Brug 613

Communicatieapparatuur of Schakelbord is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een creatie van Jos Wong. Hij werd door de Dienst der Publieke Werken gevraagd een plastiek te leveren voor een gebouw aan de Lodewijk van Deysselstraat 16/Van Moerkerkenstraat 17-19, waarin een politiebureau en telefooncentrale werd gevestigd. Ook andere telefooncentrales in de omgeving werden voorzien van beeldhouwwerken, zie bijvoorbeeld Straalcompositie van Henk Zweerus. In het gebouw zou zich ook een werk van Simon Erb bevinden.

De Adèle Opzoomerstraat is een straat in Amsterdam Nieuw-West, Slotermeer.

Johanna Kuiperbrug (brug 614) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen over een duiker, die onder de Slotermeerlaan doorloopt. Cornelis van Eesteren tekende hier in de buurt wel een gracht in het verlengde van de Burgemeester Van Tienhovengracht. Uiteindelijk kwam er iets zuidelijker een gracht, die er juist niet op aansloot. De te overspannen vaart maakt deel uit van een ringgracht rondom een woonwijk; die ringvaart maakt een soort rechthoek ten noordwesten van de Sloterplas in Slotermeer. Aan de Slotermeerlaan werd midden jaren vijftig hard gebouwd aan deze nieuwe wijk. Om al die bevolking naar en van de stad te krijgen werd ook tramlijn 13 doorgetrokken (opening 30 september 1954) vanaf het Bos en Lommerplein, Burgemeester De Vlugtlaan, Slotermeerlaan naar de keerlus bij het Sloterplas. Die werkzaamheden werden wel opgehouden door een hevige regenval die zomer. Als grote woonblokken verrezen hier eind 1954 de Grote en Kleine Verfdoos van Allert Warners met gevelpanelen van Joseph Ongenae. De brug valt met haar meer dan zestig meter (62,50 tussen de leuningen) breedte nauwelijks op in de Slotermeerlaan. Ze geeft ruimte aan voetpaden, fietspaden, een rijstrook in beide richtingen en de trambaan, maar ook aan twee met stoeptegels beklede plateaus. De ver uit elkaar staande balustrades zijn uitgevoerd in massief aandoende grove steenachtige blokken, die grauwgrijs zijn; een opvallende tegenstelling met de fleurige Grote en Kleine Verfdoos. De westelijke brugrand ligt daarbij nog westelijker dan de rooilijn van de achtergevel van de Grote Verfdoos. De duiker is in vergelijking daarmee bescheiden uitgevoerd. In het brugdek, dat in de laan amper een verhoging laat zien, zijn lantaarnpalen geplaatst en bomen geplant. Het ontwerp is afkomstig van Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken, die ook de gelijktijdig gebouwde bruggen Ferdinand Bordewijkbrug en Dirk de Waterduikerbrug ontwierp. Op 18 augustus 2020 besloot Amsterdam de brug te vernoemen naar schrijfster, feministe en socialiste Johanna Kuiper (Johanna Engelberta Kuiper; Warga 10 maart 1896 – Semarang, 2 maart 1956). Ze gaf ook steun aan Joodse onderduikers tijdens de Tweede Wereldoorlog, vandaar dat ze in 2015 postuum onderscheiden werd met Yad Vashem-onderscheiding.

De Slotermeerlaan is een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat loopt van west naar zuid en begint bij het circuit aan de Burgemeester De Vlugtlaan/Antony Moddermanstraat. Vervolgens gaat de straat met een bocht naar rechts en kruist dan nogmaals De Vlugtlaan. Vervolgens loopt de straat langs Plein '40-'45, kruist de Henriette Roland Holststraat/Lodewijk van Deysselstraat, de Burgemeester Röellstraat met een circuit en tot slot het J.F.Berghofplantsoen/Socratesstraat. Vervolgens loopt de straat over in de President Allendelaan. Het eerste gedeelte van de straat in een smalle woonstraat terwijl de straat daarna een belangrijke doorgaande route wordt. De straat kreeg zijn naam in 1953 en werd vernoemd naar de tuinstad Slotermeer.

