enige hoogbouw in de buurt. Het gebouw is omstreeks 2000 omringd door andere hoogbouw, maar gezien haar breedte opvallend gebleven langs de ringweg. Ten zuidoosten ligt de Robert Scottbuurt met haar atypische Sint Josephkerk, sinds 2010 een rijksmonument. In 2014 werd het viaductenstelsel opgefleurd door het kunstwerk Mimicry van Kaptein Roodnat. De viaducten gingen vanaf 1969 naamloos door het leven met het nummer 171P hetgeen verwijst naar een brug in Amsterdam in beheer bij het rijk of provincie, in dit geval het rijk. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam Erasmusgrachtbrug opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar de nabij gelegen Erasmusgracht en het Erasmuspark, beide op hun beurt vernoemd naar humanist Desiderius Erasmus.

De Sint-Josephkerk is een voormalige rooms-katholieke parochie-kerk aan de Erik de Roodestraat in Amsterdam Bos en Lommer. Het gebouw werd als kerk gebruikt van 1952 tot 1990. Vervolgens was het van 1996 tot 2012 in gebruik als klimhal. Na een periode van leegstand is het gebouw gekraakt en landelijk bekend geworden als De Vluchtkerk. Er woonden uitgeprocedeerde asielzoekers zonder verblijfsvergunning. Na hun vertrek en weer een periode van leegstand is in mei 2016 het gebouw na een renovatie, heropend als kinderspeelplaats.

Drie pergola's is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De drie sculpturen zijn in januari 2011 neergezet in opdracht van het toenmalige Stadsdeel West. In die tijd werd hier de wijk Laan van Spartaan opgeleverd, met als grootste blikvanger het massieve flatgebouw De Tribune, dat in maart 2011 in gebruik is genomen. Bureau Arjan Karssen BNO ontwierp hier samen met constructeur Mark Feijen voor de Gerrie Knetemannlaan, die aan de voorzijde van die flat loopt, een drietal pergola's van roestvast staal en natuursteen. Aan de basis zijn klimplanten geplant, die na verloop van tijd de pergola's in bloemenweelde moeten zetten. De pergola's lijken daarbij op prehistorische dieren. Karssen ontwierp ook tribunes voor de nabijgelegen sportvelden.

De Aansluiting Amsterdam-Geuzenveld is een verkeersknooppunt gelegen op brug 134P in Amsterdam Nieuw-West. Ze stond vroeger bekend als afslag S105. Het verkeersknooppunt in de vorm van een Haarlemmermeeraansluiting verwerkt de onderlinge verkeersstromen tussen de Rijksweg 10 (ook wel ringweg Amsterdam) en de Jan van Galenstraat (ook wel Stadsroute 105). De Jan van Galenstraat is de aan/afvoerweg van en naar Amsterdam Geuzenveld (richting stad uit) en De Baarsjes (richting stad in). De bouw vond plaats in 2 fases in de periode eind 1967 tot en met 1969, waarbij de Jan van Galenstraat hier omhoog werd gebracht, toen het gedeelte Ringweg West tussen het Bos en Lommerplein en Jan van Galenstraat werd geopend. Het knooppunt werd toen deels in gebruik genomen (alleen aan de noordkant). Het gehele stelsel kreeg haar opening in 1972, toen ook het gedeelte van de ringweg naar de Cornelis Lelylaan geopend werd. Er werd besloten de rijksweg onder de Jan van Galenstraat door te laten kruizen. Dat bracht problemen met zich mee. Vanuit het noorden daalt de ringweg omdat ze net van de Erasmusgrachtbrug komt (een brug over de Erasmusgracht) en even later weer moet klimmen om via de Jan Evertsenbrug over de Jan Evertsenstraat te klimmen. Ze ligt als het ware in een dal (rijksweg) tussen omringende heuvels (Jan van Galenstraat). Ten zuidwesten van het complex staat het OLVG West, het voormalige Sint Lucas Andreas Ziekenhuis. Ten noordwesten is rond 2011 de woonwijk Laan van Spartaan inclusief soortvelden aangelegd. Ten noordoosten ligt een relatief oude woonwijk, de Robert Scottbuurt met woninkjes van Johannes Martinus van Hardeveld. Ten zuidoosten staat een hoogbouwkantoor in 2018 in gebruik bij de gemeente Amsterdam en laagbouw van het Reumacentrum. In het complex is nog brug 466 verwerkt, een doorgaande weg in het verlengde van de James Rosskade voor voetgangers en fietsers onder de Jan van Galenstraat door. De brug kwam voor rekening van Rijkswaterstaat, die ook met ontwerp kwam. Amsterdam moest echter zelf bijdragen aan de inrichting van de omgeving; hetgeen destijds op 3,5 miljoen gulden werd geschat. Dat er gewerkt werd met gesplitste rekeningen is terug te vinden in de leuningen; de leuningen op de brug van de rondweg verschillen aanmerkelijk met de leuningen boven de gemeentebrug 466.

