Brug 618

Het gezin is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De maker van het reliëf Nico Onkenhout gaf zijn visie op de gezinnen die zich rond 1955 in de nieuwbouwwoningen van architect Commer de Geus aan de De Perronstraat vestigden. Er kwamen daar portiekwoningen, geschikt voor nieuwe kleine of beginnende gezinnen. Er werden zes blokjes neergezet. Op het blok 38 t/m 43 werd op de blinde zijgevel aan de Burgemeester Van Leeuwenlaan hoog boven het maaiveldniveau, het beeld van Onkenhout verankerd. Onkenhout beeldde twee op een bank zittende ouders af met daartussen een kind; de blikken van de ouders zijn enigszins op het kind gericht. Het is een vastlegging van het begrip het gezin als "hoeksteen van de samenleving".

Drie zeilschepen is een muurschildering in Amsterdam Nieuw-West.

Burgemeester Röellstraat 199 te Amsterdam is een gebouw aan de Burgemeester Röellstraat in Amsterdam Nieuw-West. Sinds 1991 is het in gebruik als kapel.

De Adèle Opzoomerstraat is een straat in Amsterdam Nieuw-West, Slotermeer.

De Maria Woesthovenbrug (brug 620) is een vaste brug in Geuzenveld-Slotermeer, Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Lodewijk van Deysselstraat en overspant een naamloze gracht. De brug dateert van rond 1955, toen de wijk werd opgebouwd. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De brug kreeg voor wat betreft het ontwerp een zusje in de Hannah Arendtbrug (brug 622) even verderop. Het zijn beide duikers over dezelfde gracht. De bruggen 620 en 622 hebben landhoofden van baksteen in de vorm van een cirkelsegment. Die cirkelvorm is doorgevoerd in de open ijzeren balustrades, die een open blik geven over het water. Onder de balustrades ligt de duiker met de rechthoekige betonnen onderdoorgang. Brug 621, de tussenliggende hoge brug kwam in eerste instantie van de hand van Aldo van Eyck, maar werd rond 2000 gesloopt en vervangen door een lage brug naar het voorbeeld van de bruggen 620 en 622. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 620. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Voor deze brug werden minstens twee vernoemingen ingediend, de eerste betrof een vernoeming naar Ferdinand Bordewijk, maar de gemeente had een vernoeming naar die schrijver al geagendeerd voor een nieuwbouwwijk met het thema schrijvers. Een tweede vernoeming naar Maria Woesthoven, een maatschappelijk en politiek betrokken dichter vond wel de goedkeuring. De gemeente noteerde echter in eerste instantie het foutieve "Maria Woestenburgbrug" als naam, die fout werd in november 2017 gecorrigeerd.

Brug 613 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen over een watergang met aan de noordkant de Jan van Louterstraat en het Jan van Louterpad in Slotermeer. Aan de zuidkant liggen de Carry van Bruggenstraat en de Du Perronstraat. De brug stond nog niet aangegeven op de plattegronden van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cornelis van Eesteren. De Burgemeester van Tienhovengracht zou daar naar het westen doorlopen; iets noordelijker van waar het door brug 613 overspande water ligt. De brug is aangelegd in de late jaren vijftig, toen hier volop gebouwd werd. Ten zuiden van het water kwamen woningen; ten noorden daarvan een aantal scholen. De brug sluit aan beide kanten aan op groenstroken die de oevers vormen. Op de noordelijke strook kwam in de 21e eeuw een voet-/fietspad te liggen, het Jan de Louterpad. Het ontwerp van de brug is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken waar toen de esthetische architecten Dick Slebos en Dirk Sterenberg los van elkaar dan wel samen aan brugontwerpen werkten. De brug van Slebos is uitgevoerd in de standaardkleuren van destijds: wit schoonbeton met blauwkleurige leuningen. De leuningen hebben een enigszins trogachtige vorm. Een bijzonderheid aan de brug zijn de twee lantaarns. Deze staan hier op de westelijke balustraden op de landhoofden. Door de verlichting in de brug te integreren, is een elektriciteitskastje van het GEB bewaard gebleven.

Communicatieapparatuur of Schakelbord is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een creatie van Jos Wong. Hij werd door de Dienst der Publieke Werken gevraagd een plastiek te leveren voor een gebouw aan de Lodewijk van Deysselstraat 16/Van Moerkerkenstraat 17-19, waarin een politiebureau en telefooncentrale werd gevestigd. Ook andere telefooncentrales in de omgeving werden voorzien van beeldhouwwerken, zie bijvoorbeeld Straalcompositie van Henk Zweerus. In het gebouw zou zich ook een werk van Simon Erb bevinden.

Herderhof is een straat in Amsterdam Nieuw-West. Het is zowel een hofje als een straat.

