Brug 661

Brug 660 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark en dus alleen geschikt voor voetgangers en fietsers. Ze vormt een oost-westverbinding in het park tussen de Van Spilbergenstraat en Orteliuskade aan de oostzijde en Staalmeesterslaan en Staalmeesterslaanbrug aan de westkant van het park. Langs dat pad ligt Amsterdams oudste kinderboerderij "De Uijlenburg". Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering / balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme

Brug 663 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van noord naar zuid doorsnijdt. De brug ligt tussen twee vijvers, die beide uitmaken van de waterweg, die het park al kronkelend doorkruist (eveneens van noord naar zuid). Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering / balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660.

Rembo is een beeld in Amsterdam Nieuw-West. De kunstenaar van het werk is Bastienne Kramer. Deze kreeg in de opdracht van het stadsdeel Slotervaart mee, dat het beeld extreem hufterproof moest zijn. In en om het Rembrandtpark, waar het beeld staat, wordt nogal eens vandalisme gepleegd. Kramer kwam met een meer dan drie meter hoog beeld van groengeglazuurd keramisch materiaal. Ze omschreef het als hufterwanted, indien namelijk iemand schade aan het beeld toebrengt, zal op de beschadigde plaats herstelwerk plaatsvinden door middel van brons. Dit heeft tot gevolg dat het beeld in de loop der jaren verandert/zou moeten veranderen. Op diverse plaatsen op de torso van het beeld heeft de kunstenaar de aloude techniek Friese kerfsnede toegepast. Het beeld staat direct ten noordoosten van brug 664 in het park.

Zwaan is een kunstwerk geplaatst in het Rembrandtpark. Het ontwerp van het dier kwam van de scholiere Esther Oude Ophuis middels een 3d-schetsontwerp, met uitvoering door kunstenaar Piet van der Kar. Het werd in 2014 vervaardigd in het kader van een wedstrijd voor de Art-Zuid-Junior-kunstroute. Dat leverde 160 ontwerpen op. Uit die verzameling werden er twintig omgezet in daadwerkelijke voorwerpen en ze werden geplaatst in het Vondelpark, dat in 2014 honderdvijftig jaar bestond. De zwaan is geïnspireerd op het schilderij De bedreigde zwaan van Jan Asselijn dat in het Rijksmuseum hangt. In april 2018 werd de zwaan verplaatst naar het Rembrandtpark. Sindsdien dobbert ze rond in een soort vijver in de waterweg die het park van noord naar zuid doorsnijdt. Ze is aan te treffen ten zuiden van brug 659 in de Jan Evertsenstraat. Het beeld heeft geen vaste opstelling, ze drijft met de stroming mee.

Brug 664 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van noord naar zuid doorsnijdt. De brug ligt tussen twee vijvers, die beide uitmaken van de waterweg, die het park al kronkelend doorkruist (eveneens van noord naar zuid). De brug ligt ter hoogte van de Van Middellandtstraat. Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering/balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660. De brug kijkt uit op 't Landje, een gecreëerde wildernis voor kinderen met (boom-)hutten en andere zelfbouwsels.

De Watermuur Rembrandtpark is een combinatie van een fontein en kunst in de openbare ruimte, Amsterdam-West. Het plaatsen van de watermuur was onderdeel van een langdurige renovatie (2017-2031) van het Rembrandtpark, dat om de zoveel jaar aangepakt moet worden vanwege verzakkingen. De kleine waterval ontstaat binnen brug 659 in de Jan Evertsenstraat van waaruit het water op een plateau stroomt en vervolgens wegzakt naar een bassin om terug te stromen richting de muur. Plannen waren er in 2017, de uitvoering moest wachten tot 2020. Het ontwerp kwam van Lobke Alkemade en Quirijn Verhoog; uitwerking van Rots Maatwerk; zowel Alkemade als Rots maatwerk waren eerder actief in Amsterdam.