Immanuel Kanthof is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

Het Tuinstadhuis is een kantoorgebouw in Amsterdam in de wijk Slotermeer, aanvankelijk hoofdkantoor van het NVV en sinds 1990 een stadsdeelkantoor. Het pand werd begin jaren zestig aan het Plein '40-'45 en de Slotermeerlaan gebouwd, naar ontwerp van de architecten Jan Anthonie Lucas en Henk Niemeijer, en werd in 1964 het hoofdkantoor van de grootste Nederlandse vakcentrale Nederlands Verbond van Vakverenigingen en vervolgens na de fusie van NVV en NKV van de daar uit voortkomende Federatie Nederlandse Vakbeweging. In de jaren tachtig verhuisde de FNV naar Zoetermeer. Eind 1989 werd het gebouw door de gemeente Amsterdam in gebruik genomen als stadsdeelkantoor. De Stadsdeelraad Geuzenveld-Slotermeer (aanvankelijk Slotermeer-Geuzenveld) die van 1990-2010 bestond was hier gevestigd en gaf aan het gebouw de naam Tuinstadhuis. Vanaf 2010 werd het een van de locaties van het grotere stadsdeel Nieuw-West. Sinds 2014 is dit gebouw het enige echte kantoorgebouw van het stadsdeel en de zetel van de bestuurscommissie. De gemeentelijke loket-functies (voor bevolkingsregister, vergunningen etc.) in het stadsdeel zijn onder de naam Stadsloket Nieuw-West echter samengebracht in het voormalige stadsdeelkantoor aan het Osdorpplein. In het Tuinstadhuis was ook een aantal jaren, tot 2013, een openbare bibliotheek van de OBA gevestigd, deze bevindt zich nu aan de overzijde van de Slotermeerlaan. Naast de ingang is er aan de buitenkant van het gebouw aan het plein een grote glas-appliqué Phoenix uit 1964 van de kunstenaar Joop van den Broek (1928-1979). In 1981 kwam er een nieuw gebouw naast het toenmalige hoofdkantoor van de FNV, dit pand ontworpen door Frans van Gool met blauwe panelen aan de buitenkant staat tussen de Slotermeerlaan en de Krijn Breursstraat. Hierin kwam in 2008 een hotel, het Blue Square Hotel. Dit gebouw is in 2010 verbouwd.

Het Vrijheidscarillon in Amsterdam is een klokkenspel dat in 1952 is vervaardigd door de firma A.H. van Bergen te Heiligerlee op initiatief van het Nederlandse Comité Nationale Herdenking. Het heeft op verscheidene plaatsen gehangen, waaronder op de Dam in 1955. Het is in 1960 aangeboden aan de gemeente Amsterdam. Deze besloot in eind mei van dat jaar het carillon te plaatsen op het Plein '40-'45 in de wijk Slotermeer, bij de Slotermeerlaan. Er was nog een idee om er tevens een monument bij te plaatsen, maar daar werd later niets meer over vernomen. Het plein ligt in een buurt waar veel straatnamen zijn vernoemd naar verzetsstrijders uit Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In 1960 maakte de gemeenteraad 175.000 gulden vrij voor het geheel. Het Vrijheidscarillon werd in gebruik genomen op 4 mei 1961. Koningin Juliana der Nederlanden zette het carillon elektronisch in werking; rechter en beiaardier Romke de Waard was de eerste die het carillon bespeelde, al dan niet begeleid door de Amsterdamse Politiekapel. De Waard sloot zelf af met het Wilhelmus.. Jaarlijks wordt op 4 mei een herdenking op het plein gehouden. Op 29 maart 2011 werd het op voorspraak van Erfgoedvereniging Heemschut en Prowest aangewezen als gemeentelijk monument. In 2021 kwam er een nieuwe verlichtingsinstallatie en werden er (nieuwe) informatieborden geplaatst.

Herderhof is een straat in Amsterdam Nieuw-West. Het is zowel een hofje als een straat.

Surround sound is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De titel verwijst naar surround sound.