Brug 621 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen over een duiker in de Burgemeester Röellstraat. Ze overspant een naamloze gracht nabij het Henrick Veldekehof. Een eerste vaste brug kwam hier omstreeks 1957 en was van de hand van architect Aldo van Eyck. Die werkte kortstondig voor de Dienst der Publieke Werken in Amsterdam. Hij ontwierp daarvoor onder meer de klimrekken voor speelplaatsen, maar af en toe ontwierp hij ook een brug. De brug lag destijds in een dijklichaam; de overspanning was open over de volle breedte van de gracht. Ter plaatse van de brug was er voor voetgangers een onderdoorgang langs de gracht geïntegreerd. Van 18 augustus 1961 tot 18 oktober 1965 reed bus 20 over de brug. In het stadsspoorplan uit 1968 was over de brug een metrolijn gepland. In afwachting daarvan zou daar voorlopig tramlijn 13 komen te rijden maar dat gebeurde pas op 12 oktober 1974, veel later dan de bedoeling was, en de metro is nimmer verschenen. Tussen 2000 en 2001 werd de verhoogde Burgemeester Roëllstraat afgegraven; het dijklichaam verdween en de straat kwam op maaiveldniveau te liggen. Toen werd ook de brug van Van Eyck, net als brug 650 van Dick Slebos gesloopt. Die laatste kreeg geen vervanging, maar de brug van Van Eyck kreeg wel een nieuwe versie. Die kreeg daarbij ze hetzelfde uiterlijk als de bruggen 620 en 622. Ze transformeerde van brug in de vorm van een viaduct naar een brug over een duiker. Het dek laat voetpaden, fietspaden, een rijstrook met richting en in het midden een vrije trambaan tussen heggen zien.

Het Confuciusplein is een plein in de Amsterdamse wijk Slotermeer. Het plein is vernoemd naar de Chinese filosoof Confucius. Het plein ligt in het zuidwestelijke gedeelte van Slotermeer, op het punt waar de Savornin Lohmanstraat met een bocht naar links overgaat in de Burgemeester Van Leeuwenlaan. Aan de noordzijde van het plein loopt de Socratesstraat. Het Confuciusplein is midden jaren 1950 opgeleverd en was de eerste jaren ook van belang voor de bewoners van de wijk Geuzenveld waar in de begintijd de winkels nog ontbraken. Oorspronkelijk had de bebouwing van het plein een U-vorm, maar tegenwoordig heeft het een L-vorm met aan de zuidzijde lagere bebouwing met winkels en aan de oostzijde de "Senecaflat" met op de begane grond winkels. Achter het plein bevindt zich op korte afstand het Sloterpark met het Geuzeneiland. In het kader van de vernieuwing van de Westelijke Tuinsteden is op het plein en in de directe omgeving al een deel van de oorspronkelijke bebouwing uit de jaren 1950 vervangen door nieuwbouw. Door de sloop van de winkelgalerij tussen het plein en de Socratesstraat kreeg het plein zijn huidige L-vorm. Door tegenstand van de bewoners, maar ook door de crisis, is toch nog een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke bebouwing aanwezig die volgens de plannen al vervangen had moeten zijn door nieuwbouw. Of dat alsnog gebeurt en op welke termijn is nog niet bekend. In 2016 is wel begonnen met de renovatie van de "Senecaflat" die is voltooid.

Immanuel Kanthof is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

Het A.H. Gerhardhuis aan de Slotermeerlaan in de Amsterdamse wijk Slotermeer werd genoemd naar de vrijdenker en humanist Adriaan Gerhard. Het pand is gebouwd volgens de modernistische stijl van de jaren ‘50 naar een ontwerp van architect Willem van Tijen uit 1959. Het staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst en stond in 2013 op de kandidatenlijst voor Nederlandse rijksmonumenten 1959-1965. Het Gerhardhuis was het eerste bejaardentehuis van Amsterdam op humanistische grondslag en het eerste van zijn soort voor niet-kerkelijke ouderen in Nederland. De vrijdenkersbeweging en het Humanistisch Verbond kwamen rond 1950 bijeen met als doel een thuis te bouwen voor niet-kerkelijke ouderen. Het was een 'rood bastion' waar ouderen woonden die lid waren van verschillende linksgeoriënteerde clubs en verenigingen. In de loop der jaren werd het een plek voor alle gezindten. Het pand werd gebruikt als woonvoorziening voor bijna 200 ouderen en heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot woonzorgcentrum. Per 1 januari 2013 heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie verloren, de bewoners zijn elders gehuisvest, omdat het gebouw niet meer voldeed aan de huidige eisen. Er werd gezocht naar een nieuwe bestemming voor het gebouw. In januari 2015 werd bekendgemaakt dat het plaats gaat bieden aan 88 appartementen voor jongeren. Bovendien komen hier 130 studentenwoningen en vier sociale huurwoningen voor mensen die eerder woonden in instellingen voor maatschappelijke opvang.