Brug 659 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Zij is gelegen in de Jan Evertsenstraat en overspant het Rembrandtpark. De brug werd aangelegd in een woestenij. Het park was wel al vanaf 1958 gepland, maar het zou nog tot begin jaren zeventig duren voordat het ingericht werd. Het park was al een speelterrein voor kinderen met uitgesleten wandel- en fietspaden, van organisatie was echter nog geen sprake. In de nazomer van 1966 begon de Dienst de Publieke Werken toch al aan een toekomstbeeld. In het zand werd gebouwd aan Brug 659. Nadat de rijweg van de Jan Evertsenstraat naar het zuiden verplaatst was, kon begonnen worden met de fundering en even later met de betonnen overspanning. In september 1966 had men het idee dat er in november al over de brug, die ook dan nog in het zand lang, gereden kon worden, zodat de straat weer recht (eigenlijk in een kromming) lag in haar route tussen Mercatorplein en de Sloterplas. Bij de inrichting van het park werd het viaduct uitgegraven, waarbij er onder de overspanning een voet- en fietspad werd aangelegd, alsmede een waterweg, zodat het kunstwerk zowel een brug als viaduct werd. Het is tevens een toegang tot het park via diverse trappen. Het stuk waterweg is hier nog kaarsrecht, maar kronkelt vervolgens door het park. Zij blijft in verband met een ander waterpeil gescheiden van de Postjeswetering met wie zij pas bij de schutsluis Westlandgrachtschutsluis samenkomt. Conform de andere ontwerpen van de Dienst der Publieke Werken is de brug uitgevoerd in wit beton, leuningen zijn donkerblauw. Opvallend aan de brug zijn toegepaste reliëfs in het beton en de kubistisch gemodelleerde leuningen, die tussen het beton geplaatst zijn zowel op de overspanning als bij de onderdoorgang. Na oplevering zijn er nauwelijks werkzaamheden aan de brug verricht. Een groot werk was wel de aanleg van tramrails in 1989 voor de zuidwaartse verplaatsing en verkorting van de tramverbinding naar Geuzenveld. Het traject genaamd "de 3 Jannen" kwam op 18 september 1989 voor tramlijn 13 in gebruik. Buslijn 19 die vanaf het begin over de brug heen gereden had verdween toen. Ten noordwesten van het viaduct staat een elektriciteitshuisje, waarvan het dak versierd is door het kunstwerk Wolk van Han Schuil.

Wolk is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-West. Het is een creatie van Han Schuil uit 2003. De titel is gegeven door de gemeente Amsterdam; de kunstenaar gaf tot 2008 zijn werk geen titels, aldus Het Parool (22 juli 2020). De opdracht voor het beeld kwam van het Amsterdams Fonds voor de Kunsten, daarbij werd wel over "wolk" gesproken en Schuil hanteerde dat dan ook als werktitel. Het moest een kunstwerk worden als markeringspunt tussen De Baarsjes en het Rembrandtpark. Bij een latere controle bleek de werktitel omgezet te zijn in een “definitieve” titel. Schuil meldde in 2020 dat hij tijdens het maken meer geïnspireerd werd door een boksbeugel. Bij de keus voor plaatsing van het werk, viel het oog van de kunstenaar op een transformatorhuisje in het park, dat staat in de hoek van de Jan Evertsenstraat en de Orteliuskade. Hij zag in dat huisje een geschikte sokkel voor zijn beeld. Tegelijkertijd dacht hij, dat de gemeente daar nooit mee akkoord zou gaan, maar tot zijn verrassing kwam er toestemming. Het kunstwerk is goed te zien vanaf de brug 659 die vlak langs het beeld voert. Het rechthoekig object meet ongeveer zes bij negen meter en is verdeeld in vier vlakken die de kleuren geel en zwart meekregen en heeft een scherpe vorm. De kunstenaar meldde in 2020 via terugblik dat hij toen verslaafd was aan contrasterende kleuren. In het bijna tweedimensionale werk zijn gaten uitgespaard. Het kunstwerk is daarbij oplopend geplaatst, hetgeen op bezwaren stuitte van mensen wonende aan de Orteliuskade, die tegen de (lege) achterkant van het kunstwerk aangekeken. Dit werd verholpen door hogere beplanting te plaatsen tussen de "kade" (de Orteliuskade loopt niet langs een waterweg) en het kunstwerk. Han Schuil beschouwde zichzelf niet als schilder en beeldhouwer; hij noemde het een openluchtschilderij. Een eerder uitgegeven Het Parool omschreef het bij een latere expositie van de kunstenaar als het resultaat van een explosie.