De Peter Postbrug (brug 2162) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De wijk Laan van Spartaan, waarin deze brug ligt, werd ingericht in de jaren nul van de 21e eeuw. Sportvelden, ooit gelegen aan de rand van de stad, kwamen steeds meer in bebouwing te liggen en Amsterdam had ruimte nodig voor woningen. Er kwam een nieuwe wijk en nieuwe afwateringsgeulen. Een doorsnijdt daarbij de nieuwe wijk. Het stadsdeel Nieuw-West verzocht aan ipv Delft een drietal bruggen te ontwerpen, die paste in het straatontwerp van de gehele wijk. De bruggen liggen parallel aan elkaar. Twee ervan zijn verkeersbruggen, daartussen ligt een voetbrug. In 2011 werden het drietal opgeleverd. De overspanning is daarbij van beton, net als de paalfundering. Enige luxe uitstraling is te vinden in de randliggers. De drie vrijwel identieke bruggen worden afgesloten met metalen hekwerken; verschil zit in de hekwerken van verkeersbruggen en voetbrug, maar is nauwelijks zichtbaar. De voetbrug is daarbij net iets korter. Brug 2162 kwam te liggen in de Gerrie Knetemannlaan over de gracht lopend langs de Fanny Blankers-Koenlaan. Straten en pleinen etc. kregen namen van sporters mee. De brug ging sinds oplevering naamloos door het leven. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar wielrenner en ploegleider Peter Post werd in april 2020 goedgekeurd en als zodanig opgenomen in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen (BAG). Bijkomend verhaal: Gerrie Knetemann fietste van 1975 tot 1983 in de ploeg(-en) onder leiding van Peter Post. In een ander deel (Geuzenveld) van de stad kent Amsterdam een Pieter Postpad en Pieter Postsingel, vernoemd naar de architect Pieter Post.

Het Amundsenhofje is een hofje in Amsterdam-West. Architect Johannes Martinus van Hardeveld ontwierp voor de Amundsenweg, vernoemd naar poolreiziger Roald Amundsen, in de Robert Scottbuurt een viertal stroken portiekwoningen die dwars op de straat kwamen te staan. Het is dan 1949. Niet veel later werd er gebouwd aan een Rooms-Katholieke enclave in de stad Amsterdam. Er kwam ten zuiden van die weg bijvoorbeeld de Sint-Josephkerk en de bijbehorende pastorie en klooster aan Robert Scottstraat 7. In 1950 werd er een nieuwe gevelwand geschapen aan de zuidkant van de weg. Op een paalfundering kwam als bouwpakket een Finse school. Vanaf circa 1960 worden die terreinen van elkaar gescheiden door een zuidelijke gevelwand aan de Amundsenweg huisnummer 1, de Finse school was tijdelijk. Er kwam in de trant van de Bossche School een ontwerp van architectenduo Evers en Sarlemijn een gangschool, een kleuterschool met één ingang van waaruit een gang naar de klaslokalen leidde. Het kreeg een dichte noordgevel en een open zuidgevel, leidend tot een speelplaats. De zogenaamde Amundsenschool verliet in de jaren zeventig bij een gewijzigde bevolkingssamenstelling in de wijk de school. De nieuwe gebruiker was de Fatima kleuterschool en later een school voor speciaal onderwijs: de Alphons Laudrychool (Laudry was hoofdredacteur van het katholieke blad De Tijd). In de jaren nul van de 21e eeuw kwam er een dependance van een islamitische school. In 2010 trokken er krakers in, die in 2014 zonder ontruiming weer vertrokken. Het oude gebouw was in 2008 nog opgenomen in de lijst Top 100 jonge monumenten, maar werd uiteindelijk geen monument. Het gebouw werd in de verkoop gezet. Een groep kopers kocht het en wilde het als zelfbouwproject (cpo) renoveren en gebruiksklaar maken voor bewoning. Echter, daarvoor was het bouwblokje te klein. Aan Hulshof Architecten met architect Ineke Hulshof werd vervolgens gevraagd het oude deel te renoveren als een ook een nieuw blokje bij te bouwen. Het oude moest grotendeels in monumentale status bewaard worden (het is geen monument). Voor het nieuwe deel moest voor de adressering een apart adres aangemaakt worden: het Robert Scottplein. Door de beide bouwdelen door terreinafscheidingen in dezelfde bouwstijl te verbinden ontstond een hofje. Hulshof maakte door de nieuwbouw een overgang van vlak (plein) en hoogte (bebouwing). Het waren de jaren van opkomende duurzaamheid, dus werden niet meer gebruikte delen van het oude gebouw verwerkt in de renovatie. Bovendien kreeg het een natuurvriendelijk dak met bijvoorbeeld zonnepanelen etc. De plannen uit 2013 werden het jaar daarop omgezet in daden en begin 2015 kon met de renovatie en bouw begonnen worden, waarbij nog asbest uit de oude school verwijderd moest worden. Er trad nog vertraging op toen de nieuwbouw een aanvang nam; op die plek werden heipalen aangetroffen, die op geen enkele tekening of kaart voorkwamen. Om de nieuwbouw te kunnen neerzetten werd tussen de aanwezig fundering een nieuwe fundering geplaatst. Eind 2015 konden de bewoners in de gebouwen trekken. Opvallend is dat beide bouwonderdelen een gevelsteen meekregen. Een artistieke boven de toegangsdeur en een moderne geplaatst in juli 2015.