Het A.H. Gerhardhuis aan de Slotermeerlaan in de Amsterdamse wijk Slotermeer werd genoemd naar de vrijdenker en humanist Adriaan Gerhard. Het pand is gebouwd volgens de modernistische stijl van de jaren ‘50 naar een ontwerp van architect Willem van Tijen uit 1959. Het staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst en stond in 2013 op de kandidatenlijst voor Nederlandse rijksmonumenten 1959-1965. Het Gerhardhuis was het eerste bejaardentehuis van Amsterdam op humanistische grondslag en het eerste van zijn soort voor niet-kerkelijke ouderen in Nederland. De vrijdenkersbeweging en het Humanistisch Verbond kwamen rond 1950 bijeen met als doel een thuis te bouwen voor niet-kerkelijke ouderen. Het was een 'rood bastion' waar ouderen woonden die lid waren van verschillende linksgeoriënteerde clubs en verenigingen. In de loop der jaren werd het een plek voor alle gezindten. Het pand werd gebruikt als woonvoorziening voor bijna 200 ouderen en heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot woonzorgcentrum. Per 1 januari 2013 heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie verloren, de bewoners zijn elders gehuisvest, omdat het gebouw niet meer voldeed aan de huidige eisen. Er werd gezocht naar een nieuwe bestemming voor het gebouw. In januari 2015 werd bekendgemaakt dat het plaats gaat bieden aan 88 appartementen voor jongeren. Bovendien komen hier 130 studentenwoningen en vier sociale huurwoningen voor mensen die eerder woonden in instellingen voor maatschappelijke opvang.

Het gezin is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De maker van het reliëf Nico Onkenhout gaf zijn visie op de gezinnen die zich rond 1955 in de nieuwbouwwoningen van architect Commer de Geus aan de De Perronstraat vestigden. Er kwamen daar portiekwoningen, geschikt voor nieuwe kleine of beginnende gezinnen. Er werden zes blokjes neergezet. Op het blok 38 t/m 43 werd op de blinde zijgevel aan de Burgemeester Van Leeuwenlaan hoog boven het maaiveldniveau, het beeld van Onkenhout verankerd. Onkenhout beeldde twee op een bank zittende ouders af met daartussen een kind; de blikken van de ouders zijn enigszins op het kind gericht. Het is een vastlegging van het begrip het gezin als "hoeksteen van de samenleving".

Brug 618 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug dateert uit de periode rond 1955. De brug is gelegen in de Burgemeester Van Leeuwenlaan ter hoogte van de Du Perronstraat en Jacob van Maerlantstraat. De brug is gelegd over een duiker in een gracht, die een ring vormt in Slotermeer, waarvan ook de Sloterplas deel uitmaakt. Het ontwerp van de brug kwam van de Dienst der Publieke Werken waar bruggenarchitect Piet Kramer net vertrokken was. Dick Slebos volgde hem op, maar deze brug werd ontworpen door Cornelis Johannes Henke. Wat wel aan Kramers werk doet denken zijn de bakstenen balustrades van de brug, die tot ver op de oevers doorlopen. De balustrades zijn dan nog afgewerkt door een laag natuursteen. De duiker zelf is ven schoonbeton. Bijzonder aan de brug zijn de leuningen. Doordat de balustrades bij de leuningen schuin eindigen, werden de laatste leuningvlakken eveneens schuin uitgevoerd; het geeft beide leuningsystemen de vorm van een trapezium. Het eind van de bovenste reling buigt daarbij af naar de balustrade. Een andere bijzonderheid is terug te vinden in de balustrades in/op de oevers. Alle vier zijn uitgevoerd in een vorm die sterk doet denken aan kantelen van een kasteel, uitgevoerd in natuursteen. De brug heeft alleen voetpaden en een rijdek voor ander verkeer. Aan de noordzijde van de brug zijn twee vluchtheuveltjes geplaatst met palen. Zij zorgen voor scheiding van langzaam en snelverkeer op het rijdek. De ruimte tussen de vluchtheuvels is zo gekozen dat ter plaatse slechts een voertuig tegelijk kan passeren; zij zorgen zo voor beperking van de snelheid bij snelverkeer. Dit is noodzakelijk omdat vrijwel direct ten noorden van de brug een doorlopend fietspad de Burgemeester Van Leeuwenlaan kruist (Jan de Louterpad naar Nienke van Hichtumstraat).