Brug 673 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in de Postjesweg en voert over een voet- en fietspad alsmede een waterweg in het Rembrandtpark. De Postjesweg verdeelt dat park in een noordelijke en zuidelijk deel. De brug dateert vanuit ongeveer 1959/1960 met een aanbesteding in juni 1959 en de eerste paalfundering rond augustus van dat jaar. Omdat er getreuzeld werd met de inrichting van het Rembrandtpark, lag de brug jaren in niemandsland. De brug werd ontworpen door Peter Pennink, werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Pennink heeft meer bruggen ontworpen voor de westelijke uitbreiding van Amsterdam. Hij zou ongeveer 25 bruggen voor Amsterdam ontwerpen. De brug is uitgebreid met twee trappen, die de verbinding vormen tussen weg en park. In vergelijking tot bijvoorbeeld de Brug 659 in de Jan Evertsenstraat heeft deze brug aanmerkelijk soberder ontwerp. Pennink schreef betonnen liggers voor tussen betonnen landhoofden. De overspanning wordt gedragen door pijlers. Ook de balustrades zijn veel eenvoudiger van opzet. Opvallend daarbij is dat de balustrades van de onderdoorgang om de pijlers heen krullen. De landhoofden werden nogal eens slachtoffer van graffiti.

Twee hondjes is een artistiek tweeluik in Amsterdam Nieuw-West. Marjolijn Mandersloot werd bij de herinrichting van de Postjesweg tussen 1999 en 2002 in Amsterdam benaderd tot het ontwerpen van een kunstwerk. Zij kwam met twee hondjes; Mandersloot is gespecialiseerd in dierenfiguren. De hondjes zien eruit als puppies, maar zijn in werkelijkheid metersgroot (2 bij 4,5 meter). Ze werden neergezet op brug 673, die een voet-, fietspad en waterweg in het Rembrandtpark overspant. Buitenkunst Amsterdam gaf er tweeërlei uitleg aan: ze lijken op de hondjes die in die jaren regelmatig hoedenplanken in auto’s sierden; ze kijken uit over een park; een belangrijke uitlaatplek voor honden in de buurt. Buitenbeeld in beeld vulde aan, dat het viaduct zelf gezien kan worden als hoedenplank. De hondjes leiden de blik vanaf de onderliggende paden naar boven, daar waar ze de blik vanaf de bovenliggende rijweg juist naar beneden leiden. Burgemeester Job Cohen kwam op 4 december 2002 de beesten onthullen; ze zijn bekostigd door het stadsdeel Slotervaart/Overtoomse Veld en het Amsterdams Fonds voor de Kunsten.

Signs of Mokum is een muurschildering in Amsterdam-West. De meterslange muurschildering is aangebracht op een blinde muur van de Mercator Speeltuin aan het Orteliuspad op de scheidslijn van Oud-West en Nieuw West. Het enorme schilderij grijpt terug op Amsterdam (Mokum) in de Gouden Eeuw met al haar rijkdom als gevolg van de scheepvaart. Het werd aangebracht in het kader van het Kosmopolite Art Tour Festival in 2013 en werd financieel ondersteund door Het Scheepvaartmuseum, Amsterdam. Op een van der onderdelen van het schilderij is het Wapen van Amsterdam te zien op de spiegel van een schip met de wapenleus "Heldhaftig, vastberaden en barmhartig" op een lint met daarboven de drie Andreaskruizen. De namen van de kunstenaars zijn linksboven van het kunstwerk vermeld.

Tussen twee aaneengebouwde voormalige kantoorgebouwen uit 1972 aan de Staalmeesterslaan en de Jan Evertsenstraat in Amsterdam staat een titelloos kunstwerk. Het is een geometrisch plastiek ontworpen door Margot Zanstra. Haar man Piet Zanstra ontwierp de twee betonnen massief aandoende gebouwen. Tussen de gebouwonderdelen (een hoogbouw en een laagbouw) was een gezamenlijke entree. Toen het complex rond 2012 een andere bestemming kreeg werd die entree verwijderd en kwamen er twee afzonderlijke ingangen. Het kunstwerk moest daarop verplaatst worden; de landschapsarchitect betrokken bij de herinrichting wilde het beeld voor de plek behouden. In de gebouwen zijn nu een hotel en een hotelschool gevestigd. Het beeld is typisch voor Zanstra’s werk in dat het van alle kanten een ander beeld geeft. Sommigen zien een gelijkenis met het Sibeliusmonument in Helsinki van Eila Hiltunen.