Robert Scottplein is een plein in Amsterdam-West, Robert Scottbuurt. Alhoewel zich hier al jaren een open ruimte tussen de bebouwing bevindt kreeg het plein haar naam pas in 2015. Het plein is ingericht als speelplaats tussen vier gebouwen waarvan er drie een monument zijn: de zuidwand wordt gevormd door de Sint-Josephkerk, Erik de Roodestraat 12-14 (rijksmonument) de westwand wordt gevormd door het ROC aan de Erik de Roodestraat 8 de noordwand wordt gevormd door het Amundsenhofje, een voormalig katholieke school omgebouwd tot woningen vanuit het oosten kijken leerlingen uit het schoolgebouw Robert Scottstraat 28-34 uit op het plein. Reden voor de naamgeving in 2015 was de nieuwe bebouwing aan de noordwand. Hiervoor was het niet mogelijk een adres te geven aan de Amundsenstraat en er werd gekozen voor Robert Scottplein. Die noordwand is dan ook de enige bebouwing die ook daadwerkelijk een adres heeft aan het plein: Robert Scottplein 1-7.

De Robert Scottstraat is een straat in Amsterdam-West in de naar hem genoemde Robert Scottbuurt.

Robert Scottstraat 7 te Amsterdam is een bouwblok aan de Robert Scottstraat, Amsterdam-West. Het werd gebouwd als klooster en pastorie van de aanpalende Sint-Josephkerk. De gebouwen zijn door middel van een corridor met elkaar verbonden. Wat de gebouwen ook met elkaar verbindt zijn de architecten Gerard Holt en Karel Petrus Tholens, die de gebouwen ontwierpen. Het gebouw Robert Scottstraat 7 bestaat uit drie bouwlagen onder een plat dak; het onderscheidt zich daarmee van de tegenoverliggende woningen die een puntdak hebben. Wat het gebouw des te opvallender maakt is de plint. In de jaren vijftig was het nog normaal die uit te voeren tot aan de drempel of net daar boven; hier is de plint doorgetrokken tot de bovenrand van de vensters van de begane grond. Bovendien is ze niet uitgevoerd in grijs natuursteen maar in stenen van allerlei formaten en kleuren. Het in mei 1953 betrokken gebouw is sinds juni 2019 gemeentelijk monument. In de voorgevel is een “eerste steen” gezet, die de naam draagt van pater A. Leeuwen OFM, gedateerd 28 juli 1952.

Brug 2121 is een vaste voet- en fietsbrug over de Erasmusgracht te Amsterdam Nieuw-West. Zij ligt in het verlengde van de Jacob van Arteveldestraat en ligt in het zicht van de veel grotere Erasmusgrachtbrug in de Rijksweg 10. Het kunstwerk werd ontworpen door DP6 architecten. Zij kwam met een brug die geïnspireerd lijkt op de Japanse vouwkunst origami. Daar waar bij klassieke bruggen de overspanning grotendeels leunt op de landhoofden, kozen de architecten bij deze brug juist een zwaartepunt op één pijler. Deze pijler staat niet in het midden in het water van de Erasmusgracht, waardoor aan de noordkant een grotere doorvaartbreedte kon worden bereikt. Dit had wel tot gevolg dat de trek- en spankracht van de beide uiteinden verschillende waarden kregen, waarop het rijdek met dragende ondergrond gebouwd moest worden. Vanuit de tegen aanvaring beschermde middenpijler gevormd door stalen buispalen reikt het brugdek als het ware naar de landhoofden, die hier niet op de oevers liggen, maar op de dijklichamen. Die overspanning wordt gedragen door twee hoofdliggers, die tevens de balustrades en de aan elkaar gelaste staalplaten torsen. Deze constructie bleek relatief licht. Door de toegepaste landing op de landhoofden kunnen kleine landdieren die gebruik maakten/maken van de groenstroken langs de gracht ongehinderd de brug passeren. Het brugdek, dat uit een prefab stuk bestaat, werd in mei 2010 via de rijksweg 10 (ringweg) aangevoerd. De brug was bij oplevering grijs. Het wegdek is voorzien van reflecterende deeltjes zodat bij de oversteek ook daar het beeld steeds wijzigt.